[Ενστάσεις] Μαρφίν

Eνας φίλος μου ισχυρίζεται ότι ο ελληνικός Τύπος είναι τόσο οξυδερκής, ώστε κατάφερε να χάσει τη μεγαλύτερη είδηση της περιόδου της Μεταπολίτευσης – την είδηση της χρεοκοπίας της χώρας. Στις 5 Μαΐου 2010 και ενώ στη Βουλή συζητιόνταν εν μέσω μεγάλων διαδηλώσεων τα πρώτα οδυνηρά οικονομικά μέτρα του Μνημονίου, οι δημοσιογράφοι επέλεξαν συνδικαλιστικώς να απεργήσουν – και παραλίγο ο ελληνικός Τύπος να χάσει ακόμα μια μεγάλη είδηση, τον θάνατο της Παρασκευής Ζούλια, της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου και του Επαμεινώνδα Τσάκαλη που εργάζονταν στην πυρποληθείσα από κουκουλοφόρους Μαρφίν της οδού Σταδίου.

Οταν πάντως μαθεύτηκε το τραγικό συμβάν, οι δημοσιογράφοι γύρισαν στις δουλειές τους και έτσι έχουμε γραπτά τεκμήρια των γεγονότων εκείνης της φρικτής ημέρας. Το ρεπορτάζ π.χ. των «ΝΕΩΝ» στις 6/5 είναι σαφές:

«Στις 2.03 μ.μ. και ενώ στην οδό Σταδίου […] τα μπλοκ διαδηλωτών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς κατευθύνονταν προς την Πλατεία Συντάγματος, κουκουλοφόροι […] με βαριοπούλα […] έσπασαν την τζαμαρία, έριξαν μέσα εύφλεκτο υγρό και στη συνέχεια μολότοφ. […] Το πλησιέστερο όχημα της Πυροσβεστικής βρισκόταν στην Πλατεία Κοραή […]. Οι πρώτοι πυροσβέστες όμως που επιχείρησαν να φτάσουν στο σημείο της τραγωδίας είχαν να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές που αρχικά επιχείρησαν να τους απωθήσουν. Το αποτέλεσμα ήταν οι πυροσβέστες να φτάσουν πεζή, ενώ το όχημα χρειάστηκε περίπου 7 λεπτά για να καλύψει μια απόσταση 50 μέτρων από τις πέτρες των διαδηλωτών».

Η μαρτυρία αυτή, ταυτόσημη και στις άλλες εφημερίδες, μας δείχνει ότι όσα συνέβησαν τροφοδοτήθηκαν από την αποδοχή (και την υιοθέτηση, από πολλούς) ότι η βία είναι τρόπος επίλυσης πολιτικών λογαριασμών (τη συγκεκριμένη ημέρα, «εξεγερμένων» που απεργούσαν εναντίον «συμβιβασμένων» που εργάζονταν).

Ηθελαν νεκρούς οι εμπρηστές και όσοι ρίχνανε πέτρες στους πυροσβέστες; Κατά τη γνώμη μου, όχι, απλώς έτυχε η «στραβή», για να επιβεβαιωθεί ότι οι συνέπειες της κουλτούρας της βίας είναι ανεξέλεγκτες.

Γιατί έχει νόημα να θυμάται κανείς σήμερα αυτά τα δυσάρεστα; Για έναν κυρίως λόγο. Επειδή, ενόψει της (πολύ καθυστερημένης) δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης, έχει αρχίσει η φιλολογία ότι εκείνος ο εμπρησμός ήταν προβοκάτσια, ότι η Αριστερά δεν ευθύνεται (προφανώς δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη, οι παραβάσεις του νόμου χρειάζεται να προσωποποιηθούν), ότι θυμήθηκαν τώρα τη Μαρφίν για να επισείσουν «τη θεωρία των δύο άκρων». Ανοησίες. Το θέμα είναι απλό. Κάποιοι ευθύνονται, ως φυσικά πρόσωπα, για τον εμπρησμό που είχε κατάληξη τρεις θανάτους. Και όλοι χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι η κουλτούρα της βίας μπορεί να έχει ανεξέλεγκτες, για τη ζωή, την κοινωνική ειρήνη και τη δημοκρατία, επιπτώσεις. Τα υπόλοιπα είναι απλώς ανωριμότητα: άρνηση ανάληψης ευθύνης από πρόσωπα και φορείς που, τουλάχιστον, ανέχθηκαν τη βία ως πολιτικό «επιχείρημα».