[Στίγμα] Η απελευθέρωση των «τριών» και το άγριο ξύπνημα του Σαμαρά

«Εσάς πώς σας φάνηκε η απόφαση των ανακριτών και των εισαγγελέων να αφεθούν ελεύθεροι οι τρεις βουλευτές της Χρυσής Αυγής;» ρώτησα χθες το απόγευμα κορυφαίο κυβερνητικό παράγοντα και αφού είχε κατακαθίσει ο σχετικός «κουρνιαχτός» από την αποφυλάκιση των τριών «ηρώων» του εθνικοσοσιαλισμού.

«Μείναμε με ανοιχτό το στόμα, τι άλλο να σου πω»; Μου απάντησε ο άνθρωπος, κόντρα στο κλίμα (και το κύμα) που όλη την ημέρα προσπαθούσε να περάσει προς τα έξω το Μέγαρο Μαξίμου ότι τάχα μου αντιμετώπισαν την απόφαση των δικαστών «από απόσταση» και «με ψυχραιμία».

Μπορώ ακόμη να αναφέρω ότι ήταν τόσο «ψύχραιμη» και «από απόσταση» η αντιμετώπιση του θέματος, που στο Μέγαρο Μαξίμου αμέσως μετά την αποφυλάκιση των «τριών» πραγματοποιήθηκε υπό τον «πιστό» Δημήτρη Σταμάτη σύσκεψη για το «ποιος θα το πει στον πρόεδρο», τον πρόεδρο Αντώνη, ο οποίος όπως είναι γνωστό παρεπιδημεί αυτές τις ημέρες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και ποιος θα του το πει ξημερώματα, προσθέτω εγώ, διότι όταν άφησαν τα τρία παλικάρια ελεύθερα (να κλωτσάνε και να πλακώνουν στις σφαλιάρες δημοσιογράφους), στην Ουάσιγκτον ο κόσμος κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου – 4 η ώρα ξημέρωμα, γαρ…

Τελικά ο «πιστός» Σταμάτης, που είναι για τα δύσκολα, ήταν αυτός, μου είπαν, που ανέλαβε το βαρύ έργο να ξυπνήσει τον πρόεδρο Αντώνη και να του μεταφέρει το «νέο» (και να ακούσει και τα συνακόλουθα «καντήλια»)…

Οι πηγές μου λένε ότι ο πρόεδρος Αντώνης δεν ξανάπεσε στον ύπνο, αλλά είχε αλλεπάλληλες τηλεφωνικές επικοινωνίες με την Αθήνα – και με τον αντιπρόεδρο (λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης καταργώ επί του παρόντος όλα τα σχετικά με τα οποία τον συνοδεύω, ήτοι το «υπό τριπλήν πλέον ιδιότητα» κ.λπ.) Βενιζέλο.

  Είμαι σε θέση να γνωρίζω (από τις πηγές που προανέφερα δηλαδή) ότι «πέρασε» η άποψη του – και συνταγματολόγου – Βενιζέλου ότι «δεν πρόκειται για τελεσίδικη δικαστική απόφαση, ότι η υπόθεση είναι ακόμη σε πρώιμο προανακριτικό στάδιο και η αποφυλάκιση δεν είναι πρόκριμα για την απόφαση του δικαστηρίου όταν η υπόθεση φθάσει στο ακροατήριο».

Γνωρίζω επίσης, και το καταθέτω εδώ, ότι δυσφορία και μάλιστα έντονη υπάρχει για τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαρ. Αθανασίου (και ας λένε ό,τι θέλουν οι πηγές του Μεγάρου Μαξίμου ότι δήθεν δεν υπάρχει πρόβλημα). Του καταλογίζουν δύο πράγματα. Τα καταγράφω:

1. Οτι δεν «μερίμνησε» σχετικά με το ποιος διεξάγει την ανάκριση και ποιος την εποπτεύει, αλλά άφησε αυτό το έργο σε δύο δικαστίνες με τις οποίες είχε συνεργαστεί (ως συνδικαλιστής) στο παρελθόν: την κυρία Μαρία Τσάμη, προϊσταμένη του Πρωτοδικείου Αθηνών, και την κυρία Παναγιώτα Φάκου, προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών. Θεώρησε δηλαδή ότι αρκούσε το γεγονός ότι συνδικαλιστικά «ταίριαζαν τα χνώτα τους» – και αυτός είναι ο ηπιότερος όρος που μπορώ να χρησιμοποιήσω, δεδομένου ότι μου απαγορεύεται να τις τοποθετήσω πολιτικά…

2. Οτι την πιο κρίσιμη φάση αυτής της υπόθεσης, των απολογιών των χρυσαυγιτών, επέλεξε να μεταβεί στις Βρυξέλλες για να μετάσχει σε κάποιο συμβούλιο υπουργών, αντί να στείλει κάποιον υπηρεσιακό παράγοντα.

