[Ανάλυση] Οι φυλές των καραμανλικών

Πας μη Ελλην βάρβαρος. Πας καραμανλικός και άλλη ιστορία. Εστω και σε κορακίστικα αρχαία είναι η σκέψη που έρχεται στο μυαλό, βλέποντας τον Αντώνη Σαμαρά να μιλάει για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή σε εκδήλωση του Ιδρύματος Καραμανλή στις Βρυξέλλες.

Υπάρχει, ας πούμε, ο πρώτος κύκλος. Ο Αχιλλέας Καραμανλής και ο Πέτρος Μολυβιάτης δεν είναι το είδος των ανδρών που επιβεβαιώνουν κάτι τέτοια. Αλλά η μυθολογία της ΝΔ επιμένει ότι αυτοί – μαζί με ένα ακόμη πρόσωπο – μετέπεισαν τον Κώστα Καραμανλή να αποδεσμευτεί από την καταστατική διαδικασία της εκλογής αρχηγού από συνέδριο και να ευλογήσει την υπέρβαση της εκλογής αρχηγού από τη βάση. Είναι το περίφημο «τηλεφώνημα» – έστω και αν ακούγεται πολύ μυθιστορηματικό για να είναι αληθινό. Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι Ιστορία. Στις 29 Νοεμβρίου του 2009, ο Αντώνης Σαμαράς ενσάρκωσε το απόλυτο comeback της ελληνικής πολιτικής, εκλεγόμενος αρχηγός της ΝΔ.

Καραμανλικός του πρώτου κύκλου ήταν όμως και ο Προκόπης Παυλόπουλος. Νομικός σύμβουλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και άνθρωπος της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Αυτός δεν τα πήγε ποτέ σπουδαία με τον Σαμαρά. Ανθρωπος και του Κώστα Καραμανλή, είναι σήμερα στα μαύρα κατάστιχα του Μεγάρου Μαξίμου για πολλές αιτίες. Του χρεώνουν, μεταξύ άλλων, ότι ζυμώνει νομικούς κύκλους – ως καθηγητής τού περνάει – κατά των κυβερνητικών χειρισμών σε πλείστα θέματα, από τη Χρυσή Αυγή ώς τους εκπαιδευτικούς που θέτει εκτός Δημοσίου ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος – ένας, ειρήσθω εν παρόδω, γνήσιος καραμανλικός για όλες τις εποχές που συνέδραμε εξαρχής τον Σαμαρά, αφού ήταν και ο πρώτος διευθυντής γραφείου του όταν εξελέγη πρόεδρος.

Ο Παυλόπουλος συνδέεται με ένα αμάγαλμα καραμανλικών της επόμενης γενιάς – δηλαδή δορυφόρων του Κώστα Καραμανλή. Αντώναροι και Σία δεν χάνουν ευκαιρία να παρενοχλούν την κυβέρνηση σε μια ποικιλία θεμάτων. Η κριτική – επιπόλαιη πολιτική πράξη – του Γιάννη Στουρνάρα για την οικονομική πολιτική της διετίας 2007-2009 ήταν ευκαιρία να επικαλούνται προσβολή στο πρόσωπο του αναχωρητή της Ραφήνας. Στον πυρήνα αυτόν των νεοκαραμανλικών χρεώνεται ακόμη και προσπάθεια να υπάρξει γέφυρα στο παρασκήνιο με τον ΣΥΡΙΖΑ, γέφυρα που, σημειωτέον, έχει δύο λωρίδες. Ενώ από αυτόν τον πυρήνα διακινούνται και τα περί συμπάθειας του – σιωπηλού – Κώστα Καραμανλή προς τον Αλέξη Τσίπρα ή ακόμη και για επικοινωνία μεταξύ τους. Με τον πυρήνα αυτόν επισημαίνεται επίσης μια προσέγγιση της Ντόρας Μπακογιάννη που, είναι δεν είναι δυσαρεστημένη για μια ποικιλία λόγων, τραβάει κι αυτή το σχοινί στις τοποθετήσεις της για την κυβερνητική πολιτική. Τέλος, με λιγότερο ή περισσότερο συγκεκαλυμμένο αρνητισμό, για προσωπικούς τους λόγους, αντιμετωπίζουν την κυβέρνηση και διάφοροι μοναχικοί καβαλάρηδες του νεοκαραμανλισμού όπως ο Αρης Σπηλιωτόπουλος, ενώ προσεκτικός είναι ο Ευριπίδης Στυλιανίδης.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι φυλές των καραμανλικών είναι πολλές και ποικίλες, όπως ποικίλες είναι και οι συμπεριφορές τους. Με τον πρώην πρωθυπουργό να μην ακούγεται. Και τον Κώστα Καραμανλή τζούνιορ – υιό του Αχιλλέα – να ακούγεται ως υποψήφιος στις Σέρρες. Ενδειξη ότι το Μαξίμου τα έχει πολύ καλά με τους Καραμανλήδες – ποιος νοιάζεται για Καραμανλικούς;