[Αγιογραφίες] Πλην Λακεδαιμονίων

Η πολιτική είναι για τους μοναχοφάηδες. Το να μοιράζονται και άλλοι τη δική σου ατζέντα δεν είναι ποτέ καλό.

ΤΟ παράδειγμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όχι μόνο σε σχέση με την επικαιρότητα των ημερών. Αν πάμε πίσω στο καλοκαίρι του 2011, το καλοκαίρι των «Αγανακτισμένων» που είχαν πλημμυρίσει την Πλατεία Συντάγματος, τότε η Κουμουνδούρου δεν ήταν μόνη της στο μέτωπο κατά του Μνημονίου. Την ίδια θέση είχε πάρει και η ΝΔ. Μάλιστα, Τσίπρας και Σία κοιτούσαν με ένα μείγμα περιέργειας αλλά και εγρήγορσης τον Αντώνη Σαμαρά. Εντελώς συμπτωματικά, το καλοκαίρι εκείνο τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν γιγαντωθεί. Και αυτό γιατί είχε πολιτική παρέα.

ΕΝΑ καλοκαίρι αργότερα τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Ηδη από τον Φεβρουάριο του 2012 η ΝΔ είχε ενστερνισθεί την οικονομική πολιτική. Αλλωστε, ήδη είχε μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου από το φθινόπωρο του 2011. Το «πίβοτ» αυτό – περιστροφή του σώματος με το ένα πόδι σταθερό, κατά την ανωτάτη μπασκετική – άλλαξε τα πολιτικά δεδομένα. Η μεν ΝΔ έζησε την ανταρσία Καμμένου. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ – καθώς το ΚΚΕ έφθινε – έμεινε μόνος απέναντι στο Μνημόνιο. Και έφθασε σχεδόν 28%.

ΤΩΡΑ πάει να γίνει το αντίστροφο. Οχι όμως με αναφορά την οικονομία, αλλά σε σχέση με το μέτωπο κατά της Χρυσής Αυγής. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να ενσωματωθεί σε κοινό άξονα με τα άλλα κόμματα. Γι’ αυτό ο Δημήτρης Παπαδημούλης κήρυξε χθες στη Βουλή διμέτωπο αγώνα κατά του ναζισμού αλλά και κατά του Μνημονίου. Δεν είναι μια στάση που βγάζει νόημα. Ή, μάλλον, δεν έχει παρά ένα νόημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να πάει με όλους τους άλλους. Με έναν παράξενο τρόπο – ή, μάλλον, με έναν αλλήθωρο αμφιμονοσήμαντο τρόπο – ο Παπαδημούλης έρχεται από την άλλη πλευρά για να πει αυτό που είχε πει πριν από μία εβδομάδα ο Χρύσανθος Λαζαρίδης. Ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού και βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ είχε αρνηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ μια θέση στο δημοκρατικό τόξο. Τώρα οι συριζαίοι δεν θέλουν να μπουν στη δημοκρατική γραμμή.

ΦΥΣΙΚΑ, αυτό έχει ξανασυμβεί. Πέρυσι την άνοιξη, όταν η ενδοκυβερνητική κρίση για το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη είχε φθάσει στα όρια της ρήξης, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάλι τον δικό του χαβά. Δεν στήριξε την πρόταση νόμου ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ για το Αντιρατσιστικό, προτιμώντας να κατεβάσει δικό του σχέδιο. Κάπως έτσι οι αριθμητικοί συσχετισμοί στη Βουλή δεν επηρεάστηκαν. Και το status quo παρέμεινε ως είχε.

ΤΩΡΑ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, με τον τρόπο του, στην καβαφική λογική τού «πλην Λακεδαιμονίων». Το θέμα όμως δεν είναι ποιος κάνει την πριμαντόνα στο στράτευμα. Είναι ότι το πεδίο μάχης τείνει να αλλάξει. Πριν από δύο χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ ευνοήθηκε όταν η ΝΔ μπήκε στην κυβέρνηση. Τώρα, με όλα τα κόμματα – άντε και τον Καμμένο ακόμη – στην κόντρα με τον νεοφασισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μύγα που πνίγεται στο γάλα και ξαφνικά αδυνατεί να ξεχωρίσει.

ΤΟ ενδιαφέρον είναι πως αυτό αποτελεί μόνο την αρχή. Αν η Χρυσή Αυγή εκλείψει λόγω της εφαρμογής των ποινικών νόμων από τους εισαγγελείς, έχοντας βρει απέναντι ένα δημοκρατικό μέτωπο, η ελληνική πολιτική θα αλλάξει δραστικά και αυτό δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη την Κουμουνδούρου.