[Στίγμα] Στο Μέριλαντ αδερφές μου, στο Μέριλαντ!..

Τρελαίνομαι για κατασκοπευτικά θρίλερ. Δεν χάνω τίποτε από ταινίες, βιβλία κ.λπ. και όπως είναι φυσικό και για οτιδήποτε που βγαίνει στην επικαιρότητα. Οπως, για παράδειγμα, για το μυστικό των παρακολουθήσεων που έγιναν (και προφανώς συνεχίζονται, δεν μπορώ να φανταστώ ότι επειδή έγινε ο σάλος το 2006, σταμάτησαν) με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και που ξαναμπήκαν στη ζωή μας με τα όσα συνεχώς αποκαλύπτονται έπειτα από την υπόθεση Σνόουντεν.

Πού βρίσκεται η αλήθεια για το τι έγινε το 2004; Και τι ακολούθησε στη συνέχεια όταν με την επιμονή ενός ανθρώπου, του Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, η υπόθεση κινήθηκε μεν εκ νέου (ασκήθηκαν μέχρι και διώξεις κατ’ αγνώστων για κατασκοπεία κατ’ εξακολούθηση), αλλά όπως λένε και στην Ηπειρο «πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το»;

Για να έχω τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά αναζήτησα τον Μιλτιάδη Παπαϊωάννου. Μου αποκάλυψε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα, τα οποία αξίζει να μεταφέρω εδώ, γιατί φωτίζουν, νομίζω, ακόμη περισσότερο την αποκάλυψη του «Σπίγκελ» ότι η αμερικανική πρεσβεία των Αθηνών είχε (και έχει;) αποτελέσει κέντρο παρακολουθήσεων – από το… αυθαιρετάκι της ταράτσας, θα συμπληρώσω (καλά, Πολεοδομία δεν υπάρχει σε αυτό τον τόπο;).

Σύμφωνα με τον (και) πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου, το 2010, ο ίδιος ως επικεφαλής της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ζήτησε από τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε ενημέρωση, επί τη βάσει συγκεκριμένων ερωτημάτων για το τι είχε γίνει με την υπόθεση των υποκλοπών του 2004, η οποία «βαρυνόταν» και με μια αυτοκτονία, αυτή του Κ. Τσαλικίδη.

Ο κ. Τέντες, δικαστής σοβαρός, ανέσυρε τη δικογραφία από τα τρίσβαθα στα οποία την είχε καταχωνιάσει ο εισαγγελέας Δ. Παπαγγελόπουλος (ναι, ναι, αυτός που προόριζαν για πρόεδρο του ΕΣΡ), την ανέθεσε σε εισαγγελέα (τον κ. Δασούλα) και εκείνος, με τη σειρά του, σε ειδικό ανακριτή με παραγγελία η οποία ζητούσε να εντοπιστούν ευθύνες για «απόπειρα διακεκριμένης κατασκοπείας κατ’ εξακολούθηση εις βάρος της ελληνικής πολιτείας».

– Τι έγινε στη συνέχεια, κύριε Παπαϊωάννου;

– Απαντήθηκε το αίτημα;

Εννέα μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2011, ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, ως υπουργός Δικαιοσύνης πλέον, δέχεται την επίσκεψη του αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα Ντάνιελ Σμιθ. Του θέτει και πάλι το ζήτημα. Ο κ. Σμιθ απαντά ότι θα το διαβιβάσει στην κυβέρνησή του. Εννοείται ότι η κυβέρνησή του (ναι, η Δημοκρατική κυβέρνηση Ομπάμα) έγραψε το αίτημα εκεί όπου ο καθένας φαντάζεται…

  Ποια ήταν η συνέχεια; Η Δικαιοσύνη άσκησε διώξεις για κατασκοπεία κατ’ αγνώστων, και έθεσε ξανά την υπόθεση σε… ύπνο βαθύ. Μέχρι που υπήρξαν οι «αποκαλύψεις» για τη δήθεν τρομοκρατική επίθεση κατά του αιωνίως κουρασμένου Καραμανλή την οποία τάχα μου ματαίωσαν ρώσοι πράκτορες, οπότε κάποιος σκέφθηκε ότι αυτά τα δύο, δηλαδή παρακολουθήσεις τηλεφώνων και απόπειρα (λέμε τώρα) συσχετίζονται. Εφτιαξαν λοιπόν έναν καινούργιο φάκελο, πιο… ευρύχωρο, έβαλαν τις δύο υποθέσεις μέσα και… έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

– Υπάρχει κάτι που πρέπει και μπορεί να γίνει τώρα; ρώτησα τον κ. Παπαϊωάννου.

