[Ενστάσεις] Ο ειρηνοποιός

Τον Μάρτιο του 1996, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, δήμαρχος Αθηναίων ακόμη, υπέγραψε με τον τότε ομόλογό του Σπάρτης Δημοσθένη Ματάλα πράξη τερματισμού του Πελοποννησιακού Πολέμου. Είχαν μεσολαβήσει 2.427 χρόνια από την πραγματική λήξη του, αλλά έπρεπε να οριστικοποιηθεί η πολιτιστική αφομοίωση των Σπαρτιατών από τον αθηναϊκό πολιτισμό – το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του οποίου, ως γνωστόν, είναι ο κρατισμός και η προσοδοθηρία.

Προσωπικώς, διαφώνησα με τους χλευαστάς που ισχυρίζονταν (αν είναι δυνατόν) ότι η συνθήκη ειρήνης αποτελούσε εκδήλωση πολιτικού κιτς, σύμφυτου με το lifestyle της μεγαλοπρέπειας που χαρακτηρίζει, δήθεν, την πολιτική ταυτότητα του ανδρός. Ηταν φως φανάρι ότι στόχος ήταν να απελευθερωθούν πολιτικός χρόνος και ενέργεια όχι για προσωπικά αλλά για εθνικά μεγαλεία. Και όντως, από τη στιγμή που το εθνικό κεφάλαιο Δημήτρης Αβραμόπουλος απηλλάγη από το άγχος του πολεμικού πυρετού είδε την καριέρα του να απογειώνεται: διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματός του, έγινε υπουργός Υγείας, υπουργός Εξωτερικών, έφθασε μέχρι και υπουργός Εθνικής Αμυνας.

Αν μάλιστα δεν με απατούν οι σημειολογικές ικανότητες που με τα χρόνια κατέκτησα, αυτό το τελευταίο υπουργείο τού πάει πολύ. Αφού, να φανταστείτε, μπαίνω τρεις φορές την ημέρα στην ιστοσελίδα του, δεν χορταίνω να τη βλέπω – θα φάει σε επισκεψιμότητα και την ιστοσελίδα του ΥΜΑΘ! Αποκορύφωμα είναι οι τελευταίες φωτογραφίες που έχει αναρτήσει εκεί από την επίσκεψή του στη Λευκωσία και την παρουσία του στη στρατιωτική παρέλαση για την 53η επέτειο της ανεξαρτησίας της Κύπρου. Ευθυτενής και καμαρωτός, ανάμεσα στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στον κύπριο ομόλογό του Φώτη Φωτίου (παραδίπλα ήταν και ένας παππούλης), μπερδεύει τους πάντες, θαρρείς και είναι αυτός ο πρόεδρος. Προσωπικώς, ερρίγησα όταν διάβασα το παρακάτω απόσπασμα δήλωσής του: «Θα ήθελα να μεταφέρω ένα μήνυμα στον κυπριακό ελληνισμό, ότι σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία δεν είναι μόνος του. Στέκει δίπλα του η Ελλάδα. Η Ελλάδα που δίνει τον δικό της αγώνα και που θα τα καταφέρει».

Για το ότι θα τα καταφέρει είμαι βέβαιος. Φαίνεται στην αποφασιστικότητα μιας άλλης πρόσφατης φωτογραφίας του υπουργού Μας, από την άσκηση «Παρμενίων». Αυτός κοιτάζει αγέρωχος το μέλλον ενώ, πίσω, στήλες καπνού μαρτυρούν ότι μια ακόμη νικηφόρα για τα ημέτερα στρατεύματα μάχη έλαβε τέλος. Πώς το λένε; «Αν θες ειρήνη, προετοιμάσου για (έστω εικονικό) πόλεμο».

Κατόπιν τούτου, χαιρετίζω την επιμονή του υπουργού Αμυνας να επιστρέψουν τα τανκς στην παρέλαση, έστω και αν δεν πληρώνει το κράτος τα καύσιμα για να κινηθούν. Είναι η στρατηγική του. Πρώτα εκφοβίζουμε τους εχθρούς (ποιους απ’ όλους, δεν έχει σημασία, έχουμε πολλούς και μπορούμε να κατασκευάσουμε περισσότερους), μετά τους νικάμε, ύστερα τους κατακτάμε πολιτιστικά και στο τέλος υπογράφουμε και μια συνθήκη ειρήνης.

Αρκεί να έχουμε χορηγό.