[Κιόσκι] Ο Γκιούλιβερ και ο Γκιούλιβερ

Σε ένα σκίτσο που δημοσιεύθηκε, μεταξύ άλλων, και στα χθεσινά Νέα, ο Γεώργιος Ουάσινγκτον του δολαρίου εικονίζεται σαν τον Γκιούλιβερ – δεμένος στο έδαφος από τους Λιλιπούτειους. Ο παραλληλισμός είναι προφανής: οι Ηνωμένες Πολιτείες, ένας γίγαντας της παγκόσμιας οικονομίας, εγκλωβίστηκε, στην αδιαλλαξία και τον φανατισμό των ακραίων Ρεπουμπλικανών.

Η Ευρώπη είναι δύσκολο να αποτυπωθεί σε ένα πρόσωπο. Με τις ιστορικές της προσωπικότητες ισχύει ό,τι και με τους ηγέτες της: δεν ξέρεις ποιος την εκπροσωπεί ακριβώς. Αλλά όποιος και να ήταν, θα βρισκόταν επίσης καρφωμένος στο έδαφος όπως ο Γκιούλιβερ. Μπορεί η Ευρώπη να δείχνει πιο μικρή στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, αλλά παραμένει τεράστια. Ο πληθυσμός της φτάνει τα 500 εκατ. και το Ακαθάριστο Προϊόν της τα 13 τρισεκ. ευρώ, είναι δηλαδή μεγαλύτερο από το ΑΕΠ των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Λιλιπούτειοι στην περίπτωσή της είναι τα ίδια τα μέλη της, οι εγωισμοί τους, τα εθνικά τους συμφέροντα.

Την παρατήρηση κάνει στη γαλλική Λα Κρουά ο Εντουάρ Τετρό, συγγραφέας του βιβλίου «Οταν το δολάριο μάς σκοτώνει». Ο κατάλογος των Λιλιπούτειων θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο μακρύς αν συμπεριλάβει κανείς διάφορα λόμπι, τον αδηφάγο κόσμο της αγοράς, τους αδύναμους κρίκους της ευρωπαϊκής οικονομίας. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι κανένας δεν αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί. Η Κόλαση στην Ευρώπη είναι πάντα οι άλλοι.

Τότε ποιος κρατάει την Ευρώπη καθηλωμένη στο έδαφος; Ο γάλλος οικονομολόγος αναζητεί την ευθύνη στους ίδιους της τους πολίτες, που αντιλαμβάνονται την ενωμένη Ευρώπη ως μια πολιτική οντότητα άπειρων δικαιωμάτων και μηδενικών υποχρεώσεων. Κυρίως, όμως, ευθύνεται η μεταπολεμική γενιά που διαχειρίζεται σήμερα τις τύχες της, αυτά τα κακομαθημένα παιδιά που γνώρισαν μόνο την ειρήνη, τον πλούτο και την εγωιστική αναζήτηση της ευτυχίας. Η Γηραιά Ηπειρος υποφέρει από τον μικροαστισμό των ηγετών της, από την περιφρόνησή τους προς στο ευρωπαϊκό πνεύμα του αλτρουισμού.

Η Ευρώπη πρέπει να σηκωθεί από το έδαφος όπως πρέπει να σηκωθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά την άτακτη υποχώρηση των Ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο. Το Σπίγκελ συμπεραίνει ότι το σχεδόν δύο αιώνων πολιτικό μοντέλο των ΗΠΑ έχει φτάσει πλέον στα όριά του. Ή θα μεταρρυθμιστεί ή θα εκραγεί. Εναν ριζοσπαστικό τρόπο για να αναγεννηθεί πρέπει να βρει και η Ευρώπη. Μπορεί να είναι μια νέα γαλλογερμανική πρωτοβουλία, μπορεί να είναι μια «πράσινη» Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα. Εκτός εάν είναι μια αμερικανική επανάσταση η οποία θα αποκρυσταλλωθεί σε ένα Σύνταγμα που θα ξεκινάει με τη φράση «We, the people».