– Δηλαδή;

Στο Μέριλαντ, αδελφές μου, στο Μέριλαντ!..

Μας πήραν χαμπάρι!

Στην Αθήνα, πάντως, το θέμα της ημέρας ήταν οι δηλώσεις του λαλίστατου Θεόδωρου Πάγκαλου στον Βήμα FM, ο οποίος αποκάλυψε ότι «κι εμείς παρακολουθούσαμε τους Αμερικάνους»! Και πως ο ίδιος, ως υπουργός Εξωτερικών, ενημερωνόταν συνεχώς με ειδικό απόρρητο δελτίο για τις συνομιλίες του αμερικανού πρεσβευτή. Το πότε ακριβώς δεν το προσδιόρισε, αλλά μου το είπε αργότερα, όταν βγήκε από το στούντιο.

Ηταν την περίοδο που πρεσβευτής στην Αθήνα ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νίκολας Μπερνς και στην Αγκυρα πρεσβευτής ο μετέπειτα υφυπουργός Εξωτερικών Τ. Γκρόσμαν. Διοικητής εκείνη την περίοδο στην ΕΥΠ ήταν ο περίφημος Μπάμπης Σταυρακάκης, μια πραγματική «αλεπού», που είχε καταφέρει να «πιάσει» τις τηλεφωνικές επικοινωνίες της πρεσβείας με τον… παραδοσιακό τρόπο, διότι τότε δεν υπήρχαν «βαλιτσάκια» και «κοριοί» αλλά μόνο μιμητές των τεχνικών του… αξεπέραστου Μαυρίκη!

Γιατί διασκέδαζε ο Πάγκαλος με το τι του έφερναν στα δελτία; Διότι διάβαζε αυτά που έλεγαν μεταξύ τους οι πρεσβευτές. Τι έλεγαν; Τίποτε σοβαρά, κάτι… αθυρόστομα του είδους, «what is the motherfucker Pangalos doing?».

Τους… «άκουγε», αυτό έκανε!

Το «πάρτι» κράτησε μερικούς μήνες. Στη συνέχεια σταμάτησε γιατί, πολύ απλά, αυτό που έκαναν οι δικοί μας, το πήραν είδηση οι Aμερικανοί με τους ανθρώπους τους που προφανώς είχαν «φυτέψει» στην ΕΥΠ, και… τα υπόλοιπα μπορεί να τα φανταστεί κανείς…

Οι… καμμένοι των Σκοπίων

Η επόμενη ιστορία δεν είναι κατασκοπευτική, αλλά με αγγίζει προσωπικά και θα καταλάβετε στη συνέχεια το γιατί. Τα Σκόπια επρόκειτο να επισκεφθεί σήμερα και αύριο αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με επικεφαλής τον δικό μας Γιώργο Χατζημαρκάκη. Η αντιπροσωπεία είχε κλεισμένες συναντήσεις με τον Νίκολας Γκρούεφσκι (τι μορφή!), μέλη της κυβέρνησης, βουλευτές κ.λπ. Ξαφνικά, ο Χατζημαρκάκης ματαίωσε την επίσκεψη με το μάλλον έωλο επιχείρημα ότι ορισμένα μέλη της αντιπροσωπείας είχαν άλλες υποχρεώσεις.

Ο σάλος που προκλήθηκε στα Σκόπια ήταν τέτοιος που έφτασε έως τις Βρυξέλλες. Φίλος με ενημέρωσε από εκεί ότι η ματαίωση της επίσκεψης σχετίζεται με τη βαριά καταδίκη σε τεσσεράμισι χρόνια φυλάκιση δημοσιογράφου στη γειτονική χώρα επειδή απλώς έκανε τη δουλειά του, αποκαλύπτοντας στοιχεία σχετικά με μια υπόθεση δολοφονίας που διερευνούν οι Αρχές.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι δημοσιογραφικές ενώσεις σε Ευρώπη και Σκόπια «δείχνουν» τον Γκρούεφσκι πίσω από τη βαριά καταδίκη. Τι λέω εγώ; Τι να πω; Τελικά, παντού υπάρχουν… καμμένοι!