[Εναλλακτικά] Από το πεζοδρόμιο στο περιθώριο

ΑΝ η απεργία των εκπαιδευτικών εξέπνευσε μέσα στον ειδησεογραφικό πάταγο της εξάρθρωσης της Χρυσής Αυγής, τότε υπάρχει πεδίο για πολλαπλά συμπεράσματα. Στο ένα επίπεδο, έχουμε μια νέα γενιά πολιτικών – μετα-μνημονιακούς θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει κανείς – που προωθούν τα θέματά τους χωρίς να παγιδεύονται σε αδιέξοδες συγκρούσεις. Είναι η περίπτωση του Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου. Είναι ένα στυλ που έχει υπομονή και επιμονή στην ηπιότητα, όπως έχει και ορθολογική επιχειρηματολογία που συνδυάζεται με σταθερότητα. Στο άλλο επίπεδο, έχουμε τη διαπίστωση ότι η Ελλάδα δεν έχει βγει από το Μνημόνιο. Αλλά η ελληνική πολιτική έχει βγει από τη φάση του πεζοδρομίου. Πάνε οι μαζικές διαδηλώσεις, πάνε οι κινητοποιήσεις, πάνε οι μεγάλες απεργίες. Είναι ένα χαρτί που έπαιξε η Κουμουνδούρου με την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στον αγιασμό της νέας σχολικής χρονιάς και την υιοθεσία της απεργίας των εκπαιδευτικών. Τελικά, η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στις πλατείες τις βρήκε μισοάδειες – για να το πει κανείς κομψά.

Στην πραγματικότητα, από το πεζοδρόμιο περάσαμε στο περιθώριο. Η έρευνα διωκτικών και δικαστικών Αρχών για τη Χρυσή Αυγή αποκάλυψε όχι ένα παρακράτος – αφού εξουσία δεν έχουν – αλλά μια τρομοκρατική οργάνωση της άκρας Δεξιάς. Ο όρος δεν είναι σωστός γιατί συνήθως οι τρομοκρατικές οργανώσεις είναι φούχτα άνθρωποι που λειτουργούν με όρους συνωμοσίας. Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής είχαμε έναν «στρατό» – ή μάλλον ένα παραστρατιωτικό δίκτυο. Ολα αυτά δεν έχουν σχέση με το Μνημόνιο ή την κρίση – αν και η κρίση αδυνάτισε τις αντοχές ακριβώς αυτών των κοινωνικών στρωμάτων μέσα στα οποία αναπτύχθηκε το φίδι της άκρας Δεξιάς. Αυτό που βγήκε στον αφρό ήταν οι χειρότερες παρορμήσεις μιας κοινωνίας: ρατσισμός, μισαλλοδοξία, βία. Ολα αυτά – όπως σωστά έχει πλέον επισημανθεί – δεν αποτελούν πολιτική αλλά εγκληματική δράση. Και ως τέτοια θα αντιμετωπισθούν, έστω κι αν αυτό θα έχει πολιτικές συνέπειες.

Από το πεζοδρόμιο στο περιθώριο λοιπόν και, τελικά, πίσω στην πολιτική. Η Ελλάδα βγαίνει από τη λογική της κοινωνικής αναταραχής και γίνεται μια κουρασμένη χώρα που όμως περιμένει να ακούσει σοβαρές προτάσεις για το αύριο. Συγκροτημένα σχέδια. Αλήθειες. Ρεαλιστικά προγράμματα. Η οργή του 2010-11 φαίνεται να έχει εκτονωθεί. Τώρα αρχίζει σιγά σιγά να έρχεται η προοπτική μιας ανασυγκρότησης και το ξεκίνημα μιας άλλης φάσης. Οποιος δεν το καταλάβει και επιμείνει να σηκώνει τις σημαίες του λαϊκισμού μπορεί να βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Είναι ίσως η πρώτη φορά που το ελληνικό πολιτικό ακροατήριο θέλει να ακούσει για το αύριο. Το χθες το έζησε – καλά ώς το 2010 και πολύ άσχημα μετά. Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα…