Μπορούν να εφαρμοστούν άλλες διαδικασίες

Είναι αναγκαίο το Αυτόφωρο στα διά του Τύπου τελούμενα εγκλήματα ή όχι; Ο προβληματισμός για το θέμα αυτό είναι απολύτως εύλογος, αφού δεν έχει να κάνει μόνο με τα αμιγώς νομοτεχνικά ζητήματα, αλλά ουσιαστικά με τους ίδιους τους σκοπούς που επιδιώκει ο νομοθέτης.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 14 παρ. 7 του Συντάγματος, όπως αυτή έχει μετά την Αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001, «νόμος ορίζει τα σχετικά με την αστική και ποινική ευθύνη του Τύπου και των άλλων Μέσων Ενημέρωσης και με την ταχεία εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων».                                                                                 

Το ενδιαφέρον, εν προκειμένω, έγκειται στο γεγονός ότι στην προηγούμενη μορφή της η διάταξη αυτή όριζε ότι «τα αδικήματα του Τύπου είναι αυτόφωρα και εκδικάζονται όπως ο νόμος ορίζει». Ομως, όμοιο περιεχόμενο με την ήδη καταργηθείσα συνταγματική διάταξη έχει και η ισχύουσα παράγραφος 3 του άρθρου 242 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ). Συγκεκριμένα, προβλέπεται σε αυτήν ότι «τα εγκλήματα που τελούνται διά του Τύπου θεωρούνται πάντοτε αυτόφωρα».

Με επιχειρήματα που ανάγονται στην πραγματική βούληση του συνταγματικού νομοθέτη υποστηρίζεται από μερίδα της θεωρίας ότι η διάταξη του ΚΠΔ είναι πλέον αντισυνταγματική και, συνεπώς, ανίσχυρη. Φυσικά, υπάρχει και ο αντίλογος ότι επιτρεπτώς παρέχεται με τη νέα συνταγματική ρύθμιση η δυνατότητα στον κοινό νομοθέτη να ρυθμίζει με ειδικό, κάθε φορά, νόμο την αντιμετώπιση του θέματος αυτού.

Το ζήτημα που μένει να απαντήσουμε, είναι: εξυπηρετεί την κοινωνική ειρήνη η αυτόφωρη διαδικασία στα διά του Τύπου εγκλήματα;

Νομίζω ότι δεν απαιτείται η ύπαρξη αυτόφωρης διαδικασίας για τις αξιόποινες πράξεις που τελούνται διά του Τύπου. Ούτε η δημοκρατία μας κινδυνεύει από την εφαρμογή των κοινών τακτικών διαδικασιών ούτε η πρόβλεψη του Αυτοφώρου λειτουργεί προληπτικά ή εκφοβιστικά.

Ο Βασίλης Δημακόπουλος είναι δικηγόρος, μέλος της Ενωσης Ελλήνων Ποινικολόγων