[Ιστορίες] Η ευγνωμοσύνη των δελφινιών

«Είμαστε εκπαιδευμένοι να κατεβαίνουμε σε τέτοιο βάθος, αλλά στην αρχή το ψυχολογικό σοκ μάς παρέλυσε. Ανακαλύψαμε ένα μάγμα από συσσωρευμένες σάρκες. Το πλοιάριο είχε ανατραπεί και το καύσιμο είχε σκορπίσει, μπλοκάροντας τις διεξόδους και καλύπτοντας τα πτώματα. Δεν καταφέρναμε να προχωρήσουμε. Οπως στον κύκλο μιας κόλασης του Δάντη. Πλεξίδες από νέους που μπορεί να είχαν την ηλικία των παιδιών μας. Δεν καταφέρναμε να τους χωρίσουμε για να τους ανεβάσουμε στην επιφάνεια. Μια μάνα έσφιγγε τόσο σφιχτά το παιδί της, που ο συνάδελφός μου, ένας γίγαντας δυο μέτρα, δεν κατάφερνε να τους χωρίσει… Καμία εκπαίδευση δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για τέτοιες σκηνές. Είναι μια κατάσταση έξω από τα συνηθισμένα. Αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε φιάλες οξυγόνου, να πάρουμε μικρότερες για να προχωρήσουμε μέσα στα αμπάρια, ήταν γεμάτα λάδια. Συνήθως, σε αυτό το βάθος δεν πρέπει να μένει κανείς περισσότερα από δέκα λεπτά, εμείς κάναμε όμως εικοσάλεπτες καταδύσεις. Ανεβάσαμε το πτώμα μιας εγκύου. Φτάνοντας στην επιφάνεια, με τη δύναμη της πίεσης, το νεκρό παιδί βγήκε από την κοιλιά της… Οι μάσκες μας είχαν γεμίσει δάκρυα. Το ναυάγιο μας πήρε έξι ημέρες. Περισυλλέξαμε συνολικά 67 πτώματα. Ηταν καλυμμένα με λάδια, δεν καταφέρναμε να τα πιάσουμε, κυρίως τα παιδιά. Μετά περισυλλέξαμε όλους τους άλλους, εκατοντάδες, που είχαν παρασυρθεί στην επιφάνεια. Ορισμένοι είχαν αδειάσει πλαστικά μπουκάλια νερού με την ελπίδα να λειτουργήσουν ως σωσίβια. Συνήθως τα βράδια απασχολούμε το μυαλό μας με άλλα πράγματα για να φύγει η ένταση. Οχι αυτή τη φορά. Είχαμε δέκα βράδια γεμάτα μαύρες σκέψεις. Δεν ήμουν καν σε θέση να μιλήσω στο τηλέφωνο στον 15χρονο γιο μου… Πάρα πολύς θάνατος. Δύσκολο να το λες έτσι απλά, αλλά η δουλειά τελείωσε. Σήμερα, μετά την τελευταία μας κατάδυση, μας συνόδευσε μέχρι τις ακτές μια ομάδα δελφινιών, σαν να ήθελαν να μας ευχαριστήσουν».

Ο επικεφαλής της ομάδας των δυτών, που επιφορτίστηκαν να περισυλλέξουν τους εκατοντάδες νεκρούς από το ναυάγιο πλοιαρίου με  μετανάστες ανοιχτά της Λαμπεντούζα στις 3 Οκτωβρίου, είπε στον απεσταλμένο της γαλλικής «Λιμπερασιόν» να κρατήσει μυστικό το όνομά του, κανονικά δεν του επιτρέπεται να κάνει δηλώσεις στον Τύπο. Είχε όμως ανάγκη να μιλήσει.