[Διαστάσεις] Περιφρόνηση ή φόβος;

Εχω ένα όνειρο. Να μάθουμε κάποτε σ’ αυτή τη χώρα να συζητάμε. Ηρεμα, πολιτισμένα, με επιχειρήματα. Αν είμαστε στην τηλεόραση, να ακούμε, να μη διακόπτουμε και να απαντάμε χωρίς να προσπαθούμε να μειώσουμε τον συνομιλητή μας. Αν έχει δίκιο σε κάτι, να το παραδεχόμαστε. Αν δεν γνωρίζουμε κάτι, να μη φοβόμαστε να το ομολογήσουμε. Κι όταν χαμογελάμε, να μην το κάνουμε μόνο ειρωνικά. Αν πάλι συμμετέχουμε σε έναν γραπτό διάλογο, να διαβάζουμε δυο και τρεις φορές το κείμενό μας. Ακόμα καλύτερα, να το δείχνουμε και σ’ έναν φίλο.

Η «διακήρυξη των 58» για την Κεντροαριστερά μπορεί να έχει ελλείψεις και κενά, να μην απαντά σε αρκετά ερωτήματα, να περιλαμβάνει μόνο διαπιστώσεις κι όχι προτάσεις. Κάποιος θα ήθελε να απευθύνεται και στον ΣΥΡΙΖΑ, ή τουλάχιστον σ’ ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιος άλλος θεωρεί ότι κάτι τέτοιο θα ήταν μάταιο. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια απλή πρωτοβουλία, ένα κείμενο που αποσκοπεί βραχυπρόθεσμα στην έναρξη ενός διαλόγου και μεσοπρόθεσμα στην ίδρυση ενός φορέα. Γιατί λοιπόν ορισμένα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης το αντιμετωπίζουν με τέτοια εμπάθεια και αλαζονεία; Από περιφρόνηση ή από φόβο;

Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χθες στην πρώτη σελίδα της «Αυγής», ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος κάνει από την αρχή τη θέση του ξεκάθαρη. Οι 58, γράφει, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κέντρο με πολλά αδιέξοδα, που πασχίζει να δημιουργήσει «ένα πιο αξιόπιστο και μετριοπαθές συμπλήρωμα στη Δεξιά». Κι αυτό, επειδή αποδέχονται – όπως και ο Σαμαράς – τη «ρεαλπολιτίκ των κυρίαρχων δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ελλάδα», μαζί με όλο το ιδεολογικό υποστηρικτικό της πλαίσιο. Απόδειξη; Ο Παγουλάτος και ο Γιαννίτσης υπηρέτησαν μνημονιακές κυβερνήσεις. Ο Ματσαγγάνης κοντραρίστηκε με το κόμμα του επειδή δεν ήταν αρκετά μνημονιακό. Ο Βούλγαρης θεωρεί ότι το Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο αποτελεί μια στείρα αντιπαράθεση.

Μνημόνιο, Αντιμνημόνιο, μνημονιακοί: κι ύστερα ο αρθρογράφος κατηγορεί τους 58 για «στεγνή γλώσσα»… Τον ενοχλεί όμως και το θράσος του Παγουλάτου να «επιβραβεύει» (sic) σε άρθρο του τους βρετανούς Συντηρητικούς επειδή δέχθηκαν το σύστημα υγείας των Εργατικών και τη Μέρκελ επειδή αποδέχθηκε τις μεταρρυθμίσεις του Σρέντερ. Σύγκρουση θέλει ο απόγονος του στρατηγού. Αίμα. Οι συμβιβασμοί είναι για τους «επίδοξους κεντριστές» (sic). Η ρεαλπολιτίκ, για τους δειλούς. Ο διάλογος και οι γέφυρες, για τους μετριοπαθείς. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλη κατάσταση, εναλλακτική. Κι όταν έρθει στην εξουσία, θα καταργήσει όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί, θα σβήσει τα πάντα και θα ξεκινήσει από την αρχή. Η νέα Ελλάδα θα είναι το πρόπλασμα και για τη νέα Ευρώπη, την Ευρώπη των λαών. Μπίνγκο.

Αναρωτιέται κανείς πραγματικά αν ο ΣΥΡΙΖΑ, ή έστω ένα κομμάτι του, ενδιαφέρεται περισσότερο για μια συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Ελληνες παρά με τους ενταγμένους ή τους ανένταχτους κεντροαριστερούς. Οι τελευταίοι, πάντως, βλέπουν σιγά σιγά το τοπίο να ξεκαθαρίζει. Αλλος ένας λόγος για να εντείνουν τις προσπάθειές τους.