[Στίγμα] Πόσα άτομα χρειάζονται για μια παρακολούθηση;

ΑΠΟ την εποχή του τεράστιου Μαυρίκη, που το 1989 είχε βάλει κοριούς στη μισή Αθήνα και στην τότε κυβέρνηση, του Ανδρέα συμπεριλαμβανομένου, δεν υπάρχει περίοδος στην πολιτική ιστορία, ειδικά στις ταραγμένες περιόδους της, που να μην κυκλοφορεί έτσι «στον αέρα» η φήμη ότι «παρακολουθούνται τα τηλέφωνα». Ηρθε μετά και το 2004, με το σκάνδαλο της Vodafone, και το πράγμα «έδεσε». Σοβαροί άνθρωποι, σοβαροφανείς και «νούμερα» κατά καιρούς δηλώνουν ότι τους «παρακολουθούν τα τηλέφωνα».

Με αφορμή δε τη διαψευσθείσα (με καθυστέρηση μιας ολόκληρης ημέρας) προειδοποίηση του αριστερού αγοριού Αλέξη προς τους βουλευτές του «να προσέχουν τα τηλέφωνα γιατί τα ακούν», το «έριξα» στο ρεπορτάζ για να δούμε πόσο πιθανό είναι να γίνουν σήμερα, επισήμως και ανεπισήμως, παρακολουθήσεις ενός κινητού τηλεφώνου. Και δεν συζητάμε για περισσότερα, διότι όπως θα φανεί στη συνέχεια οι διαδικασίες είναι δαιδαλώδεις και απαιτούν τη συναίνεση (και εφόσον πρόκειται για παράνομες παρακολουθήσεις, όπως αυτές πολιτικού κόμματος, του αρχηγού και των βουλευτών του, τη συνενοχή) πολλών ανθρώπων…

Αναζήτησα επ’ αυτού τα «φώτα» ενός πρώην κορυφαίου στελέχους της ΕΥΠ και ιδού τι μου είπε (προκειμένου να βγάλει ο καθείς τα συμπεράσματά του, διότι εγώ τα έχω βγάλει ήδη για το τι βαρύτητα είχε αυτό που φέρεται ότι δήλωσε ο πρόεδρος Αλέξης):

Για να ξεκινήσει μια παρακολούθηση τηλεφώνου απαιτούνται 5-6 υπογραφές της ΕΥΠ επί εγγράφου με συγκεκριμένο σκεπτικό (γιατί πρέπει να παρακολουθηθεί το συγκεκριμένο τηλέφωνο, του συγκεκριμένου χρήστη/κατόχου από τον ηλεκτρονικό «κοριό» της). Το έγγραφο διαβιβάζεται από τον αρχηγό της υπηρεσίας στον αρμόδιο εισαγγελέα και εκείνος με τη σειρά του, αφού το προσυπογράψει, το στέλνει σε τριμελές Συμβούλιο Πλημμελειοδικών (ή κατά περίπτωση στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών) το οποίο αποφαίνεται επί του αιτήματος. Εάν εγκριθεί, το αίτημα διαβιβάζεται στην εταιρεία η οποία παρέχει το τηλέφωνο, προκειμένου εκείνη με τη σειρά της να βεβαιώσει αν όντως ανήκει σε αυτόν για τον οποίο αιτείται η παρακολούθηση. Επιστρέφεται και στη συνέχεια δίνεται το ΟΚ στην ΕΥΠ να προχωρήσει στην παρακολούθηση.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εμπλέκονται τουλάχιστον 10 άνθρωποι. Συν εκείνους που θα κάνουν την παρακολούθηση, μιλάμε για 15-20 άτομα ΜΟΝΟ για ένα κινητό! Χωρίς να θέλω να θέσω υπό αμφισβήτηση την εγκυρότητα και την αξιοπιστία του προέδρου, θα χαρακτήριζα τον όλο ισχυρισμό «έπεα πτερόεντα» (υποθέτω ότι θα ανατρέξει στο Διαδίκτυο να αναζητήσει την ερμηνεία του όρου…).