  Φυσικά όπως έμαθα, εγκύρως επίσης, από άλλη πηγή «έμεινε – και αυτός, ο υπουργός Δικαιοσύνης δηλαδή – με το στόμα ανοιχτό», πληροφορούμενος ότι οι τρεις χρυσαυγίτες «καμπαλέρος» είχαν κριθεί μη προφυλακιστέοι. Αλλά ήταν πλέον αργά να κάνει οτιδήποτε…

Ρώτησα διαφόρους αν ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε επικοινωνία με τον πρόεδρο Αντώνη. Δεν κατάφερα να πληροφορηθώ κάτι σχετικό. Το πιθανολογώ. Εκτός εάν ο πρόεδρος απέφυγε να του τηλεφωνήσει, για να του τα πει μαζεμένα όλα αύριο το απόγευμα που επιστρέφει από τις ΗΠΑ, και θα πάει κατευθείαν στο γραφείο του στο Μέγαρο Μαξίμου. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του υπουργού, διότι με το jet lag που θα έχει ο άλλος, δεν θέλω καν να σκέφτομαι τι θα ακούσει…

  Αντιθέτως πληροφορήθηκα ότι ο πρόεδρος Αντώνης είχε επικοινωνία με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Νίκο Δένδια. Ο άνθρωπός μου δεν είχε στήσει αυτί για να μου πει το περιεχόμενο της συνομιλίας (πώς θα μπορούσε άλλωστε;), αλλά αργότερα με διαβεβαίωσε ότι με βάση αυτά που τους έλεγε ο Δένδιας πιθανολογεί και το τι (μπορεί να) είπε στον πρόεδρο Αντώνη. Φυσικά τα έχει με τη Δικαιοσύνη. Αλλά όχι τόσο με τους ανακριτές και τους εισαγγελείς που άφησαν ελεύθερους τους «τρεις». Αλλού εντοπίζει τις ευθύνες: στην ευρύτητα της δίωξης που άσκησε ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χαράλαμπος Βουρλιώτης.

Κατά τον (άνθρωπό μου, που γνωρίζει τα του) Δένδια ο κύριος Βουρλιώτης θα έπρεπε να ασκήσει δίωξη μόνο σε όσους εμπλέκονται στο φονικό της Αμφιάλης, και μέσω του Λαγού στον Μιχαλολιάκο. Και να συμπληρώσει τις διώξεις αυτές με δίωξη κατά «παντός υπευθύνου» – in rem που λένε και οι νομομαθείς. Με τον τρόπο αυτόν, θα ασκούνταν διώξεις στην πορεία της ανάκρισης για κάθε έναν για τον οποίο θα τεκμαίρονταν ευθύνες…

Τούτων δοθέντων, και με το κλασικό παράπονο της Αστυνομίας (από παλιά) ότι «εμείς τους πιάνουμε και οι εισαγγελείς τους αφήνουν» – παράπονο που έχει να κάνει και με τους εμπλεκομένους σε πράξεις τρομοκρατίας -, μπορώ εγκύρως να διαβεβαιώσω ότι τις σχέσεις Δένδια – Αθανασίου καλές δεν τις λες. Ούτε καν υπαρκτές μπορείς πλέον να τις χαρακτηρίσεις…

Μίλησα και με πρώην υπουργό Δικαιοσύνης – τον Μιλτιάδη Παπαϊωάννου που έχει μια πλήρη εικόνα για το πώς λειτουργεί το σύστημα, καθότι το έχει «γευτεί στο πετσί του». Δεν θέλησε να μου πει τίποτε από το τηλέφωνο. «Ο φόβος φυλάει τα έρημα» ως γνωστόν. Θα συναντηθούμε σήμερα, αύριο και θα τα πούμε από κοντά…

Τι άλλο; Τι άλλο; Α, ναι. Μια γενική παρατήρηση: η Δεξιά δεν μαθαίνει από το παρελθόν της. Το σόου με τις χειροπέδες, που το έχει ξαναπαίξει, δεν της βγαίνει με τίποτε. Πότε θα το καταλάβει; Υπενθυμίζω το προηγούμενο (έτσι, για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι): ήταν όταν είχαν συλλάβει κάτι «κουμπάρους» επί Καραμανλή τού «πεθαίνω από την κούραση», με τα λεφτά στο χέρι. Λίγο καιρό μετά, οι τύποι κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και έβγαζαν τη γλώσσα σε όσους τότε επικαλούνταν τις χειροπέδες τους, για να αποδείξουν ότι το καθεστώς του «κουρασμένου» είναι αποφασισμένο να πατάξει τη διαφθορά…