[Ενστάσεις] Το κρασί του Ντούτσε

Για το οπλοστάσιο των θεσμών είναι ευνόητο: αν δεν στοιχειοθετηθεί εγκληματική δράση, αν δηλαδή δεν απαγγελθούν συγκεκριμένες κατηγορίες για τα πρόσωπα της Χρυσής Αυγής που συνελήφθησαν, δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η σύλληψη και η παραπομπή τους.

Ωστόσο, στο πεδίο της πολιτικής, είναι προφανές ότι η Χρυσή Αυγή εκκινεί από μια εγκληματική ιδεολογία. Ο διαχωρισμός των ανθρώπων, π.χ., στους οικείους και στους άλλους, όπου οι άλλοι, οι διαφορετικοί (στο χρώμα, στην εθνικότητα, στις ιδέες, στον σεξουαλικό προσανατολισμό) είναι αυτομάτως εχθροί, αντικείμενα μίσους το οποίο συχνά μπορεί να εκφραστεί με ιδιαίτερη βιαιότητα, είναι ουσιαστικό κίνητρο για διάπραξη εγκλημάτων.

Ασφαλώς, οι κοινωνίες δικαίου δεν μπορούν να δικάζουν εκτιμώμενα κίνητρα. Είναι διαφορετικό όμως ότι η ελληνική Πολιτεία ουδέποτε πήρε στα σοβαρά τα βάναυσα χαρακτηριστικά της ιδεολογίας της Χρυσής Αυγής, ούτε όταν αποδεδειγμένα μέλη της διέπρατταν φόνους. Σύμφωνοι, δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη στη διάπραξη ενός φόνου. Μπορεί ωστόσο, π.χ., να υπάρχει ηθική αυτουργία, όπως αποδεικνύουν οι τελευταίες εξελίξεις – και υπεύθυνες γι’ αυτήν προφανώς είναι οι ιδέες του μίσους.

Κατόπιν τούτου, μήπως έχει νόημα η δίωξη του μισαλλόδοξου λόγου; Σε καθεστώτα ελευθερίας, νόημα έχει η καλλιέργεια μιας κουλτούρας που θα αποτρέπει την εγκαθίδρυσή του στις ζωές μας. Νόημα έχει και η αυτογνωσία. Η ιδεολογία του Μιχαλολιάκου εδράζεται βαθιά στις ελληνικές παθογένειες. Πρωτίστως στα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της, πολύ δευτερευόντως στο γίγνεσθαι.

Η ιδεολογία του ναζισμού βρίσκεται εν σπέρματι στον επιθετικό εθνικισμό που ταυτίστηκε με τον πατριωτισμό και μετέτρεπε συλλήβδην σε εχθρούς όσους σκέφτονταν διαφορετικά τα θέματα εξωτερικής πολιτικής (που εμείς συνεχίζουμε να τα αποκαλούμε εθνικά). Στην απαξίωση των κανόνων της συμβίωσης, στην περιφρόνηση του νόμου, στην υποκατάστασή του από τη δύναμη όπως εκφράζεται από ομάδες συμφερόντων… Και προφανώς, στην παραίτηση του σχολείου, για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος, από την ανθρωπιστική παιδεία – για την περιφρόνησή της.

Η Χρυσή Αυγή, σε έναν βαθμό, γιγαντώθηκε σε αυτό το ουσιαστικό κενό της παιδείας. Αν δεν υπήρχε αυτό το κενό, αν η συλλογική αυτογνωσία επέτρεπε στην ειρωνεία να μπει μπροστά από την αδυναμία να εκτιμήσουμε τα συμβάντα, σήμερα θα καγχάζαμε ομαδικά βλέποντας, π.χ., τι βρέθηκε στο σπίτι του συλληφθέντος βουλευτή Παππά. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, γιατί η ελληνική κοινωνία δεν απαξιώνει ειρωνικά ένα πρόσωπο που διεκδικεί τον πολιτικό ρόλο του κυνηγού «των κατακτητών με τα Μνημόνια και των γερμανοτσολιάδων συνεργατών τους», αυτός, που εκδηλώνει τη λατρεία του για τον Μουσολίνι συλλέγοντας μπουκάλια κρασί στις ετικέτες των οποίων δεσπόζει η μορφή του Ντούτσε.