[Στίγμα] Θεία δίκη

Πληροφορήθηκα με προφανή ικανοποίηση ότι διάφοροι πρυτάνεις ανά τη χώρα, προεξάρχοντος αυτού τού Καποδιστριακού (τού και ηθοποιού στις ελεύθερες ώρες του) κυρίου Πελεγρίνη, ανέστειλαν τη λειτουργία των πανεπιστημίων προκειμένου να ανακόψουν  τις διαθεσιμότητες διοικητικών υπαλλήλων τους. Δεν έχω εικόνα για το εάν πράγματι οι διαθεσιμότητες των διοικητικών υπαλλήλων μπορούν να προβάλουν προσκόμματα στη λειτουργία των πανεπιστημίων, διαβλέπω όμως στην υπόθεση αυτή μια κάποια «θεία δίκη» για το ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας.

Το σκερτσόζο και τόσο ταλαντούχο δίδυμο, με το που ανέλαβε πέρυσι, μια από τις πρώτες αποφάσεις που έλαβε ήταν να παρατείνει κατά μία διετία τις θητείες των πρυτανικών Αρχών – και μεταξύ αυτών, διαφόρων σπουδαίων μορφών όπως ο εν λόγω Πελεγρίνης αλλά και εκείνος ο Μυλόπουλος του ΑΠΘ. Ο λόγος που επικαλέσθηκαν ήταν για να απεμπλακεί το πανεπιστήμιο από την κρίση περί την εκλογή με τις… αυθόρμητες «μπούκες» αγανακτισμένων φοιτητών την ώρα διενέργειας της εκλογής.

Λόγος σπουδαίος εάν σκεφθεί κανείς ότι τα πανεπιστήμια υποχρεώνονταν τον Σεπτέμβριο του 2012 να αναδείξουν διοικήσεις με βάση τον καινούργιο νόμο που απέτρεπε το «αλισβερίσι», θα το χαρακτηρίσω κομψά, μεταξύ υποψηφίων και εκλεκτορικού σώματος (αποτελείται από διδακτικό προσωπικό, φοιτητές και – προσέξτε με παρακαλώ, έχει σημασία – διοικητικούς υπαλλήλους!).

Αυτό το τελευταίο, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη στάση ορισμένων πρυτάνεων – πώς να «πουλήσουν» ένα μέρος των ψηφοφόρων τους;

Η υπόθεση έχει και μιαν άλλη πτυχή: αφορά τον υπουργό Παιδείας κύριο Αρβανιτόπουλο. Αναζήτησα, μέσω πηγής, στον κατάλογο των υπό διαθεσιμότητα υπαλλήλων αν και πόσοι εξ αυτών υπηρετούν: α) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και β) στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.

Η απάντηση είναι ουδείς! Δηλαδή, από τα δύο αυτά πανεπιστήμια δεν τίθεται  κανείς  διοικητικός υπάλληλος σε διαθεσιμότητα.

Θα ήμουν ευτυχής εάν ο κύριος υπουργός μού έδινε μια εξήγηση γιατί συμβαίνει αυτό το παράδοξο:

– Υπάρχει έλλειψη διοικητικών υπαλλήλων στα δύο προαναφερόμενα πανεπιστήμια και, αν ναι, από πότε;

Διότι μου φαίνεται εντελώς κουφό να μην υπάρχει ούτε ένας προς διαθεσιμότητα υπάλληλος από το Πάντειο όπου είναι καθηγητής ο κύριος Αρβανιτόπουλος και από το Πανεπιστήμιο Πειραιά το οποίο εδρεύει στην εκλογική του περιφέρεια. Ε;

«Αποτροπιασμός»

Μια που μιλάμε για ρουσφέτια, θα αναφερθώ εκ νέου στην περίπτωση Παπαγγελόπουλου, τον οποίο, σε μια προφανή απόδειξη της αξιοκρατίας που διακρίνει τη σαμαρική Δεξιά, επιχείρησαν να τον τοποθετήσουν (με παζάρια κάτω από το τραπέζι με τον ΣΥΡΙΖΑ) στη θέση του προέδρου του ΕΣΡ.

Ξαναθυμήθηκα τον εν λόγω Παπαγγελόπουλο με αφορμή μήνυμα που έλαβα από την οικογένεια του Κώστα Τσαλικίδη, του νεκρού στελέχους  της Vodafone, ο θάνατος του οποίου εμφανίστηκε ως αυτοκτονία αλλά η οικογένεια το συνδέει με τις υποκλοπές και απορρίπτει  την εκδοχή της αυτοκτονίας. Η οικογένεια «εκφράζει τον αποτροπιασμό της» για το γεγονός της απόπειρας να τοποθετηθεί ο Παπαγγελόπουλος επικεφαλής του ΕΣΡ και του καταλογίζει ότι επί έναν χρόνο διερευνούσε την υπόθεση χωρίς να ενημερώσει την αρμόδια αρχή ΑΔΑΕ, με αποτέλεσμα «να χαθεί πολύτιμος χρόνος». Η οικογένεια Τσαλικίδη διερωτάται ακόμη «πώς είναι δυνατόν στελέχη προοδευτικών δυνάμεων να ξεχνούν ότι ένας νέος άνθρωπος πέθανε  για λόγους συσχετιζόμενους με την υπόθεση των υποκλοπών».

Αδικο έχουν οι άνθρωποι; Τι να λέμε τώρα…

Η Ελλάδα ποτέ… δεν πεθαίνει

Αθάνατη Ελλάδα! Διαβάζοντας μια είδηση για ένα μικροατύχημα που συνέβη τις προάλλες  στην Κάτω Αχαγιά Αχαΐας, όπου Πόρσε (!..) επέπεσε σε σταματημένα αυτοκίνητα και τους προξένησε ζημίες, θυμήθηκα αυτό που είδα στις αρχές του μήνα στη Θεσσαλονίκη, και κόντεψα να ξεραθώ: μαύρη Corvette, πραγματικό θηρίο των δρόμων, με πινακίδα…. Ανάπηρος Πολέμου!

Εννοείται ότι έχω στη διάθεση παντός αρμοδίου ενδιαφερομένου τον αριθμό της πινακίδας, και διερωτώμαι ακόμη, σχεδόν έναν μήνα τώρα, σε ποια μάχη τραυματίστηκε (και έμεινε ανάπηρος) ο σχετικά νέος οδηγός. Στο ’40, μάλλον όχι. Στον Εμφύλιο, επίσης όχι. Στον Πόλεμο της Κορέας, δεν το βλέπω. Στην Κύπρο ούτε. Οπότε; Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι από κανένα ντέρμπι Αρη – ΠΑΟΚ θα το έπαθε, αλλά τις πινακίδες πού τις βρήκε δεν ξέρω…

Ο Βύρωνας που αντιστέκεται

Στο μεταξύ, έλαβα χθες το νέο πόνημα του Βύρωνος – Μπάιρον για τους φίλους – Πολύδωρα υπό τον τίτλο «Ποια Ευρώπη;» και προτίμησα να μεταφέρω εδώ κάτι από το δελτίο Τύπου που το συνοδεύει και ως έναν βαθμό εξηγεί την εσωτερική παρόρμηση που αισθάνθηκε ο  Βύρων και μετουσίωσε σε αυτό το βιβλίο. Γράφει σχετικά, ο και ποιητής, συγγραφεύς:

«Εγραψα (και γράφω) όχι σαν κάποιος αργόσχολος φιλολογών βουλευτής που κανένας από τους “αρμόδιους” δεν του ζητεί τη γνώμη του – όπως πράγματι συμβαίνει -, δεδομένου ότι επικρατεί κατά κύριο λόγο ο “ξερολισμός της παρέας”, αλλά σαν ένας επί δεκαετίες ακαταπόνητος και επίμονος μαχητής. Αυτό ορίζω σαν πράξη αντίστασης. Ναι, αντιστέκομαι προς την τρόικα και τους πειθήνιους προς αυτήν κυβερνώντες, επιλέγοντας στην κατάσταση ανάγκης που βρισκόμαστε να αγωνίζομαι για τη σωτηρία του λαού μας, παρά για τους τόκους των τοκογλύφων δανειστών μας».

Φυσικά, αντιστέκεται και σε άλλους: τραπεζίτες, παπαγαλάκια, ΜΜΕ, κατασχέτες οφειλών κ.λπ.

Μόλις το διαβάσω, εξυπακούεται ότι θα προχωρήσω και σε βιβλιοκριτική επί του πονήματος – αν δεν με προλάβει με κάποιο νεότερο. Διότι είναι και πολυγραφότατος. Δεν τον προλαβαίνεις.

Ας τον κεράσει κάτι…

Η  ενασχόλησή μου με τον Βύρωνα μου έφερε στο μυαλό την τυχαία συνάντηση που είχα στη «Βιβλιοθήκη» της γνωστής πλατείας με τον νυν και αεί υπουργό Γεωργίας (και ενίοτε επιβαίνοντα σε τρακτέρ) Σωτήρη Χατζηγάκη. Χαιρετηθήκαμε θερμά, αλλά η συνέχεια δεν ήταν αντάξια. Διότι με έψεξε ότι χτυπάω αδίκως τον Καραμανλή.

– Α, όχι, είπα. Ο Καραμανλής οφείλει μια εξήγηση στον ελληνικό λαό για την πολιτεία του. Και μια συγγνώμη για τις ευθύνες του που φτάσαμε ώς εδώ.

Προτείνω στον εκ γενετής «κουρασμένο» να κεράσει άμεσα τον οπαδό Σωτήρη…