[Ενστάσεις] Γιατί χάνει το τέρας της βίας

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης ήταν, κατ’ ουσίαν, ο μόνος πολιτικός που όταν χρειάστηκε φώναξε την Αστυνομία και έκοψε τον βήχα των χρυσαυγιτών, οι οποίοι επιχειρούσαν να παγιώσουν το καθεστώς των δήθεν φιλανθρωπικών συσσιτίων «μόνο για Ελληνες». Τα συσσίτια του μίσους κατέρρευσαν απέναντι στο κράτος του δικαίου.

Αλλά η Χρυσή Αυγή δεν κατέρρευσε. Και συνέχισε να δηλητηριάζει την κοινωνία. Την ενίσχυαν μάλιστα και οι ήπιες αντιδράσεις της κυβέρνησης και η φραστική οξύτητα της αντιπολίτευσης. Χρειάστηκε ένα γεγονός αποτρόπαιο, ο φόνος του Παύλου Φύσσα και η δημοσιότητα που τον συνόδευσε, για να φανεί χωρίς τα φτιασίδια του εθνοκεντρικού ριζοσπαστισμού και του ανάλογου εθνοκεντρισμού της η ωμότητα της δράσης της. Και, παράλληλα, η διείσδυσή της σε δομές του κράτους όπως η Αστυνομία και η οικειοποίηση εκ μέρους των στελεχών της τής εθνικής ιδεολογίας, απαραίτητης για να μπορεί να πουλάει ένα δήθεν υψηλό κίνητρο στον κόσμο.

Σε μια περίοδο που οι αντιφασιστικές κραυγές συνοδεύονται με μια υπόσχεση βίαιης αυτοδικίας, ο Γιώργος Καμίνης παρενέβη εκ νέου υπέρ του νόμου. Σχολιάζοντας μια εικόνα που κυκλοφόρησε στο facebook, που τον δείχνει μόνο, στο κέντρο μιας αρένας, απέναντι σε έναν οργισμένο ταύρο, να κρατάει ένα πλακάτ που γράφει «Οχι στη βία», ο δήμαρχος Αθηναίων σχολίασε:

«Οπως κάθε πετυχημένη σάτιρα, έτσι κι αυτή περιέχει κάποιες μεγάλες αλήθειες. Η πολιτική βία είναι πράγματι κτηνώδης και άλογη, η πολιτική βία είναι πράγματι το μαινόμενο ζώο της φωτογραφίας που χτυπάει τρομοκρατημένο στα τυφλά. Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να θυμίσω ότι η θεματολογία αυτής της σατιρικής απεικόνισης έρχεται από πολύ παλιά και υπάρχουν πάμπολλοι σχετικοί μύθοι σε όλους τους λαούς. Θυμίζω όμως το γιατί σε όλους τους μύθους κερδίζει πάντα ο άνθρωπος και όχι το τέρας της βίας: επειδή, ακριβώς, σκέφτεται».

Επικαλούμενος τη σκέψη και τη φρόνηση της αντιμετώπισης του ναζιστικού τέρατος με τον νόμο ο Γιώργος Καμίνης στέλνει ένα μήνυμα στους (ευτυχώς, λίγους) θερμοκέφαλους που οραματίζονται βίαιες συγκρούσεις στο πλαίσιο ενός κοινωνικού πολέμου. Τους λέει ότι αν γίνουν κι αυτοί όπως οι αντίπαλοί τους είναι θέμα τύχης κάποια στιγμή να υπάρξει κάποιος νεκρός που θα τον διεκδικήσει η άλλη πλευρά. Ενας μάρτυρας για χρήση του φασισμού. Κι αυτό θα είναι η μεγαλύτερη ήττα και της σκέψης και της φρόνησης.

Χρειάζεται, άραγε, να θυμίσει κανείς ότι η Νύχτα των Κρυστάλλων, 9 προς 10 Νοεμβρίου 1938, πρελούδιο του ναζιστικού πογκρόμ που εξελίχθηκε στη γενοκτονία των Εβραίων, στηρίχθηκε σε έναν φόνο, του γραμματέα της γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι Φομ Ρατ; Σκεφτείτε το…