Κατά τον «φωτισμένο» συνομιλητή μου, αναλόγου δυσκολίας είναι και η παρακολούθηση από ιδιώτες. Οχι ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, μπορεί. Αλλά τα «βαλιτσάκια» που κυκλοφορούν στην «πιάτσα» είναι αποτελεσματικά υπό προϋποθέσεις. Οπως, ας πούμε, ο «κοριός» να βρίσκεται σε απόσταση το πολύ εκατό μέτρων από τον «στόχο» του, σταθερά – πράγμα που προϋποθέτει συνεχή παρακολούθηση εκ του σύνεγγυς, του στόχου. Αλλά τότε υπάρχει ο κίνδυνος να τον ανακαλύψουν αμέσως…

Αντιθέτως είναι ευκολότερη η παρακολούθηση σταθερών τηλεφώνων – τομέας στον οποίο έγραψε ιστορία επί Μητσοτάκη και στρατηγού Γρυλλάκη (για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι) ο Μαυρίκης – από τα γνωστά ΚΑΦΑΟ. Δηλαδή, αν ο πρόεδρος Αλέξης έλεγε (όπως φέρεται ότι είπε…) για παράδειγμα ότι «μας παρακολουθούν τα τηλέφωνα στην Κουμουνδούρου, μη μιλάτε», μπορεί και να τον πίστευα. Αλλά να προειδοποιεί, ας πούμε, πολιτικά μεγέθη όπως ο γνωστός κομεντιέν Πάντζας ή ο λαϊκός αγωνιστής Στάθης Παναγούλης, συγγνώμη, αλλά έχω ακούσει και καλύτερα ανέκδοτα…

Χαμένοι στη διατύπωση…

Αφήνω το θέμα «παρακολουθήσεις τηλεφώνων», δεδομένης και της εμπλοκής της Ζωής – «θέλω να βάλω φυλακή τον Βενιζέλο» – Κωνσταντοπούλου, η οποία επίσης διατυπώνει κατά καιρούς, ως σημαντικό πρόσωπο της δημόσιας ζωής που είναι, ότι την παρακολουθούν, για να μεταφέρω το περιεχόμενο τηλεφωνικής «αντιπαράθεσης» που είχα σαββατιάτικα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Με αφορμή την επισήμανσή μου για την επιχείρηση υπονόμευσης της Διαύγειας, μου τηλεφώνησε για να με εγκαλέσει για κακοπιστία, διότι αγνόησα τη διάψευσή του. Η συνομιλία είχε εντάσεις, στις οποίες φυσικά δεν θα αναφερθώ.

Θα αναφέρω απλώς ότι υπεραμύνθηκε της Διαύγειας, ότι «θα ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που θα σκεφτόταν να κάνει κάτι τέτοιο» και πως «θα έπρεπε να θυμάμαι ότι αυτός μόνος από τη ΝΔ είχε ζητήσει την ανάρτηση των περιουσιακών στοιχείων των βουλευτών στο Διαδίκτυο».

 – Το θυμάμαι, αλλά τότε πώς προέκυψε τώρα το θέμα;

 – Από κακή ή μη ορθή διατύπωση μιας διάταξης, η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει παρερμηνείες…

 – Συγγνώμη, πώς προχώρησε αυτή η διάταξη, δεν την είδε κανείς;

 – Την είδαμε και την αποσύραμε, και όλο τον θόρυβο τον δημιούργησε το σύστημα Ραγκούση – Καρούνου (ο επί Γιώργου υπεύθυνος για τα ηλεκτρονικά και το Διαδίκτυο του ΠΑΣΟΚ). Εχει εσωπασοκική διάσταση το θέμα…

 – Ανεξάρτητα από τι διάσταση έχει, το θέμα καταλαβαίνω ότι ήταν υπαρκτό.

 – Το διέψευσα. Και εν πάση περιπτώσει, αν διαβάζατε την εισαγωγική έκθεση θα καταλαβαίνατε ότι δεν υφίσταται θέμα για τη Διαύγεια.

 – Με συγχωρείτε, εσείς νομοθετείτε με τις εισηγητικές εκθέσεις των νομοσχεδίων ή με διατάξεις;

 – Σας είπα στόχος ήταν να ενισχυθεί η Διαύγεια, απλώς η διάταξη ήταν διατυπωμένη έτσι που θα μπορούσε να δημιουργήσει παρερμηνείες.

 – Με συγχωρείτε, αλλά με κάτι τέτοιες «προσπάθειες» για την ενίσχυση του ΑΣΕΠ επί κυβέρνησης Καραμανλή, η παράταξή σας το κατήργησε εντελώς στην πράξη, με αποτέλεσμα να μπουν από την πίσω πόρτα στο Δημόσιο 320.000 δημόσιοι υπάλληλοι…

 – Μη με εμπλέκετε εμένα με αυτά…

Κάπου εκεί κλείσαμε, δεν είχε νόημα αυτή η συζήτηση. Θεωρώ απλώς θετικό το γεγονός ότι τη… γλίτωσε η Διαύγεια. Εστω και επί του παρόντος…