[Τρίτη άποψη] Αδιανόητα αλλά αυτονόητα

Εβδομάδες μειζόνων όσο και αναπόφευκτων εξελίξεων αυτές που διανύουμε. Μια σειρά γεγονότων «αποκάλυψαν» αλήθειες που αρνούμασταν να δούμε και που μένει να φανεί αν θα μπορέσουμε, με τόση καθυστέρηση, να ανατρέψουμε.

– Γεγονός πρώτο: ένας φόνος. Χρειάστηκε να χάσει με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο τη ζωή του ένας νέος άνθρωπος – αντιμέτωπος με μία συμμορία, στην αγκαλιά της αγαπημένης του – για να έρθει στην επιφάνεια ο πραγματικός χαρακτήρας ενός «κόμματος» που από την πρώτη στιγμή υπήρξε αντίθετο στη δημοκρατία και στον άνθρωπο. Ολα ήταν μπροστά στα μάτια μας, αν όχι από το 1987, όταν συγκροτήθηκε η Χρυσή Αυγή, πάντως σίγουρα από το 2011, που μπήκε και ξαναμπήκε στη Βουλή: τα δηλωμένα ναζιστικά πιστεύω της, η ιστορία και προϊστορία του αρχηγού της, τα έργα και οι ημέρες του ίδιου αυτού αρχηγού στον Δήμο Αθηναίων, οι μέθοδοι στρατολόγησης, κατά κυριολεξία, οπαδών και ψηφοφόρων, η διαρκής καταφυγή στην αυτοδικία, τη μισαλλοδοξία και διόλου σπάνια τη βία, η πρωτοφανής αναταραχή στη λειτουργία και την ουσία του κοινοβουλευτισμού. Για τη δράση της συγκροτήθηκαν και στάλθηκαν στη Δικαιοσύνη 33 φάκελοι με ποινικό περιεχόμενο. Το Συμβούλιο της Ευρώπης εξέδωσε τουλάχιστον τρία πορίσματα ανησυχίας και προειδοποίησης. Βουλευτές και προβεβλημένα στελέχη της χειροδίκησαν, βιαιοπράγησαν, έβρισαν, αντικατέστησαν την Αστυνομία, σταμάτησαν παραστάσεις και δημόσιες εκδηλώσεις, ακόμη και ούρησαν, δημοσίως. Και όμως, πολιτικό σύστημα, κοινωνία και ανεξάρτητη δικαιοσύνη ανέχτηκαν, συχνά και κανάκεψαν αυτήν την οργάνωση και αυτούς τους ανθρώπους. Μέχρι τον φόνο.

– Γεγονός δεύτερο: μια παραδοχή. Ενα μέλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε εμπεριστατωμένο και εκ των έσω βιβλίο του και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσαν χωρίς περιστροφές πως η επιλογή της Γερμανίας για την Ελλάδα πριν από περίπου δύο χρόνια ήταν το διώξιμο από την ευρωζώνη. Μας «διέσωσε» όχι η αντίρρηση των άλλων αρχηγών χωρών, αλλά η θρυλική πολυπλοκότητα του συστήματος και ένα τηλεφώνημα του τότε υπουργού Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Να λοιπόν η ευρωπαϊκή «αλληλεγγύη», κι αυτή μπροστά στα μάτια μας και πάνω στο σώμα μας, από το 2009: ασκήσεις επί χάρτου με τη μοίρα χωρών και λαών, συζητήσεις και αποφάσεις σε κλειστά κονκλάβια, αναλύσεις νομικών κειμένων και όχι πολιτικών και ανθρώπινων επιπτώσεων, κυνικές παραδοχές κατόπιν εορτής. Αυτή την ιδέα περί Ευρώπης, ακόμη και αν δεν το ξέρουν απολύτως, επικύρωσαν πρόσφατα με την ψήφο τους οι κυρίαρχοι Γερμανοί.

– Γεγονός τρίτο: δύο εκθέσεις. Τόσο τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο αμερικανικό Κογκρέσο όσο και τα συμπεράσματα των ελεγκτών του ΟΗΕ κατέληξαν στο ίδιο, αδιαφιλονίκητο συμπέρασμα: ο Ασαντ χρησιμοποίησε, σε μεγάλη κλίμακα, χημικά όπλα κατά αμάχων, στις γνωστές επιθέσεις του Αυγούστου. Εν τω μεταξύ, όμως, όλα έχουν αλλάξει: η αμερικανική επέμβαση αποτράπηκε, ευτυχώς, η σοβιετική διπλωματία θριάμβευσε, δυστυχώς, και ο δικτάτορας που ματοκύλισε τον λαό του ζει και βασιλεύει, ακόμη δυστυχέστερα. Και εδώ καμία έκπληξη: οι μεγάλες αποφάσεις καθορίζονται λιγότερο από αρχές και περισσότερο από συγκυρίες, πιέσεις, συσχετισμούς δυνάμεων. Με κερδισμένους κάποιους πολιτικούς αλλά σταθερά χαμένη τη Δημοκρατία.

Ακόμη πιο αυτονόητη από τις τρεις «αποκαλύψεις» είναι η ανάγκη δράσης για να μην πάνε χαμένες. Η ζωή μάς έδειξε ότι η Χρυσή Αυγή δεν έχει θέση σε μια δημοκρατία, ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση οφείλει να ξεπεράσει το γερμανικό της σύνδρομο και ότι οι δικτάτορες δεν πρέπει να αφήνονται ανενόχλητοι. Θα την ακούσουν οι αποφασίζοντες;

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς