[Αγιογραφίες] Ουάιλντ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλοί τρόποι για να μετρήσεις τον χρόνο που έχει περάσει από τότε που μας χτύπησε η ύφεση. Ενας τρόπος είναι να δεις πόσο έχει γεράσει η Κριστίν Λαγκάρντ!

ΣΕ αντίθεση με τη γαλλίδα κυρία του ΔΝΤ, ο Γιάννης Στουρνάρας παραμένει ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής οικονομίας. Το ερώτημα είναι τι βλέπει στο κρυφό πορτρέτο όταν κοιτάζει τον πραγματικό του εαυτό. Τον επόμενο διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος; Τον επόμενο επίτροπο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση; Ή μήπως τον επόμενο δήμαρχο Αθηναίων; Διότι η σεναριολογία – ας μην πούμε η σπέκουλα – των τελευταίων ημερών ή εβδομάδων το μόνο πόστο που δεν έχει αγγίξει είναι αυτό που δίνει και γραφείο στην Πλατεία Κοτζιά.

ΑΣ πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο επόμενος Προβόπουλος μπορεί να είναι πάλι ο Προβόπουλος. Επίτροπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί να είναι πάλι πρόσωπο γένους θηλυκού. Για τη δημαρχία της Αθήνας τα ονόματα είναι, ομολογουμένως, πολλά – εντάξει, μια πλάκα κάναμε. Αλλά αυτό που δεν λένε όλοι όσοι κάνουν υποθέσεις είναι ποιος θα είναι ο επόμενος Στουρνάρας. Εκτός αν είναι πάλι ο Στουρνάρας!

ΟΠΩΣ ο ήρωας του Οσκαρ Ουάιλντ, ο Στουρνάρας είναι άφθαρτος μέσα στα στενά κοστούμια του. Είναι επίσης ατσαλάκωτος, αμετανόητος και απτόητος – όπως και αθεράπευτα αισιόδοξος. Δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες. Και γι’ αυτό δεν φυλάγεται. Οι πολιτικοί λένε ότι έχει άγνοια κινδύνου. Η φιλοδοξία του είναι να περάσει η Ελλάδα τον κάβο και η διάθεσή του απέναντι στο χρηματοδοτικό κενό του 2014 είναι σκληρά διαπραγματευτική. Μιλάει για μετακυλίσεις ομόλογων, κάτι που οι Ευρωπαίοι – όπως φάνηκε από την τοποθέτηση Ασμουσεν – αντιλαμβάνονται ως νομισματική χρηματοδότηση. Στην πραγματικότητα, είναι άλλο ένα στοιχείο στο πολύ μεγάλο παζάρι του τέλους του χρόνου για το ελληνικό χρέος.

ΤΟ αμάρτημα του Ντόριαν Γκρέι ήταν το πάθος για αιώνια νεότητα. Η ανορθογραφία του Στουρνάρα είναι πως δηλώνει ότι δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες, επιμένει όμως να κάνει πολιτική επικοινωνία – κυρίως μέσω συνεντεύξεων. Σπάνια όμως του προσφέρουν αυτές κάτι. Ακόμη και η αναφορά στις συντάξεις των 500 ευρώ με τις οποίες ζουν οικεία του πρόσωπα έδωσε αφορμή για κακογουστιές, όπως τα καλάθια τροφίμων που εστάλησαν από διάφορους συνδικάλες στο υπουργείο Οικονομικών. Ασχέτως αυτού, είναι λάθος να προσωποποιείς πολιτικές αποφάσεις. Ιδίως αν υλοποιείς – με κάθε κόστος – τη μόνη πολιτική που θεωρείς ότι θα σε κρατήσει μέσα στην ευρωζώνη.

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ενδιαφέρον, πάντως, έχουν οι αλλεπάλληλες δηλώσεις Στουρνάρα ότι δεν θα ληφθούν άλλα οριζόντια μέτρα. Εχουν πολλαπλούς αποδέκτες, μέσα στη χώρα – όπου γίνεται προσπάθεια να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη του κοινού – και έξω από τη χώρα – όπου δίνεται ένα διαπραγματευτικό μήνυμα. Η δημόσια αυτοδέσμευση είναι πράξη που δεν πρέπει ποτέ να περνάει απαρατήρητη στην πολιτική. Ασυνήθιστο στην περίπτωση Στουρνάρα είναι ότι το ίδιο λένε και άλλοι, όπως ο Ολι Ρεν ή η αναφερθείσα στην αρχή Κριστίν Λαγκάρντ. Εκτός αν αυτοί βαφτίζουν το κρέας ψάρι.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, ο εφετινός χειμώνας είναι ο πιο κρίσιμος για την Ελλάδα και την ελληνική οικονομία, ενώ η κυβέρνηση αναζητεί τρόπο να βγει από το πολιτικό αδιέξοδο της διαρκούς λιτότητας.