[Αγιογραφίες] Γουέστερν

ΤΟ γνωστό γουέστερν-σπαγΚέτι έχει τίτλο «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος». Το ΠΑΣΟΚ είναι υπεράνω καλού και κακού – και δεν αποτελείται ακριβώς από ομορφάντρες. Οσο έχει απομείνει, τέλος πάντων, που δεν είναι και πολύ.

ΚΩΣΤΑΣ Σκανδαλίδης και Χρήστος Πρωτόπαπας δεν είναι ακριβώς ζωγραφιές. Αμφότεροι είναι στην επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες, αν και για διαφορετικούς λόγους. Ο Πρωτόπαπας είναι αθόρυβος αλλά αποτελεσματικός παίκτης στο ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα κάνει δουλειά χωρίς να παράγει ειδήσεις για τον εαυτό του – κάτι που είναι κλειδί της επιτυχίας στην πολιτική. Δούλεψε – μαζί με τον Κυριάκο Πιερρακάκη που ανήκει στα λεγόμενα «μωρά του Βαγγέλη» – την προγραμματική συμφωνία με τη ΝΔ. Είναι ένα σύμφωνο συμβίωσης στην εξουσία. Θέλει προσοχή, γιατί την εποχή αυτή όλα είναι μετρήσιμα. Η πρώτη προγραμματική συμφωνία – μεταξύ ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ – ήταν τόσο «λαρτζ», λες και δεν υπήρχε το Μνημόνιο. Στην Αγίου Κωνσταντίνου απορούσαν «πώς πέρασαν όλα αυτά που ήταν δικές μας θέσεις». Μετά δεν εφαρμόστηκαν, εφαρμόστηκαν τα αντίθετα και άρχισε ένα γλίστρημα που είχε ως αποτέλεσμα να βγει η ΔΗΜΑΡ έξω. Εχει λοιπόν σημασία το σύμφωνο συμβίωσης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – που έχει σαφώς στόχο την εξάντληση της κυβερνητικής θητείας – να είναι ρεαλιστικό. Ρεαλιστής όμως ο Πρωτόπαπας – πια! – είναι. Ανήκει, άλλωστε, στους πασόκους που δεν είναι πια στη Βουλή, αλλά εξακολουθούν να είναι απαραίτητοι στο κόμμα. Δεν είναι πολλοί.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ο Σκανδαλίδης παραμένει στη Βουλή έχοντας εκλεγεί – κλάψε, Αννα! – στην Α’ Αθηνών, στις πιο δύσκολες εκλογές στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Στη αρχή τα πήγαινε πρίμα με τον Βενιζέλο. Εξού και δεν είναι τυχαίο που ήταν αυτός ο οποίος είχε καθήσει στο τραπέζι τον Ιούνιο του 2012 για την προγραμματική συμφωνία των τριών. Ο Κώστας τα πήγαινε καλά στη φάση εκείνη με τον Βαγγέλη γιατί μοιράζονταν μια πολιτική εκτίμηση. Οι ημέρες της κυβέρνησης ήταν μετρημένες – δεν θα έβγαζε το φθινόπωρο – και η ΝΔ δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει. Η εκτίμηση αυτή δεν ήταν άσχετη με την απόφαση να κρατηθεί το ΠΑΣΟΚ εκτός κυβέρνησης. Η λογική ήταν ότι το πρόγραμμα δεν έβγαινε και ότι πηγαίναμε σε νέες εκλογές και πολιτική διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους. Είναι γνωστό τι έγινε μετά. Το στόρι δεν εξελίχθηκε έτσι, ο Βενιζέλος έκανε πίβοτ – δηλαδή με το ένα πόδι σταθερό γύρισε από την άλλη μεριά – και ο Σκανδαλίδης έμεινε ξεκρέμαστος. Ή μάλλον επέμεινε στις ίδιες ιδέες – για την πολιτική και την οικονομία – με αποτέλεσμα να βγει και να ξαναμπεί αργότερα στο ΠΑΣΟΚ, εκεί στη φάση με τις πολλές και μεγάλες ψηφοφορίες για τα μέτρα.

ΤΟ πιο ενδιαφέρον μέγεθος στην πολιτική είναι ο χρόνος. Ο Σκανδαλίδης έχει μετριάσει λίγο τη ρητορική του ως εκπρόσωπος ενός αριστερού ΠΑΣΟΚ – που όμως δεν πάει στον ΣΥΡΙΖΑ. Και έχει μεταθέσει την εφαρμογή της συλλογιστικής του για μετά τις εκλογές. Η συλλογιστική λέει: «Γιατί το ΠΑΣΟΚ από το 2009 και μετά να είναι συνέχεια σε κάθε κυβέρνηση;». Δηλαδή: «Γιατί να μην είμαστε αντιπολίτευση;». Η χρονική μετάθεση συνεπάγεται αυτό που είπε χθες, δηλαδή ότι μετά τις κάλπες το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μην είναι στην κυβέρνηση. Αυτό ενέχει και στοιχείο πολιτικής αυτοπροστασίας εν όψει εκλογών. Με την έννοια «ψηφίστε μας γιατί δεν είμαστε ίδιοι με τη ΝΔ». Γιατί αν το ΠΑΣΟΚ είναι μόνιμο κολλητήρι της ΝΔ είναι σαφές ότι δεν έχει λόγο πολιτικής ύπαρξης στο μέλλον.