[Ενστάσεις] Το δόγμα του σοκ

Το διαρκές επεισόδιο Χρυσή Αυγή κάλυψε πολλές άλλες πτυχές της δημόσιας ζωής, ανάμεσα στις οποίες και η προσπάθεια να καλυφθεί το έλλειμμα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, που δημιουργήθηκε μετά το αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ. Μήνες μετά, το κενό παραμένει. Το κεντρικό κτίριο της ΕΡΤ τελεί υπό κατάληψη, ενώ από τις εγκαταστάσεις της οδού Μεσογείων εκπέμπει πρόγραμμα η μεταβατική Δημόσια Τηλεόραση. Αποτέλεσμα; Το υποτίθεται σπουδαίο πολιτιστικό αγαθό μιας κρατικής τηλεόρασης να απουσιάζει, χωρίς εντούτοις να έχει καταρρακωθεί πολιτιστικά η χώρα. Τα βασικά, άλλωστε, υπάρχουν και στις δύο τηλεοράσεις: την περασμένη Κυριακή, τόσο η ΕΡΤ (που εκπέμπει στο Διαδίκτυο) όσο και η Δημόσια Τηλεόραση άρχισαν το πρόγραμμά τους με λειτουργία, χωρίς ωστόσο και οι δύο να καταφέρουν να καλύψουν το σύνδρομο στέρησης που μας έχει προκαλέσει η απουσία από τους δέκτες του παππούλη Ανθιμου.

Η ουσία είναι πάντως ότι, όπως κι αν έγινε, η ΕΡΤ μας έχει τελειώσει. Το μέλλον, είτε αύριο είτε σε έναν χρόνο, είναι στη διάδοχο ΝΕΡΙΤ, όπως έχει ονομαστεί, και στον δρόμο προς τη δημιουργία της βρέθηκαν, έπειτα από μεγάλη αναζήτηση, οι άνθρωποι που θα πάρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης συγκρότησής της. Επικεφαλής του πρώτου ΔΣ της ΝΕΡΙΤ μάλιστα είναι ο Γιώργος Προκοπάκης, γνωστός ως αρθρογράφος στους αναγνώστες των «ΝΕΩΝ», που από όσο γνωρίζω είναι θετικός και συστηματικός, με απόψεις αλλά και με μεγάλη πείρα στο μάνατζμεντ. 

Σε κανονικές χώρες, όσοι συνωστίζονται γύρω από δημόσια οφίκια ή, έστω, από συνδικαλιστικά κεκτημένα, έπειτα από μια τέτοια εξέλιξη, θα οπισθοχωρούσαν – ή θα έκαναν δημόσιες προτάσεις μόνο σε ανοιχτά ακόμα ζητήματα. Ακόμα και αν πιστεύουν ότι αυτοί έχουν τη μαγική συνταγή για να ανθήσει το υπό κυοφορία καινούργιο, θα κρατούσαν τις εμπνεύσεις τους για κάποια μελλοντική ανασυγκρότηση αυτού που θα δημιουργηθεί. Εδώ, αντίθετα, άρχισε το ροκάνισμα της διορισμένης διοίκησης και μάλιστα με φαιδρότητες: με την αμφισβήτηση των προσώπων που ανέλαβαν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Ανακάλυψαν, π.χ., μια κριτική του Προκοπάκη στο αλήστου μνήμης «Debtocracy» και τονίζουν επικριτικά τη διατύπωσή του ότι το συγκεκριμένο κατασκεύασμα που υποδύθηκε το ντοκιμαντέρ είναι αφελής «εθνολεβέντικη προπαγάνδα». Γιατί, δηλαδή, τι άλλο είναι;

Πιθανόν ενοχλεί ότι, εκ θέσεως, η νέα διοίκηση ξέρει πως μια σοβαρή δημόσια τηλεόραση δεν μπορεί να πουλάει αντισυστημικότητα – μάλιστα με τα λεφτά των φορολογουμένων. Η αντισυστημικότητα, πλέον, είναι δουλειά άλλων. Και μην αμφιβάλλετε ότι βρίσκεται σε καλά χέρια: τις προάλλες, π.χ., ο αντισυστημικός κύριος Τράγκας ανακάλυψε το «δόγμα του σοκ»!