Μικροτσίπ που λειώνουν στο νερό

^«Αυτό το τσιπ θα αυτοκαταστραφεί σε 60 δευτερόλεπτα». Αρκεί να έρθει σε επαφή με το νερό ή έστω με τα υγρά του ανθρώπινου οργανισμού. Γιατί και αυτό το τελευταίο θα είναι ένα από τα απίστευτα χαρακτηριστικά μιας νέας γενιάς μικροτσίπ με μέγεθος όσο το νύχι του χεριού.

Θα μπορούν να εμφυτεύονται στο σώμα ενός ασθενούς μετά την εγχείρηση, να μεταδίδουν πληροφορίες για την επούλωση του τραύματος, να εμποδίζουν πιθανή μετεγχειρητική μόλυνση, να διανέμουν ποσά θερμότητας στα μέρη του σώματος που πρέπει και στη συνέχεια να διασπώνται μέσα στον οργανισμό από τα υγρά του σώματος.

Ακόμη πιο εύκολα, στην περίπτωση ρύπανσης της θάλασσας από μία μεγάλη πετρελαιοκηλίδα, τα συνεργεία καθαρισμού θα μπορούσαν έχοντας στα χέρια τους αυτά τα μαγικά τσιπάκια – αισθητήρες να ρίξουν στην περιοχή έως και 100.000 από αυτά, παρακολουθώντας μια σειρά από παραμέτρους για την εξέλιξη της ρύπανσης και όταν η επιχείρηση ολοκληρωνόταν, τότε τα τσιπάκια θα διαλύονταν στον ωκεανό αβλαβώς για το θαλάσσιο οικοσύστημα.

Αυτή η τεχνολογία, που μπορεί να περιγραφεί ως «γεννιέται για να πεθάνει», δεν υπόσχεται να αλλάξει μόνο βασικές πτυχές της καθημερινής μας ζωής. Υπόσχεται να κάνει πολύ περισσότερα και στον στρατιωτικό τομέα – παραμένει ωστόσο άκρως απόρρητο το τι ακριβώς – μιας και ο φορέας που χρηματοδοτεί αδρά την έρευνα δεν είναι άλλη από την περίφημη Darpa, την υπηρεσία του Πενταγώνου αρμόδια για την έρευνα σε προηγμένα αμυντικά προγράμματα.

Μια υπηρεσία στην οποία, όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα «Observer», βρίσκονται «οι καλοί εκείνοι άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά για να μετατρέψουν αυτόνομα δολοφονικά ρομπότ σε ζωντανό εφιάλτη».

Η Dapra βέβαια ευθύνεται εν πολλοίς που όλος ο πλανήτης έχει Ιντερνετ αλλά και για το φιλόδοξο 100ετές πρόγραμμα του ταξιδιού του ανθρώπου σε μακρινούς πλανήτες με αστρόπλοια (όταν θα έχουν κυριεύσει τα ρομπότ την Γη…).

Το 2012, ένα τέτοιο φουτουριστικό τσιπ που σύντομα θα αποτελεί πραγματικότητα, εμφυτεύτηκε σε ποντίκι. Το τσιπ τροφοδοτούνταν  με ενέργεια ασυρμάτως και μπορούσε να παράγει αρκετή θερμότητα ώστε να σκοτώνει τα μικρόβια που προκαλούσαν μετεγχειρητικές μολύνσεις. Επέζησε στο σώμα του ποντικιού για δύο εβδομάδες και στη συνέχεια βιοδιασπάστηκε χωρίς να προκαλέσει κάποια παρενέργεια.

Ο καθηγητής Τζον Ρότζερς, επικεφαλής ερευνητικής ομάδας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, αποτελεί έναν από τους κορυφαίους ερευνητές πάνω σε αυτά τα μικροτσίπ. Πιστεύει δε ότι σε ένα με δύο χρόνια «θα είμαστε σε θέση να κάνουμε τις πρώτες δοκιμές βιοδιασπώμενων τσιπ σε ανθρώπους».

Η έρευνά του χρηματοδοτείται από την Darpa και γι’ αυτό δεν μπορεί να πει πολλά. Παραδέχεται ωστόσο ότι κατάπιε ένα από τα δημιουργήματά του χωρίς να πάθει το παραμικρό, «καθώς έλειωσε στο στόμα μου».

Τα μικροτσίπ που έχει φτιάξει με συνεργάτες του μπορούν και αποσυντίθενται στο νερό. Ωστόσο υπάρχουν κάποια θέματα που πρέπει αν επιλυθούν. Πώς διασφαλίζεται ότι το τσιπ στον ανθρώπινο οργανισμό δεν θα προκαλέσει κάποια παρενέργεια μόλις διαλυθεί; Πώς μπορείς να καθορίσεις σε πόση ώρα θα αρχίσει η διάλυση στο νερό; Ή πόσο εύκολο είναι να τροφοδοτείται ασυρμάτως με ενέργεια ένα τσιπάκι που βρίσκεται στριμωγμένο ανάμεσα σε όργανα του ανθρωπίνου σώματος;

Πέταξε το κινητό στον νεροχύτη
Η τεχνολογία «γεννιέται για να πεθάνει», μπορεί στο μέλλον να οδηγήσει στην κατασκευή κινητών τα οποία όταν 
παλιώνουν θα πετιούνται στον νεροχύτη για να… λειώσουν