[Ενστάσεις] Το χρήμα και ο εθνικισμός

Ποιος περιμένει ότι στην πολιτική μπορεί να σπέρνει υποσχέσεις και, κάποια στιγμή, να μη θερίσει αποδοκιμασία αν δεν μπορέσει να τις εκπληρώσει; Ποιος περίμενε, π.χ., από όσους καταλάβαιναν τη συγκυρία ότι δεν θα είχε συνέπειες το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου για τον ίδιο και για το κόμμα του;

Ο Μανώλης Γλέζος, πρόσωπο σύμβολο της διωκόμενης Αριστεράς επί χρόνια, μετεγγραφή εκ των προσωπικοτήτων ενός συρρικνωμένου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ πριν από τη συνολική συρρίκνωση του κόμματος, απεδείχθη ότι, παρά τα χρόνια και τη φήμη του, δεν ήταν διατεθειμένος να παριστάνει άνευ όρων το ιστορικό σύμβολο της θυσίας για να στοιχίζονται γύρω του όσοι ψάχνουν ιερά τοτέμ. Το αντίθετο. Επιδιώκει να ανακατεύεται συνεχώς στα πολιτικά πράγματα και, όσο του περνάει από το χέρι, να τα διαμορφώνει.

Ως ενεργός πολιτικός, λοιπόν, ο Μανώλης Γλέζος στη χθεσινή συνέντευξή του στον Βήμα FM έκανε μια παραδοχή, γνωστή σε όλους στον ΣΥΡΙΖΑ, έστω και αν δημοσίως την παραδέχονται ελάχιστοι. Προειδοποίησε ότι ο σχεδιασμός του κόμματος για συγκεκριμένο οικονομικό πρόγραμμα δεν υπάρχει, είναι ισοδύναμος με το «λεφτά υπάρχουν».

Εστω και αν ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει το αυτονόητο για το υποτιθέμενο οικονομικό πρόγραμμα του κόμματος, δεν σημαίνει ότι συνολικά είναι η φωνή της λογικής. Οι αντιφάσεις του τα τελευταία χρόνια είναι οφθαλμοφανείς. Πώς είναι δυνατόν να διεκδικεί οικονομικό ρεαλισμό και, ταυτόχρονα, να ζητεί εκλογές για μια χωρίς πρόγραμμα εξουσία; Και όταν ζητεί συνεργασία όχι απλώς με το κόμμα του Π. Καμμένου αλλά και με τον διάβολο, με όσους δηλαδή συμφωνήσουν στις βασικές αρχές, στην «ανατροπή όλων των νόμων, των Μνημονίων», στην αντίθεση στην τρόικα και το σύστημα, εννοεί άραγε ότι δεν έχει σημασία η επιμέρους ιδεολογία των ενδεχόμενων κυβερνητικών εταίρων; Ο εθνικισμός, π.χ., δεν είναι ένας παράγων αποτροπής ενδεχόμενης συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ με όποιο κόμμα «ψεκασμένων»; Μπορεί ο εθνικολαϊκισμός να είναι ισχυρότερος παράγων σύγκλισης από μια κοσμοπολίτικη αντίληψη για τα πράγματα; Και πόσοι είναι σύμφωνοι σε αυτό;

Τέτοια ερωτήματα ανακύπτουν συνεχώς, είναι φυσικό σε ένα κόμμα ιδεολογικά πολυσυλλεκτικό, που δεν συγκολλάται από μια ιδεολογική πρόταση αλλά από μια συμβολική αντίθεση στο «Μνημόνιο» ή στο «σύστημα». Και λύνονται με δύο τρόπους. Ή με συζήτηση, ή με επιβολή. Στην Ιστορία των αριστερών κομμάτων, οι συζητήσεις έφερναν διασπάσεις. Η επιβολή, αυταρχικές ηγεσίες, Στάλιν. Είμαι από εκείνους που επιμένουν ότι ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία είναι σπαρμένος με ιδεολογικά ζιζάνια που είναι αδύνατον να ξεριζωθούν χωρίς απώλειες. Αλλά οι όποιες απώλειες απομακρύνουν συνεχώς την εξουσία…