[Εμπιστευτικά] «Ο καλός ο μύλος…»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Θέλετε να δεχτώ ότι ένας πρόεδρος σωματείου εργαζομένων σε νοσοκομείο που πήρε πενήντα χιλιάδες ευρώ για να μην απεργήσει αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση; Να το δεχτώ.
Αλλά τι ακριβώς είναι το μεμονωμένο;
Αν δεν απατώμαι, το κυρίαρχο μοντέλο συνδικαλισμού των τελευταίων τριάντα χρόνων στο Δημόσιο κάτι αντίστοιχο έκανε.
Οι συνδικαλιστές αντάλλασσαν την απειλή αντιδράσεων με παροχές για τους ψηφοφόρους τους. Ετσι διασφάλιζαν τον διαμεσολαβητικό τους ρόλο μεταξύ διοικήσεων και εργαζομένων, άρα και την επιρροή στο κόμμα όπου ανήκαν.
Με τη συνδρομή βεβαίως και μιας μερίδας «αγωνιστικού Τύπου» που μπέρδευε «τους αγώνες του λαού» με «τις τσέπες των αγωνιστών».
Εντάξει, δεν τα έπαιρναν (πάντα) σε μετρητά και «μαύρα».
Τα έπαιρναν, όμως, σε ανήκουστα επιδόματα, σε πλασματικές εφημερίες και ψεύτικες υπερωρίες, σε κατασκευασμένα προνόμια. Και όποιος δεν έχει ξανακούσει για τέτοιου τύπου συναλλαγές μεταξύ υπουργών, διοικήσεων και συνδικαλιστών, μάλλον κατοικούσε σε άλλη χώρα.
Για όλους αυτούς τους λόγους και μαζί με τα άλλα, στην Ελλάδα του Μνημονίου χρεοκόπησε και ο συνδικαλισμός. Μέσα από τη συνδιαχείριση του κράτους χρεώθηκε και τη συνευθύνη της πτώχευσης του κράτους.
Δεν είναι τυχαίο ότι καμία συνδικαλιστική κινητοποίηση δεν μπόρεσε την τελευταία τριετία να αντιταχθεί επιτυχώς στη λαίλαπα του Μνημονίου. Δυστυχώς, σπεύδω να προσθέσω…
Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονταν την αναξιοπιστία και την ανυπαρξία των εκπροσώπων τους. Καλοί στα εύκολα, ανεπαρκείς στα δύσκολα.
Κάπου εκεί, η λογική τού «δώσε μου να μην αντιδράσω» καταργήθηκε. Ούτως ή άλλως, δεν υπήρχε πια τίποτα για δόσιμο.
Αλλά δεν καταργήθηκαν οι συνδικαλιστές που την υπηρετούσαν. Απλώς έμειναν χωρίς δουλειά. Και στράφηκαν σε άλλους ορίζοντες αναζητώντας κάποια άλλη κομματική προστασία. «Μαύρη» ή «κόκκινη», εξαρτάται από την περίπτωση…
Ούτως Ή άλλως, στην Ελλάδα των αγώνων κανείς δεν χάνεται και κανείς δεν περισσεύει.
Ο υπόδικος για απιστία σε βαθμό κακουργήματος πρώην πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ είχε δύο σελίδες άρθρο στην «Αυγή» της 26ης Σεπτεμβρίου, με τίτλο «Κλιμάκωση αγώνων: γενική απεργία διαρκείας τώρα!».
Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τις εντυπωσιακές πολιτικές ανακατατάξεις των τελευταίων ετών, στις περισσότερες και στις μεγαλύτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις παρέμεινε η ίδια ακριβώς ηγεσία – ενδεχομένως σε διαφορετικές καρέκλες και με άλλη κομματική προστασία…
Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Και με τη βοήθεια του μύλου, οι συνδιαχειριστές του συστήματος που έφερε την καταστροφή ανακυκλώνονται τώρα σε υποψήφιους σωτήρες της κοινωνίας από το Μνημόνιο.
Ελπίζοντας στο ακαταλόγιστο. Ποντάροντας στο ακαταδίωκτο. Και προσδοκώντας το αζημίωτο.
Αυτό προφανώς σκέφτηκε και ο πρόεδρος των εργαζομένων στο «Σωτηρία» αλλά τώρα κυκλοφορεί με χειροπέδες.
Google news
