[Ενστάσεις] Oχι στη βία

Ο Πάνος Καμμένος, πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, δεν είναι άμοιρος για τη διάδοση των κάθετων αφορισμών, των γενικεύσεων, της έντασης και, κατά συνέπεια, της κουλτούρας της βίας, την οποία υποτίθεται δικαιολογούν η αγανάκτηση από τη μείωση του επιπέδου ζωής μας και το Μνημόνιο ως σύμβολο υποτέλειας στους ξένους. Η παρότρυνσή του, τις προάλλες, σε πολίτες να λιντσάρουν τον δήμαρχο Αριστοτέλη Χαλκιδικής Χρήστο Πάχτα, ήταν το αποκορύφωμα της συμβολής του σε αυτή την κουλτούρα – ήταν τόσο ακραία προτροπή που εύλογα κίνησε το ενδιαφέρον του εισαγγελέα.

Δυστυχώς γι’ αυτόν, ο αρχηγός των ΑΝΕΛ είχε χθες τη δυσάρεστη ευκαιρία να βρεθεί ο ίδιος στη θέση ενός πολίτη που κινδύνευσε με λιντσάρισμα. Θέλοντας να παρευρεθεί στη συγκέντρωση, στο σημείο όπου δολοφονήθηκε από χρυσαυγίτη ο Παύλος Φύσσας, προπηλακίσθηκε και εδάρη, κατάφερε μάλιστα να διαφύγει κτυπημένος από αγανακτισμένους διαδηλωτές, οι οποίοι δεν έκριναν δικαιολογημένη την παρουσία του σε εκείνο το σημείο.

Δικαιολογούσε, άραγε, η οργή και η αγανάκτηση, ο βαθύς πόνος από έναν αδόκητο και βίαιο θάνατο ενός ανθρώπου, την καταδίωξη και το λιντσάρισμα του κ. Καμμένου από φίλους του; Επ’ ουδενί. Κάθε πολίτης στη χώρα αυτή πρέπει να έχει το δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση σε κάθε σημείο της επικράτειας. Ο οποιοσδήποτε. Oλοι οι πολίτες. Είναι θεμελιώδης κατάκτηση της δημοκρατίας. Και είναι τεκμήριο δημοκρατικής κουλτούρας και ωριμότητας, ακόμη και στον βαθύτερο πόνο, ακόμη και στις συνθήκες της μεγαλύτερης οργής, να μάθουμε την ανοχή και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς για την τιμωρία όσων προκάλεσαν την οργή και τον πόνο μας. Θυμάμαι, π.χ., τους συγκεντρωμένους έξω από τη Μαρφίν. Σιωπηλοί, βουβοί, θλιμμένοι και αποφασισμένοι να διαδηλώσουν ειρηνικά. Αλλά λίγοι.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, συνηθίσαμε τα γκέτο και τα άβατα. Το πιο ντροπιαστικό τέτοιο γκέτο είναι η περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, πολύ κοντά στο κέντρο, την κοινωνική ζωή στην οποία, χρόνια, ρυθμίζει η Χρυσή Αυγή – αλλά δεν είναι το μόνο.

Στην Ελλάδα, επίσης, αρχίσαμε να συνηθίζουμε τη βία. Σε διάφορες εκδοχές, μερικές οι χρήστες της τις αποκαλούσαν συμβολικές. Ομως η βία δεν είναι συμβολική, έχει ταπείνωση, φόβο, ανελευθερία, τραυματισμούς και θανάτους. Δυστυχώς, μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν ελάμβανε σοβαρά τις προειδοποιήσεις. Το κυριότερο, δεν ελάμβαναν σοβαρά τις προειδοποιήσεις τα θεσμικά όργανα και οι υπεύθυνοι πολιτικοί.

Υπάρχει ακόμη περιθώριο να αποφύγουμε την κλιμάκωση της βίας. Είναι και δική μας υπόθεση. Γι’ αυτό πιέζουμε για κράτος δικαίου – που χρειάζεται να ασχοληθεί σοβαρά με τη Χρυσή Αυγή. Αυτό θα έπρεπε να απαιτεί και ο κ. Καμμένος – που ελπίζουμε τα παθήματα να του έγιναν μαθήματα.