[Ενστάσεις] Φαιοκόκκινο

Κατ’ αρχάς, αξίζει να σημειωθεί μια πραγματικότητα. Η αξιωματική αντιπολίτευση, μπροστά στις τελευταίες εξελίξεις που αφορούν τη Χρυσή Αυγή, μοιάζει να κάνει μια ουσιαστική βουτιά στον ρεαλισμό. Εκ των πραγμάτων, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από έναν ωκεανό αντιφατικότητας, ανακαλύπτει τη μετριοπάθεια. Η διεκδίκηση, π.χ., από τον Αλέξη Τσίπρα συμβουλίου αρχηγών είναι ταυτόχρονα δήλωση πίστης στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και στην ανάγκη συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων.   

Τα βήματα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ προς την αποδοχή του δημοκρατικού παιχνιδιού αναδεικνύουν τη δυσαρμονία στο εσωτερικό του. Δυσαρμονία σαφής, εκφράστηκε από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, που δεν αρνείται απλώς τη διαλεκτική αλλά και τη λογική: «Η αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου δεν είναι υπόθεση των αστυνομικών και των δικαστικών Αρχών. Για να κλείσει η πόρτα στον φασισμό πρέπει να απαλλαγούμε από τα Μνημόνια και την τρόικα». Αδυνατεί η ομάδα Λαφαζάνη να παραδεχθεί ότι αντίπαλος του φασισμού δεν είναι η Αριστερά αλλά η κοινοβουλευτική δημοκρατία και ότι στη βία οι οργανωμένες κοινωνίες αντιτίθενται με την επιβολή του νόμου.

Η αντεπίθεση της κανονικότητας ανέδειξε ξανά το διαδεδομένο υπόστρωμα ιδεολογικής διαστροφής, που έχει εκφραστεί και κατά το παρελθόν – έχει μάλιστα αποκληθεί φαιοκόκκινο μέτωπο. Είναι μια σύγκλιση ιδεολογικά διαφορετικών ρευμάτων, που τα ενώνει ο ριζοσπαστικός αντισυστημικός λόγος και το μίσος για τη δυτική δημοκρατία και τις ελευθερίες. Ιδεολογικά, αυτός ο λόγος είχε συγκλίνει μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, με το σύνθημα «Καλά να πάθουν», ενώ εκφράστηκε και πολιτικά στις συνάξεις των Αγανακτισμένων, το καλοκαίρι του 2011.

Ο λόγος αυτός εκφράστηκε απροκάλυπτα, μετά τη δημοκρατική έφοδο κατά της ακραίας παραβατικότητας στελεχών και μελών της Χρυσής Αυγής, από διανοουμένους που έχουν πολιτογραφηθεί στην Αριστερά. Ο Τάκης Φωτόπουλος ισχυρίζεται ότι «η ΧΑ θα μπορούσε να αποτελέσει έναν τέλειο περισπασμό από τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε: την ολοκλήρωση της οικονομικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων» στα χέρια της υπερεθνικής, σιωνιστικής και της ντόπιας ελίτ («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 22/9). Ο Γιώργος Δελαστίκ, υπερθεματίζοντας σε συνωμοσιολογία, ισχυρίζεται ότι «ΕΕ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ απειλούν τη δημοκρατία» («Πριν», 22/9), και το άρθρο του αναπαράγεται από την ιστοσελίδα των ελλήνων νεοναζί. Και ο συγγραφέας Βαγγέλης Ραπτόπουλος αναρωτιέται μήπως ο φόνος ήταν προβοκάτσια «με στόχο να κοπάσουν οι απεργίες και οι μαζικές αντιδράσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική» («Ελευθεροτυπία», 24/9).

Μαζί με τη Χρυσή Αυγή, φαιά, φαιότατη, είναι η ώρα να συρρικνωθεί στην κοινωνία και η ιδεολογική διείσδυση του φαιοκόκκινου ρεύματος. Και είναι παράδοξο που η συρρίκνωση αυτή συνδυάζεται με την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.