[Αγιογραφίες] Λουκέτα

ΤΗΝ προηγούμενη φορά που οι Ρεπουμπλικανοί έβαλαν λουκέτο στο αμερικανικό Δημόσιο, ο Μπιλ Κλίντον έμπλεξε με τη Μόνικα Λιουίνσκι! Λίγο η κλεισούρα, λίγο το πολιτικό στρες, λίγο η εξουσία που λειτουργεί ως αφροδισιακό κι έγιναν τα ακατονόμαστα.

Η αλήθεια είναι ότι το 1995 ο Κλίντον είχε λόγους να είναι αγχωμένος. Ηταν ο πρώτος Δημοκρατικός πρόεδρος έπειτα από μια δωδεκαετία ρεπουμπλικανικής κυριαρχίας. Ηταν επίσης στο μέσον της πρώτης του θητείας που δεν εξελισσόταν πολύ καλά. Το 1994, στις ενδιάμεσες εκλογές για Κογκρέσο και Γερουσία – οι περίφημες mid-term elections -, οι Ρεπουμπλικανοί με επικεφαλής τον Νιουτ Γκίνγκριτς είχαν σκίσει. Και ο ίδιος ο Κλίντον δεχόταν πίεση για διάφορες ατασθαλίες από την εποχή που ήταν κυβερνήτης του Αρκανσο, τις οποίες συντηρούσαν διάφορα υπερδεξιά λόμπι, δίνοντας τροφή στην Εισαγγελία για έρευνες. Δεν είχε μιλήσει τυχαία η Χίλαρι για «απέραντη δεξιά συνωμοσία».

ΣΧΕΔΟΝ είκοσι χρόνια αργότερα, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς τα ίδια. Ο Μπαράκ Ομπάμα είναι πολύ διαφορετικός χαρακτήρας από τον ασπρομάλλη Κλίντον. Είναι στη δεύτερη θητεία του – άρα δεν είναι πολιτικά αγχωμένος. Εχει δείξει επίσης έναν συνδυασμό πυγμής και ρεαλιστικής ευελιξίας, όπως φάνηκε και στην υπόθεση της Συρίας. Το λουκέτο στο Δημόσιο μπαίνει, βέβαια, για τον ίδιο λόγο. Οι Ρεπουμπλικανοί θέλουν να μπλοκάρουν τον προϋπολογισμό του Ομπάμα για να μπλοκάρουν την εφαρμογή της πολιτικής του στο σύστημα Υγείας. Αλλά αν θέλει κανείς να δει την κόντρα ως ακραία εκδήλωση δημοκρατικής λειτουργίας σε περιβάλλον απόλυτης διάκρισης των εξουσιών – ε, δεν είναι ακριβώς έτσι. Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν το Κογκρέσο, αλλά οι Δημοκρατικοί τη Γερουσία. Η σύγκρουση έχει να κάνει με την προσπάθεια των πρώτων να εμποδίσουν το να περάσουν κοινωνικές ρυθμίσεις που να διαμορφώσουν το τοπίο στις ΗΠΑ για τα επόμενα χρόνια – ή και για την περίοδο μετά τον Ομπάμα.

ΕΤΣΙ λοιπόν μπήκε το λουκέτο στο Δημόσιο και δεν μπόρεσε ο Αντώνης Σαμαράς την περασμένη εβδομάδα να πάει σε εκδήλωση στο Μουσείο Σμιθσόνιαν σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Ασφαλώς, το αμερικανικό Δημόσιο δεν κατεβάζει ρολά και κλείνει φώτα γενικώς. Αλλά το κλείσιμο είναι κλείσιμο και υπάρχει αβεβαιότητα για το πώς θα πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι στους οποίους δίνεται άδεια άνευ αποδοχών. Φαντασθείτε – αν μπορείτε – αντίστοιχη κατάσταση εν Ελλάδι. Κυρίως ως προς τον πειθαρχημένο διαδικαστικό τρόπο με τον οποίο διεκπεραιώνεται μια μάλλον ακραία κατάσταση. Φυσικά, σε πρωθυπουργοκεντρική δημοκρατία τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά. Και αν η Βουλή τσινάει, υπάρχουν πάντα οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τα περίφημα ΠΝΠ. Αλλά να μπει σε εκκρεμότητα ο προϋπολογισμός και σε αδράνεια το Δημόσιο λόγω πολιτικών διαφωνιών κορυφής – ε, αυτό είναι κάτι που δεν θα το ζήσουμε.

ΕΝΑ από τα μεγάλα όπλα του Ομπάμα είναι η μετριοπάθεια. Ισως γιατί ως προσωπικότητα αποτελεί αντίδοτο σε μια εποχή σκληρής πόλωσης μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών για αμέτρητα θέματα, από τους φόρους ώς τις αμβλώσεις. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι το 1995 το λουκέτο είχε γυρίσει μπούμερανγκ για τον Γκίνγκριτς και τους Ρεπουμπλικανούς. Για να δούμε αν θα γίνει το ίδιο και τώρα…