[Διαστάσεις] Μόλις είκοσι «Μικέλ»

Ο Μικέλ Φουστέρ μεγάλωσε σε έναν οίκο ευγηρίας έξω από τη Βαρκελώνη, όπου οι γονείς του εργάζονταν ως κηπουροί. Οταν έγινε 10 ετών οι γονείς του μετακόμισαν στην πόλη. Ηταν εργάτες, αλλά από εκείνον ήθελαν να σπουδάσει. Γρήγορα κατάλαβε ότι του άρεσε να σχεδιάζει. Στον δρόμο για το σχολείο σταματούσε πάντα στο περίπτερο του σενιόρ Αντόνιο και ξεφύλλιζε τα κόμικς. Στα 17 του άρχισε να κάνει σκίτσα για ένα περιοδικό που πουλιόταν στο Λονδίνο. Ηταν ευχαριστημένος, έπαιρναν πολλά λεφτά τότε οι σκιτσογράφοι. Αλλά μια ερωτική απογοήτευση έμελλε να αλλάξει τη ζωή του. Το ‘ριξε στο πιοτό κι ένα βράδυ έπιασε φωτιά το διαμέρισμά του. Εζησε για έναν χρόνο ανάμεσα στους καμμένους τοίχους. Κι ύστερα βγήκε στον δρόμο. «Είναι ζούγκλα ο δρόμος», λέει στην «Ελ Παΐς». «Πρέπει να είσαι δυνατός, πονηρός και υποκριτής, γιατί συμβιώνεις με απελπισμένους ανθρώπους. Και ο μόνος τρόπος να αντέξεις τη δυστυχία και το κρύο είναι το αλκοόλ». Εκείνος έζησε δεκαπέντε χρόνια με κρασί, κόκα-κόλα και ζάχαρη. Ζωγράφιζε ακουαρέλες με ταυρομάχους και τουριστικά κτίρια για να κερδίζει μερικά ευρώ. Δεν του άρεσε να ζητά ελεημοσύνη. Προσπάθησε πολλές φορές να φύγει από τον δρόμο, αλλά μάταια. Ωσπου μια μέρα τον μάζεψαν οι εθελοντές του ιδρύματος Arrels. Είχε μείνει 42 κιλά και δεν μπορούσε να κάνει τα 160 βήματα μέχρι τη στάση του μετρό. Αλλά τα κατάφερε. Στα δέκα χρόνια που έχουν περάσει από τότε έχει εκδώσει τρία κόμικς. Και δεν έχει βάλει στο στόμα του γουλιά.

Στην Αθήνα οι άστεγοι έφτασαν τους χίλιους. Οι περισσότεροι τρέφονται στα συσσίτια που οργανώνονται δύο φορές την ημέρα στην οδό Σοφοκλέους. Εξι στους δέκα είναι εξαρτημένοι από ουσίες και αλκοόλ, αλλά αυτό δεν είναι περίεργο αφού, όπως λέει ο Μικέλ, δεν μπορείς να ζήσεις στον δρόμο χωρίς αλκοόλ. Οι μισοί επαιτούν. Οι μισοί δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να στεγασθούν – χωρίς να ξέρουμε αν είναι οι ίδιοι που επαιτούν. Οι μισοί είναι αλλοδαποί. Αλλά ο Δήμος της Αθήνας, που παρουσίασε προχθές τα παραπάνω στοιχεία, δεν κάνει διακρίσεις με βάση την καταγωγή ή το χρώμα του δέρματος. Ο Γιώργος Καμίνης ήταν, άλλωστε, ο πρώτος που αντιτάχθηκε έμπρακτα και αποφασιστικά στα «συσσίτια μόνο για Ελληνες». Και μόνο γι’ αυτό, επειδή τα έβαλε μόνος με τους τραμπούκους όταν οι άλλοι σφύριζαν αδιάφορα ή συναγωνίζονταν σε ηχηρές καταγγελίες, θα έπρεπε τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» να έχουν ήδη ταχθεί υπέρ της επανεκλογής του.

Μόλις είκοσι άστεγοι της Αθήνας έχουν ακολουθήσει έως τώρα το παράδειγμα του Μικέλ και έχουν εγκαταλείψει τον δρόμο. Είναι δύσκολο πρόβλημα η αστεγία, πρέπει να πείσεις παραιτημένους ανθρώπους να δείξουν εμπιστοσύνη στο κράτος, πρέπει να τους προσφέρεις ζεστασιά, πρέπει να τους δώσεις κίνητρα να ξαναδοκιμάσουν. Εχω εμπιστοσύνη στον Καμίνη και στους ανθρώπους του.