ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

Οποιος εντρυφήσει στους σημερινούς «Αλλους πρωταγωνιστές» θα έχει διπλό κέρδος: πρώτον, την ανάγνωση συγκινητικών ανθρώπινων ιστοριών και, δεύτερον, τροφή για σκέψη. 

Παιδιά από αλβανούς γονείς, που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και σπούδασαν εδώ, αναγκάζονται να επιστρέψουν στην πατρίδα των γονιών τους για οικονομικούς λόγους – και δακρύζουν κάθε ημέρα για τη δική τους πατρίδα, την Ελλάδα. 

«Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ…»: δονούσε για χρόνια το σύνθημα τα γήπεδα, αλλά και τους δρόμους – και όχι μόνον στην εποχή της κρίσης, αλλά και πολύ νωρίτερα, στις «καλές ημέρες της ευημερίας». 

Ηταν το σύνθημα που συμπύκνωνε την πολιτική του ρατσιστικού μίσους – μια πολιτική που βρίσκει περισσότερα ευήκοα ώτα στην εποχή του Μνημονίου και έχει φέρει τη Χρυσή Αυγή στην τρίτη θέση των δημοσκοπήσεων. 

«Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι» – αυτό επιτάσσει η ιδεολογία του ρατσισμού. Μία ιδεολογία που ξεχνά τις εκατοντάδες χιλιάδες των Ελλήνων που από τις αρχές του περασμένου αιώνα μετανάστευσαν ανά την υφήλιο για μία καλύτερη ζωή, που ρίζωσαν στις νέες τους πατρίδες και έκαναν παιδιά έχοντας να αντιμετωπίσουν τον ρατσισμό των «άλλων». 

Μία ιδεολογία που δεν χωρά τον Χρήστο, που ονειρευόταν το μέλλον του στην παραλία του Λαγονησίου και τώρα τον φωνάζουν «Γκρεγκ» (Ελληνα) στην Αλβανία. Μία ιδεολογία που δεν χωρά την Αννα, την Εστυλιάνα και τον Μάριο. Μία ιδεολογία που φαντάζει βολική για πολλούς στον καιρό της κρίσης, αλλά που είναι βασισμένη στο μίσος και στο ψέμα.

Τα παιδιά από ξένους γονείς που μεγαλώνουν στα ελληνικά σχολεία είναι Ελληνόπουλα. Είναι δικά μας παιδιά: δεν μπορούν – και δεν θέλουν – να ονειρευτούν το μέλλον τους στην Αλβανία, στην Ουκρανία ή στη Νιγηρία. 

Αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον της Ελλάδας, όσο και τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα. Και τους επαγγελματίες του μίσους δεν αρκεί να τους κλείνουμε στη φυλακή: πρέπει να τους βγάλουμε από μέσα μας – τόσο όλοι εμείς όσο και οι κυβερνώντες!