[Αγιογραφίες] Νεροχύτες

ΟΠΩΣ θα ‘λεγε κάποτε – δηλαδή πριν από το 2004 – ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, ο θεσμικός ρόλος της αντιπολίτευσης είναι να αντιπολιτεύεται. Πράγματι, τα επτά χρόνια που έβλεπε τα κυβερνητικά έδρανα από χαμηλά, δηλαδή καθισμένος στην πρώτη σειρά της Ολομέλειας, ο Κώστας Καραμανλής υπήρξε από τους σκληρότερους αντιπολιτευομένους. Λίγο σαν αυτούς τους παίκτες ποδοσφαίρου που είναι γνωστοί ως κλαδευτήρια. Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο Σημίτης άντεξε οκτώ χρόνια.

ΕΙΝΑΙ – δεν είναι οι Τσιπραίοι οι καλύτεροι πολιτικοί μαθητές στα θρανία του νεοκαραμανλισμού (και δεν είναι βέβαιο ότι ο συνειρμός τούς ενοχλεί κατ’ ιδίαν), το επιχείρημα ότι η δουλειά τους δεν είναι να χειροκροτούν αλλά να κάνουν κριτική δεν είναι αβάσιμο. Αλλωστε, διεθνώς, οι πολιτικοί ασχολούνται όλο και πιο πολύ με το στενά πολιτικάντικο συμφέρον τους. Δύο παραδείγματα από δύο διαφορετικές χώρες:

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ πρώτον από τη Βρετανία: στην περιβόητη ψηφοφορία για τη Συρία, ο αρχηγός των Εργατικών Εντ Μίλιμπαντ δεν δίστασε να αδειάσει δύο φορές τον Πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον κι ας είχε κάνει η Ντάουνινγκ Στριτ τις παραχωρήσεις που ζητούσε το Λέιμπορ. Αποτέλεσμα; Η ψηφοφορία χάθηκε και μαζί της πήγε περίπατο το status της Βρετανίας ως χώρας που μετράει διεθνώς σε θέματα ασφάλειας. Το βρετανικό κατεστημένο βγάζει καπνούς κατά του Μίλιμπαντ, αλλά αυτός είναι ένας γνήσιος Ιάγος της πολιτικής – εδώ πούλησε τον αδελφό του για να γίνει αρχηγός των Εργατικών…

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ δεύτερον από τη Γαλλία: αποφασισμένος να διεκδικήσει με αξιώσεις το χρίσμα της Δεξιάς για την Προεδρική του 2017 – ναι από τώρα το σκέφτεται! – ο πρώην πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν πέταξε τη μάσκα του μετριοπαθούς. Επεσε στην αγκαλιά του Πούτιν, όταν η Ρωσία υπονόμευε το σχέδιο για βομβαρδισμούς στη Συρία όπου πρωτοστατούσε η Γαλλία. Είπε επίσης – κι αυτό είναι το πραγματικό σοκ – ότι στον δεύτερο γύρο των απανταχού εκλογών στη χώρα του Εξαγώνου, συνιστά στους ψηφοφόρους να προτιμούν τους λιγότερο σεχταριστές υποψηφίους. Η αποκωδικοποίηση της σύστασης είναι ότι ακόμη και η ψήφος στο Εθνικό Μέτωπο υπό προϋποθέσεις είναι αποδεκτή. Σπάει λοιπόν το ταμπού του δημοκρατικού μετώπου, όπως το λένε στη Γαλλία, κατά της Μαρίν Λεπέν. Γιατί; Διότι ο Φιγιόν θέλει να φανεί πιο σκληρός από τον Σαρκοζί που ονειρεύεται ξύπνιος επάνοδο το 2017 ως υποψήφιος εκ νέου της Δεξιάς.

ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ στα δικά μας, ο Τσίπρας θα μπορούσε – για τους καθηγητές, την οικονομία ή τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά – να επικαλεστεί το γλαφυρό επιχείρημα με το οποίο ο Φιγιόν υπεράσπισε τον εαυτό του: Αμα πλένεις τα πιάτα, μπορεί να σπάσεις και κανένα. Φασίνα κάνει κι ο Αλέξης, έχοντας σηκώσει τα μανίκια. Η υπόθεση των Ναυπηγείων είναι χαρακτηριστική. Κάτι πορσελάνες Μάισεν τύπου Αβραμόπουλου έσπευσαν να τεθούν εκτός νεροχύτη. Αντιθέτως, ποτήρια «Duralex» τύπου Βενιζέλου δεν σπάνε με τίποτε. Αλλωστε, η Βουλή είναι μοντέρνος νεροχύτης και όχι παλαιού τύπου «ποτηροφονιάς» από μάρμαρο!

ΑΠΟΔΙΔΕΙ η αντιπολίτευση που σπάει πιάτα; Στο Λονδίνο ο Μίλιμπαντ έκανε ζημιά στον Κάμερον. Στο Παρίσι ο Φιγιόν έκανε ζημιά στον εαυτό του γιατί χάλασε το προφίλ του και έχασε αμέσως τρεις – τέσσερις μονάδες στις δημοσκοπήσεις. Στην Ελλάδα το πράγμα έχει δρόμο. Ο χειμώνας θα δείξει αν η σκληρή αντιπολίτευση που κάνει ο Τσίπρας θα μετατρέψει το κυβερνητικό μέτωπο ΝΔ – ΠΑΣΟΚ σε ραγισμένα πιάτα και ποτήρια ή όχι.