[Αγιογραφίες] Παζάρια

ΤΑ τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία επηρεάζουν την ευρωζώνη. Με την έννοια ότι η Ανγκελα Μέρκελ χειρίστηκε την κρίση της νομισματικής ένωσης – ιδίως δε τα προβλήματα του Νότου – μη χάνοντας από το μάτι της το εκλογικό χρονοδιάγραμμα και τις διακυμάνσεις της κοινής γνώμης στη χώρα του Ρήνου. Υποτίθεται ότι οι κάλπες της 22ας Σεπτεμβρίου ήταν το όριο μετά το οποίο το Βερολίνο θα μπορούσε να ασχοληθεί απερίσπαστο με τα ευρωπαϊκά. Εκπληξη! Δεν είναι αλήθεια. Ακόμη και η σύνθεση της νέας γερμανικής κυβέρνησης διαπλέκεται με τις ισορροπίες της Ευρώπης τη χρονιά που έρχεται.

ΞΕΧΑΣΤΕ για μια στιγμή το αν η Μέρκελ θα αναζητήσει συμμαχία με τους Σοσιαλδημοκράτες ή τους Πρασίνους ή αν θα πάει – κάτι απίθανο – σε κυβέρνηση μειοψηφίας. Δείτε το ανάποδα. Του χρόνου τον Μάιο έχουμε ευρωεκλογές. Αυτές πυροδοτούν μια διαδικασία που οδηγεί και σε αλλαγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της οποίας λήγει η θητεία. Με απλά λόγια, Μπαρόζο – αλλά και Βαν Ρόμπαϊ και Αστον – τέλος. Η διαδοχή τους δεν θα είναι αποτέλεσμα κομπρομί κορυφής μεταξύ των μεγάλων πρωτευουσών όπως γινόταν μέχρι τώρα. Το Ευρωκοινοβούλιο θα επιλέξει κατόπιν πρότασης που όμως δεν μπορεί να αγνοήσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος της Επιτροπής θα προέρχεται από το κόμμα που θα έχει την πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο. Και το κόμμα αυτό θα έχει ήδη επιλέξει τον άνθρωπό του για τη θέση του Μπαρόζο.

ΣΤΟΥΣ Ευρωσοσιαλιστές το παιχνίδι αυτό έχει καταλήξει: ο άνθρωπος που θέλει να γίνει Μπαρόζο στη θέση του Μπαρόζο είναι ο Μάρτιν Σουλτς, νυν Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου. Είναι ο αντι-Σόιμπλε – δηλαδή ο Γερμανός που έχει κατανόηση για τον ευρωπαϊκό Νότο. Ας πούμε, το τέλος του Γιώργου Παπανδρέου επήλθε όταν ακόμη κι αυτός απελπίστηκε μαζί του. Από την πλευρά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, δηλαδή των δεξιών της Ευρώπης, το παιχνίδι δεν έχει καταλήξει. Ενδιαφερόμενοι υπάρχουν αλλά είχε συμφωνηθεί να μην πριμοδοτηθεί κάποιος πριν από τις γερμανικές εκλογές. Με άλλα λόγια, η Ανγκελα Μέρκελ – κύριος παράγων της ευρωπαϊκής Δεξιάς – δεν θα ήθελε να τοποθετηθεί πριν από τις κάλπες. Λογικό, κρίνοντας από τις πληροφορίες που έρχονται, ότι μέρος του πακέτου μιας συμφωνίας Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών για μεγάλο συνασπισμό θα ήταν να δώσει στήριξη το Βερολίνο στον Σουλτς για την προεδρία της Επιτροπής. Οι πληροφορίες λένε ότι η Ανγκελα δεν τρελαίνεται ακριβώς για τον Μάρτιν. Αλλά στην πολιτική όλα είναι πολιτικά. Πρώτον, έχει λογική να έχεις γερμανό πρόεδρο της Κομισιόν έναν Σοσιαλδημοκράτη, αν στο Βερολίνο υπάρχει κυβέρνηση συνεργασίας με ισχυρό εταίρο τους Χριστιανοδημοκράτες. Δεύτερον, η καλή σχέση του Σουλτς με Ελληνοϊταλοϊσπανοπορτογάλους θα εκτόνωνε κάπως το αντιγερμανικό ρεύμα στις χώρες αυτές που τείνει να γίνει αντιευρωπαϊκό.

Ο πειρασμός είναι λοιπόν ισχυρός τη στιγμή που οι δεξιές κυβερνήσεις του Νότου προτιμούν έναν σοσιαλιστή Γερμανό από έναν Φινλανδό ή μια Λιθουανή που προέρχονται μεν από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, αλλά θέλουν να γκαζώσουν στον κατήφορο της λιτότητας. Στην πραγματικότητα μόνο μια γαλλική δεξιά υποψηφιότητα για την Κομισιόν θα απειλούσε τον Σουλτς – ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη ότι διαμορφώνονται προϋποθέσεις για συντηρητική πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο. Ποια είναι όμως αυτή; Θα μπορούσε να είναι ο κρυφός άσος της Μέρκελ. Ούτως ή άλλως, η διαπραγμάτευση στο Βερολίνο είναι σκληρή.