[Αγιογραφίες] Φωνές

ΕΝ αρχή ην ο λόγος – και στην πολιτική. Εστω και με την έννοια της στέρησής του. Η Ντόρα Μπακογιάννη θέλει, ας πούμε, να σιωπήσει ο Τάκης Μπαλτάκος. Ο γενικός γραμματέας της Κυβέρνησης χαρακτήρισε μελανή σελίδα στην Ιστορία της χώρας το Μνημόνιο. Με τη γλώσσα ασχολείται και ο Βύρων Πολύδωρας. Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής είπε ότι η κυβέρνηση «παίζει με τις λέξεις» όταν λέει ότι θα αντιταχθεί στην τρόικα.

ΤΙ συνδέει την Ντόρα με τον Πολύδωρα; Αμφότεροι υπηρέτησαν στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και σχεδόν μια δεκαπενταετία αργότερα του Κώστα Καραμανλή. Ο Βύρων είναι σκληρός – ή μάλλον αχαλίνωτος – δεξιός. Η Ντόρα είναι μια φιλελεύθερη που χάθηκε στο δάσος του νεοκαραμανλισμού. Αυτά στο παρελθόν. Στο παρόν είναι προφανές ότι το κοινό στοιχείο Ντόρας και Πολύδωρα είναι μια εμφανής τσαντίλα κατά της κυβέρνησης. Μια τσαντίλα που δεν κρύβεται καθώς αναζητά διαρκώς αφορμές για να εκδηλωθεί. Η Μπακογιάννη το παίζει θεσμική – ισχυριζόμενη ότι ο γενικός γραμματέας της Κυβέρνησης δεν είναι πολιτικός. Σύμφωνοι. Δεν πρόκειται όμως για εξόχως πολιτική θέση; Αλλωστε, είναι ο εκτελεστικός βραχίονας κάθε κυβέρνησης. Ο Βύρων το παίζει σχολιαστής κυβερνητικών δηλώσεων, λέγοντας ότι θα αποδειχθούν λόγια τα περί σύγκρουσης με την τρόικα και ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη της κοινής γνώμης.

ΣΤΗΝ πολιτική φωνάζεις συνήθως όταν είσαι στην απ’ έξω. Ας πούμε η Μπακογιάννη δεν είχε τίποτε να πει για τον Καραμανλή το 2009 που ήταν ο annus horribilis, η φρικτή χρονιά της ελληνικής οικονομίας. Γιατί; Διότι ήταν στην κυβέρνηση και θεωρούσε ότι κάνοντας το καλό παιδί θα έχει και ένα άτυπο χρίσμα από τον τότε Πρωθυπουργό την ώρα της διαδοχής του – που δεν θα αργούσε. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξπέρ της νεότερης ελληνικής Ιστορίας για να ξέρει πως για την Ντόρα δεν θα ήταν εύκολο να είναι στη ΝΔ με τον Σαμαρά αρχηγό – κάτι που γίνεται δυσκολότερο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη υπουργό. Δυο μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη στην κυβέρνηση δεν χώρεσαν ούτε επί Καραμανλή και είναι γνωστό ποια ήταν τότε μέσα και ποιος ήταν έξω. Σύμφωνοι. Η Κομισιόν όμως; Δεν «έτρεχε» στην πολιτική αγορά ότι η Μπακογιάννη έχει «γκαραντί» ότι θα πάει Βρυξέλλες μετά τις ευρωεκλογές; Αν είναι έτσι, τότε γιατί χαλάει τη σούπα; Ή μήπως δεν είναι έτσι; Ή δεν είναι ακριβώς έτσι; Ή δεν υπάρχει εγγύηση πως θα είναι έτσι;

ΜΕ τον Βύρωνα Πολύδωρα η εικόνα είναι πιο απλή. Ηθελε να γίνει πρόεδρος της Βουλής – δεν έγινε. Ανασχηματισμός έγινε και δεν ξαναγίνεται – τουλάχιστον μέχρι τις ευρωεκλογές. Οπότε είναι ώρα για φωνές. Σημαίνει αυτό ότι έχει πρόβλημα η συμπολίτευση; Οχι αναγκαστικά. Γιατί δεν πρόκειται να έρθουν στη Βουλή για ψήφιση κρίσιμα νομοσχέδια – πόσω μάλλον μέτρα. Αυτά ψηφισμένα είναι – ή μάλλον έχει προηγήθει υπερδοσολογία ρυθμίσεων που τα χωράνε όλα. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι διάφοροι στη ΝΔ που το παίζουν σκληροί – όπως, ας πούμε, ο Νικήτας Κακλαμάνης ή ο Αρης Σπηλιωτόπουλος που γκρινιάζει κι αυτός από καιρού εις καιρόν – θα τραβούσαν ποτέ τα πράγματα στα άκρα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: τροχιοδεικτικά είναι όλα αυτά. Και έχουν τη σημασία τους. Αλλά στη ΝΔ το χαλί είναι στρωμένο. Το ενδιαφέρον είναι ότι γκρινιάρηδες υπάρχουν και στο ΠΑΣΟΚ. Το ότι εκδηλώνονται λιγότερο δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο επικίνδυνοι.