[Κιόσκι] Κάποιος να μας ρωτήσει

Ανγκελα και Κριστίν, Κριστίν και Ανγκελα. Δεν έχει σημασία ποιο όνομα θα εμφανίζεται πρώτο στη φωτεινή μαρκίζα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αρκεί να αναλάβει η γερμανίδα Καγκελάριος την προεδρία της ΕΕ και η γαλλίδα διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου τα ηνία της Κομισιόν. Αν γίνει κάτι τέτοιο, σε έναν χρόνο από τώρα θα ζούμε σε μια άλλη ήπειρο. Με περισσότερη αυτοπεποίθηση, αυξημένο κύρος, ισχυρότερη διεθνή παρουσία και βαρύνοντα λόγο.

Ο Τόνι Μπάρμπερ των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς είναι βέβαιος γι’ αυτό. Ο βρετανός αρθρογράφος καλεί τους αναγνώστες της εφημερίδας να κάνουν μια προβολή στο μέλλον. Να φανταστούν μια Ευρώπη υπό την καθοδήγηση της Ανγκελα Μέρκελ και της Κριστίν Λαγκάρντ και τη θέση της στον κόσμο. Αυτή η Ευρώπη θα έστελνε πρώτα απ’ όλα ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας στην Αμερική και στην Ασία, θα γινόταν ένα σύμβολο της γαλλογερμανικής συνεργασίας χωρίς την οποία η ΕΕ μοιάζει με ακυβέρνητη πολιτεία. Θα αποδείκνυε ότι δεν επιλέγει την ηγεσία της με βάση μια απίθανη εξίσωση ισορροπιών, αλλά αξιοκρατικά.

Θα έδειχνε ακόμη ότι δεν φοβάται δύο ισχυρές προσωπικότητες με διεθνή αναγνώριση, αλλά και ποια πρέπει να είναι η θέση των γυναικών στη δημόσια ζωή. Θα έκανε τη Γερμανία να βγει από το καβούκι της, να κοιτάξει τους εταίρους με λιγότερη ανασφάλεια και τον υπόλοιπο κόσμο με λιγότερη εσωστρέφεια και τη Γαλλία να νιώσει και πάλι λίγο από εκείνο το παλιό grandeur που τόσο έχει ανάγκη για να μη βυθιστεί σε πλήρη υπαρξιακή κρίση. Και, επιτέλους, οι Αμερικανοί θα ήξεραν ποιον να πάρουν τηλέφωνο μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα εάν τους την έπεφταν ποτέ οι Ρώσοι, οι Κινέζοι ή οι εξωγήινοι.

Κακά τα ψέματα, ένας αμερικανός πρόεδρος δεν θα σχημάτιζε ποτέ τον αριθμό του τηλεφώνου ενός φιλοσοφημένου Βέλγου που γράφει χαϊκού ή ενός πονηρού Πορτογάλου που διακρίθηκε για το ισχυρό του ένστικτο αυτοσυντήρησης. Αντίθετα, θα κρεμόταν από το ακουστικό του εάν μιλούσε με μια πεισματάρα Γερμανίδα που θα αναδείκνυε την αποφασιστικότητα της Ευρώπης και θα παραδιδόταν στην επιτηδευμένη κομψότητα μιας Γαλλίδας που θα προσωποποιούσε μοναδικά τον κοσμοπολιτισμό της.

Ολα αυτά, όμως, θα μπορούσαν να ακουστούν πειστικά μόνο εάν είχε ικανοποιηθεί η συνθήκη της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Με άλλα λόγια, κάποιος πρέπει να μας ρωτήσει. Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε πρόσφατα στο Λονδίνο, αποσπάσματα της οποίας αναδημοσίευσε χθες η Ρεπούμπλικα, ο Τόνι Μπλερ έλεγε ότι είναι απαραίτητο να αναζητηθούν νέοι τρόποι συμμετοχής των πολιτών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Είναι κάτι που έχει ανάγκη η Ευρώπη περισσότερο από ποτέ.