[Εμπιστευτικά] Το κοστούμι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πριν από έναν χρόνο τέτοια εποχή, όλες οι ξένες πρεσβείες στην Αθήνα και όλοι οι παράγοντες στην Ευρωπαϊκή Ενωση έβλεπαν τον ΣΥΡΙΖΑ περίπου σαν αμετάκλητα ανερχόμενη δύναμη. Ψάχνονταν πώς θα τα βγάλουν πέρα μαζί του.
Σήμερα, ουδείς φαίνεται να πιστεύει κάτι τέτοιο. Ακόμη χειρότερα, δεν το πιστεύει ούτε η τρόικα!
Πολλοί ερμηνεύουν τη σκληρή στάση των δανειστών με τη βεβαιότητα που έχουν αποκομίσει ότι η Ελλάδα έχει σταθεροποιηθεί και ότι ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης που επικαλείται η κυβέρνηση (εννοώντας το ενδεχόμενο ΣΥΡΙΖΑ…) πλέον δεν είναι ορατός ούτε πιθανός.
Προφανώς, οι εκτιμήσεις αυτές μπορεί να αποδειχθούν αβάσιμες, όπως αποδείχθηκαν και οι περυσινές.
Αλλωστε, στην Ελλάδα ζούμε. Ενα τυχαίο γεγονός, ένα απρόβλεπτο ατύχημα μπορεί ανά πάσα στιγμή να χύσει το γάλα που μαζεύτηκε στην καρδάρα.
Επί της ουσίας, ωστόσο, όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την ευκαιρία του και τώρα απλώς αναζητά μια δεύτερη.
Γιατί την έχασε, όμως; Υποθέτω ότι η απάντηση είναι εύκολη και απλή: επειδή ουδέποτε κατάφερε να ξεπεράσει το κοστούμι του 4%.
Πάρτε ένα παράδειγμα. Ολη η πολιτική εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι ακριβώς τα ίδια πρόσωπα που τον εκπροσωπούσαν και όταν πάσχιζε να μπει στη Βουλή: Τσίπρας, Σκουρλέτης, Βούτσης, Λαφαζάνης, Δραγασάκης, Παπαδημούλης, Δρίτσας, Στρατούλης…
Ούτε ένας δεν άλλαξε ούτε ένας δεν αναδείχθηκε ούτε ένας δεν προστέθηκε, εκτός ίσως από μερικά ρετάλια του χειρότερου ΠΑΣΟΚ…
Την ίδια στιγμή, όμως, το κόμμα που εκπροσωπούν εκτοξεύτηκε από το 4% στο 27%. Σε ένα μέγεθος που χρειάζεται άλλο κοστούμι και έχει άλλες απαιτήσεις.
Περίπου αυτό διαπιστώνουν ο Γλέζος και ο Αλαβάνος, ο καθένας με τον τρόπο του.
Οταν είσαι ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς μπορεί να λες ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι. Κανείς δεν ασχολείται μαζί σου.
Οταν διεκδικείς την εξουσία οφείλεις να διαμορφώνεις σε όλα τα ζητήματα πειστικές και ρεαλιστικές απαντήσεις.
Και η γενικόλογη αριστερή μπαρούφα έχει μικρό ακροατήριο, ιδίως σε μια χώρα που έχει καεί από προεκλογικά παραμύθια του τύπου, «λεφτά υπάρχουν». Προσκολλημένος σε μια δασύτριχη ρητορική και σε μια ακραία φρασεολογία, ο ΣΥΡΙΖΑ περιόρισε μόνος το ακροατήριό του.
Συνέβη όμως και κάτι ακόμη χειρότερο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέλαβε τον αναπόφευκτο έλεγχο της αξιοπιστίας του από τους αντιπάλους και τον Τύπο όχι ως κίνητρο προσαρμογής αλλά περίπου ως εχθρική πράξη.
Νόμιζε ίσως ότι δικαιούται ακόμη την επιείκεια ή την ασυλία του μικρού μεγέθους.
Και εκεί έχασε πλήρως το παιχνίδι.
Που όταν του το λένε οι άλλοι ενοχλείται. Αλλά όταν το λένε ο Γλέζος και ο Αλαβάνος…
Google news
