[Ιστορίες] Εχετε ακούσει για τον Κατσίτ Κατσατριάν;

Το περασμένο Σάββατο, οι γαλλικές Αρχές απέλασαν στην Αρμενία έναν μαθητή λυκείου του Παρισιού που είχε συλληφθεί τον Σεπτέμβριο, την ημέρα των 19ων γενεθλίων του, χωρίς χαρτιά. Τον έβαλαν σε ένα αεροπλάνο με προορισμό το Γερεβάν, μόνο και τρομοκρατημένο. Ολη του η οικογένεια – γονείς, αδελφή, θείος, θεία και ξαδέλφια – ζει στη Γαλλία. Εγκατέλειψαν την Αρμενία γιατί «οι πολιτικές δραστηριότητες του πατέρα του είχαν θέσει τη ζωή τους σε κίνδυνο» και μπήκαν παράτυπα στη Γαλλία πριν από έναν χρόνο. Επιστρέφοντας στην Αρμενία, ο 19χρονος κινδυνεύει να θεωρηθεί λιποτάκτης και να μπει φυλακή για 3-5 χρόνια.

«Εχετε ακούσει για τον Κατσίτ Κατσατριάν;», ρωτούσε χθες τους γάλλους αναγνώστες του ειδησεογραφικού ιστότοπου Rue89 η Μπαντίν Γκροζάν. «Οχι ε;» Η αλήθεια είναι πως η απέλαση του Κατσατριάν ουδέποτε έγινε πρωτοσέλιδο, ουδέποτε προκάλεσε «σοκ στην κοινή γνώμη», «εμφύλιο στους κόλπους των κυβερνώντων Σοσιαλιστών» και «πυρ ομαδόν εναντίον του σκληρού υπουργού Εσωτερικών». Ο γάλλος υπουργός Παιδείας δεν βγήκε να δηλώσει με αφορμή τη δική του περίπτωση πως «υπάρχουν οι κανόνες του νόμου αλλά υπάρχουν και οι αρχές της Γαλλίας». Ο γάλλος Πρωθυπουργός δεν βγήκε να δηλώσει με αφορμή τη δική του περίπτωση πως το θέμα θα διερευνηθεί και αν εντοπιστούν παρατυπίες η απέλαση θα ανατραπεί. Ο Σοσιαλιστής γερουσιαστής Λικ Καρβουνά δεν αντέταξε με αφορμή τη δική του περίπτωση πως αν το θύμα της απέλασης επέστρεφε στη Γαλλία «θα συνεχίζαμε να τροφοδοτούμε τους εξτρεμισμούς και τους λαϊκισμούς». Ολες αυτές οι δηλώσεις έγιναν για τη Λεονάρντα Ντιμπράνι, τη 15χρονη Ρομ από το Κόσοβο που «συνελήφθη» στις 8 Οκτωβρίου επιστρέφοντας από σχολική εκδρομή, μπροστά σε δασκάλους και συμμαθητές, και απελάθηκε την επομένη.

«Αν η Λεονάρντα είχε συλληφθεί σπίτι της, “σωστά”, όπως τόσοι άλλοι, ποιος θα είχε αγανακτήσει;». Η αρχισυντάκτρια του Rue89 έχει δίκιο να καταγγέλλει την υποκρισία των πολλών. Αλλά άδικο να γενικεύει. Οι χιλιάδες μαθητές που βγήκαν χθες στους δρόμους του Παρισιού φωνάζοντας «Οχι στις απελάσεις» και «Με ή χωρίς χαρτιά, είναι ίδιοι με εμάς», δεν είχαν γράψει στα χαρτόνια που κρατούσαν μόνο το όνομα της Λεονάρντα, είχαν γράψει και εκείνο του Κατσίτ. Και δεν τους κυνηγούσε καμία Ερινύα – αντίθετα με τη γαλλική Αριστερά.