[Διαστάσεις] Τελικά, είναι σόου ή όχι;

Διαβάζοντας τα ρεπορτάζ για την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στις Βρυξέλλες, αντιλαμβάνομαι ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα δίλημμα. Να καλλιεργήσει το έδαφος για να προταθεί τον Δεκέμβριο από την Ενωτική Ευρωπαϊκή Αριστερά ως υποψήφιος για την προεδρία της Κομισιόν; Ή να κρατήσει τις δυνάμεις του για το ενδεχόμενο η ελληνική προεδρία, στο πρώτο εξάμηνο του 2014, να ασκηθεί από μια αριστερή κυβέρνηση; Στην πρώτη περίπτωση, θα κληθεί να αλλάξει την Ευρώπη και μέσω αυτής την Ελλάδα. Στη δεύτερη, θα αλλάξει πρώτα την Ελλάδα και μέσω αυτής την Ευρώπη. Ποια στρατηγική είναι άραγε προτιμότερη;

Θεωρητικά, μπορεί να συμβούν και τα δύο. Να είναι ο κ. Τσίπρας υποψήφιος για τη θέση του Μπαρόζο (μια «εξαιρετική επιλογή», σύμφωνα με την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς) και ταυτοχρόνως πρωθυπουργός της χώρας που ασκεί την προεδρία. Για να συμβεί αυτό, όμως, πρέπει να αλλάξει η πολιτική ατζέντα στην Ελλάδα. Να φύγει από το προσκήνιο το δίλημμα φασισμός – αντιφασισμός, που ευνοεί εκ των πραγμάτων την κυβέρνηση (όσο και αν ήταν καθυστερημένη η αντίδρασή της), και να αντικατασταθεί από το δίλημμα Μνημόνιο – αντιμνημόνιο, που ευνοεί την αξιωματική αντιπολίτευση. Πώς μπορεί όμως να γίνει κάτι τέτοιο όταν σύσσωμη η κοινή γνώμη παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις προκλητικές καταθέσεις των αρχιχρυσαυγιτών και τις αντιφατικές αποφάσεις των ανακριτών;

Κάπως έτσι έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ όχι σε μια διγλωσσία – που είναι άλλωστε το φόρτε του – αλλά σε μια πολυγλωσσία. Την πρώτη ημέρα μιλά για ανεξάρτητη δικαιοσύνη και τη δεύτερη αναρωτιέται (διά στόματος Παπαδημούλη) «γιατί όλο αυτό το σόου με τις χειροπέδες αφού τελικά δεν προφυλακίστηκαν». Ενώ κάποια στελέχη εκφράζουν την ικανοποίησή τους που άρχισε το ξήλωμα των νεοναζί, ο εκπρόσωπος Τύπου μιλά για «ένα επικοινωνιακό σόου που έστησε η κυβέρνηση». Με κατευθυνόμενους δημοσιογράφους άραγε; Η εικόνα του Μιχαλολιάκου με τις χειροπέδες, που μεταδόθηκε απ’ όλα τα κανάλια και δημοσιεύτηκε σε όλες τις εφημερίδες του κόσμου, δεν θα έπρεπε να μπει σε κάθε ελληνικό σπίτι;

Διαπιστώνω πάντως ότι στη χθεσινή κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν χρησιμοποίησε μια τέτοια ορολογία, αλλά αρκέστηκε να επισημάνει τις ευθύνες της λιτότητας στην άνοδο του ακροδεξιού εξτρεμισμού. Ισως επειδή οι κορόνες για τα «σόου» προορίζονται μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Ισως πάλι επειδή δεν έπρεπε να προσγειωθεί απότομα ο κ. Σουλτς, που εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο κ. Τσίπρας ίσως να είναι κάπως πιο αριστερός από εκείνον, «αλλά μπορεί να διορθωθεί σιγά σιγά». Οι δύο άνδρες δεν έθιξαν ασφαλώς ούτε το ζήτημα του επόμενου προέδρου της Κομισιόν, αφού στη διεκδίκηση αυτή μπορεί να βρεθούν σύντομα αντίπαλοι. Για να κερδίσει φυσικά στο τέλος ο υποψήφιος της Μέρκελ.