[Διαστάσεις] Παλιές, διαβρωτικές ασθένειες

Με τη Μαρία Ρεπούση μπορεί κανείς να διαφωνεί σε πολλά. Με τον τρόπο που εκφράζει τις απόψεις της, με τη χρονική στιγμή που επιλέγει να τις εκφράσει, ακόμη και με τις ίδιες τις απόψεις της. Δεν μπορεί όμως να αρνηθεί ότι η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ έχει θάρρος, πάθος και εντιμότητα. Με δυο κουβέντες, ότι το λέει η καρδιά της.

Προχθές έλαβε μέρος σε μια εκδήλωση με τίτλο «Το μέτρο της διαθεσιμότητας και οι συνέπειές του για το δημόσιο πανεπιστήμιο και την κοινωνία» που πραγματοποιήθηκε στη Μεγάλη Αίθουσα του Πανεπιστημίου, στα Προπύλαια. Δεν πήγε αυτοβούλως, αλλά ως εκπρόσωπος του κόμματός της, το οποίο είχε προσκληθεί μαζί με τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης από τους συλλόγους διδασκόντων και εργαζομένων. Της ζητήθηκε δηλαδή από τους οργανωτές να εκφράσει την άποψή της. Οταν την εξέφρασε, όμως, ήλθε αντιμέτωπη με έντονες αποδοκιμασίες (και δεν την προστάτευσε κανείς). Η φασαρία ξεκίνησε όταν τόλμησε να πει ότι «η άρνηση του δημόσιου πανεπιστημίου να δει τις πληγές του και να σκύψει πάνω τους έκανε ευκολότερη την επίθεση εναντίον του». Απτόητη, η ομιλήτρια συνέχισε, υπενθυμίζοντας στο ακροατήριο ότι στη χώρα αυτή υπάρχει δημοκρατία και οι απόψεις πρέπει να εκφράζονται ελεύθερα. «Κάνουμε έκκληση στους διοικητικούς υπαλλήλους για ανοικτά πανεπιστήμια με προσωπικό ασφαλείας», είπε. Οι αποδοκιμασίες έγιναν δυνατότερες. Σύμφωνα μάλιστα με ένα (partisan) ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών», συνοδεύτηκαν από θυμηδία. Θυμηδία;

Το ίδιο ρεπορτάζ μάς πληροφορεί ότι το χειροκρότημα μπορεί να ήταν βέβαια ιδιαίτερα θερμό για τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά τις εντυπώσεις κέρδισε η «καυστική παρέμβαση» του εκπροσώπου των Ανεξάρτητων Ελλήνων και πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Νίκου Μαρκάτου.

Συμπέρασμα πρώτο: οι ΑΝΕΛ έχουν ρεύμα στα πανεπιστήμια. Ο κ. Καμμένος θα πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να διευρύνει το εκλογικό του ακροατήριο. Τον συμβουλεύω να διαβάσει Ζίζεκ και να σημειώσει μερικές ατάκες του για να τις έχει πρόχειρες.

Συμπέρασμα δεύτερο: η κ. Ρεπούση εξακολουθεί να αποτελεί κόκκινο πανί σε όποιον χώρο κι αν τολμήσει να μιλήσει. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό για εκείνη ή για το κόμμα της. Αρκεί η πρόκληση να μη γίνεται για την πρόκληση.

Συμπέρασμα τρίτο: σ’ αυτή τη χώρα σιχαινόμαστε τον διάλογο και την αντιπαράθεση απόψεων. Η αρρώστια αυτή είναι παλιά. Εχω την εντύπωση όμως ότι τελευταία έχει φουντώσει και πλήττει κυρίως τους αριστερούς (με ή χωρίς εισαγωγικά). Μια γεύση πήρε χθες και ο Πέτρος Τατσόπουλος, που βρέθηκε αντιμέτωπος με την μήνιν κάποιων συντρόφων του επειδή είπε ότι το Μανιφέστο των 58 δεν είναι και για πέταμα.

Συμπέρασμα τέταρτο: αυτοί που κραυγάζουν ήταν και είναι πάντα μια δυναμική μειοψηφία. Επειδή είναι θρασείς, φανατικοί και αδίστακτοι, έχουν σίγουρη την προβολή τους. Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: ότι φθάσαμε να θεωρούμε τη συμπεριφορά τους μέρος της καθημερινότητας.