[Διαστάσεις] Σε αναζήτηση του εξωτισμού

Το τελευταίο δεκαήμερο η χώρα μας είχε δύο φορές την τιμητική της με τεράστιες φωτογραφίες στην πρώτη σελίδα των «International New York Times». Η πρώτη αφορούσε τον «ξανθό άγγελο». Η δεύτερη, τον συνιδρυτή ενός αριστερού διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού.

Η υπόθεση της μικρής Μαρίας συγκλόνισε, εξόργισε και συγκίνησε, έδωσε τροφή για σενάρια και ίντριγκες, γέννησε ελπίδες και απογοητεύσεις, για να λήξει με μια έκδηλη αμηχανία. Δικαίως φιλοξενήθηκε, λοιπόν, σε περίοπτη θέση σε μια μεγάλη, «οικουμενική» εφημερίδα. Η επιλογή του άλλου θέματος, όμως, δημιουργεί ορισμένα ερωτηματικά. Είναι ακριβής η εικόνα ενός λαού – του ελληνικού – ο οποίος έχει απογοητευτεί από τα «συμβατικά» μέσα ενημέρωσης και στρέφεται για την ενημέρωσή του σε «μη παραδοσιακές» πηγές, όπως το Radio Bubble, το περιοδικό «Unfollow» και το πόρταλ The Press Project; Ή μήπως οι ξένοι δημοσιογράφοι αναζητούν εξωτικά θέματα, αδιαφορώντας για τη σχέση που έχουν με την καθημερινή πραγματικότητα;

Προσωπικά, δεν γνώριζα το Radio Bubble, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα: εμένα μ’ αρέσει ο Amagi, τον οποίο προφανώς πολλοί αγνοούν. Αυτό που με προβληματίζει στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ είναι μερικοί αυτοματισμοί. Διαβάζουμε, για παράδειγμα, ότι ο κόσμος διψά για ενημέρωση από πηγές που δεν ακολουθούν την κυβερνητική γραμμή, σύμφωνα με την οποία η μόνη λύση είναι η λιτότητα που επιβάλλουν οι ξένοι ηγέτες. Τι σχέση έχει όμως αυτό με τη συμβατική και τη μη συμβατική δημοσιογραφία; Η Ελλάδα δεν είναι καμιά ολοκληρωτική χώρα όπου ακούγεται μόνο η κυρίαρχη άποψη και οι διαφωνούντες κάνουν αντίσταση στο Διαδίκτυο. Τουλάχιστον τέσσερις εφημερίδες κατακεραυνώνουν καθημερινά οτιδήποτε σχετίζεται με την κυβέρνηση. Οι αντιμνημονιακοί βουλευτές ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια. Ούτε βέβαια η κυβέρνηση «έστειλε τον στρατό για να κλείσει τη δημόσια τηλεόραση», όπως ισχυρίζεται ο εικονιζόμενος δημοσιογράφος. Αν το είχε κάνει, θα τον ξαναέστελνε για να ανοίξει το κατειλημμένο Ραδιομέγαρο.

Μαθαίνουμε ακόμη ότι τα «νέα μέσα» επιχειρούν μια ερευνητική δημοσιογραφία σε μια χώρα που δεν συμπαθεί το είδος, όπως δείχνει και η υποχώρησή της κατά 14 θέσεις στον τελευταίο κατάλογο των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα. Δεν καταλαβαίνω πολύ καλά τη σχέση ανάμεσα στα δύο. Θεωρώ επίσης άδικο να απαξιώνονται έτσι οι «παραδοσιακές» εφημερίδες, που έχουν καλύψει τον τελευταίο καιρό με επίμονο και συστηματικό τρόπο τη Χρυσή Αυγή, τη φοροδιαφυγή, τις παρακολουθήσεις. Πολλά από τα θέματα που δημοσιεύουν άλλωστε τα σάιτ και τα πόρταλ προέρχονται από αυτά ακριβώς τα «παλιά μέσα».

Η κρίση του Τύπου είναι παγκόσμιο και σύνθετο φαινόμενο. Και η Ελλάδα δεν είναι ασφαλώς η μόνη χώρα όπου πολλά μέσα ενημέρωσης ανήκουν σε μια επιχειρηματική ελίτ. Σε αυτές τις συνθήκες, εν μέσω αυτής της κρίσης, εμείς οι «παλιοί» και «παραδοσιακοί» προσπαθούμε να κάνουμε τη δουλειά μας όσο μπορούμε καλύτερα. Χωρίς να τρέφουμε ψευδαισθήσεις, αλλά και χωρίς να ντρεπόμαστε.