[Κιόσκι] Η μετάλλαξη του τέρατος

Στην Αυστρία οι ψηφοφόροι πριμοδότησαν με τέσσερις μονάδες επιπλέον την Ακροδεξιά, αλλά ευτυχώς τα χειρότερα αποφεύχθηκαν: οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες θα συνεχίσουν να κυβερνούν με τον μεγάλο συνασπισμό τους. Στην Ιταλία ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ήταν έτοιμος να οδηγήσει την Ιταλία στο χάος για να σώσει το πολιτικό του τομάρι, αλλά τελικά υποχρεώθηκε σε μια εξευτελιστική στροφή όταν είδε ότι δεν του βγαίνουν τα νούμερα στη Γερουσία. Στη Νορβηγία η Ακρα Δεξιά ετοιμάζεται να μπει στην κυβέρνηση – αλλά αυτός ο σκανδιναβικός παράδεισος του πετρελαίου δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
 Σε αυτή τη μίνι καταγραφή της ευρωπαϊκής επικαιρότητας, η ανησυχία απαλύνεται με ένα «αλλά». Σαν να αρκεί ένας αντιθετικός σύνδεσμος για να ανοίξει μια μικρή χαραμάδα στην ελπίδα. Ασφαλώς δεν θα μπορούσε να λείπει η Ελλάδα. «Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Σεπτεμβρίου, οι νεοναζί βουλευτές της Χρυσής Αυγής συνελήφθησαν από τις Αρχές έπειτα από τη δολοφονία ενός νεαρού ράπερ» γράφει ο Αρνό Λεπαρμαντιέ στη Monde. Αλλα τα γεγονότα έτρεξαν πολύ γρήγορα. Γράφοντας για το χθεσινό φύλλο, ο γάλλος αρθρογράφος δεν θα μπορούσε ασφαλώς να γνωρίζει, ούτε καν να φανταστεί, ότι το πρωί της 2ας Οκτωβρίου οι ανακριτικές Αρχές θα άφηναν ελεύθερους με περιοριστικούς όρους τρεις από τους νεοναζί βουλευτές. Σε αυτή την περίπτωση το «αλλά» μας αφήνει μια στυφή γεύση, αν δεν μας παγώνει το αίμα. 
Αλλού, πάλι, τα «αλλά» απουσιάζουν. Ο υπερεθνικιστής Βικτόρ Ορμπαν συνεχίζει να κυβερνά στην Ουγγαρία στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας χωρίς να ασχολείται κανένας μαζί του. Και στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν επαναλαμβάνει συνεχώς ότι το Εθνικό Μέτωπο θα είναι πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές του 2014. Αξίζει στην Ευρώπη ένα τέτοιο «συνηθισμένο Σαββατοκύριακο;». Ή μπορεί να μας παρηγορήσει η σκέψη ότι «τουλάχιστον η Γερμανία έχει εμβολιαστεί από την ιστορία και την ευημερία της και απέναντι στην Ακροδεξιά»; Είναι αρκετό αυτό το «τουλάχιστον» για να μας παρηγορήσει; 
Ασφαλώς όχι. Η Ευρώπη περικυκλώνεται από το τέρας του λαϊκισμού. Κι αυτός δεν είναι ο μοναδικός κίνδυνος – ενδεχομένως ούτε καν ο μεγαλύτερος. Ο πυρήνας του προβλήματος, όπως λέει στη γαλλική εφημερίδα ο συγγραφέας του βιβλίου «Populisme: la pente fatale» Ντομινίκ Ρεϊνιέ, βρίσκεται στο γεγονός ότι τα ακροδεξιά ρατσιστικά κόμματα μεταλλάσσονται σε λαϊκιστικά ξενοφοβικά μορφώματα. Η αποκρουστική ιδεολογία του μίσους δίνει τη θέση της στην ελκυστική απόρριψη του «άλλου» και του συστήματος. 
Η Χρυσή Αυγή δεν ανήκει βέβαια σε αυτή την κατηγορία. Δεν έχει «σοβαρευτεί» ακόμα. Παραμένει προσηλωμένη στο μίσος, βουτηγμένη στη βαρβαρότητα, προσκολλημένη στις ναζιστικές της αναφορές. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Η δική της μετάλλαξη δεν θα ήταν παρά μια μετάλλαξη του τρόμου.