Το μετέωρο βήμα της ρωσικής αρκούδας

Κοφτό είναι, συνήθως, το ύφος των Ρώσων. Κοφτό και λίγο άγαρμπο. Με τον ίδιο τρόπο, οι κοφτές ερωτήσεις μπορούν να έχουν και κοφτές – περιεκτικές – απαντήσεις. Με αφορμή την έλευση της Βαλεντίνα Ματβιένκο, η κοφτή ερώτηση θα μπορούσε να είναι: Τι θέλουν οι Ρώσοι; Η κοφτή απάντηση είναι: Να είναι παίκτες.

Πριν ασχοληθούμε με το πέρασμα μιας γνωστής εν Αθήναις κυρίας – αφού έχει διατελέσει πρεσβευτής της Ρωσίας στη χώρας μας – και νυν προέδρου της Ανω Δούμας, θα ήταν χρήσιμη μια διεθνής περιδιάβαση. Ας πούμε, μια βόλτα μέχρι τη Συρία. Εκεί οι Ρώσοι – μη έχοντας στρατό ή ουσιαστική γεωπολιτική ισχύ – ήθελαν με κάθε τρόπο να φανεί ότι επηρεάζουν τα πράγματα. Οτι δεν είναι στη γωνία. Το πέτυχαν με δηλώσεις και με διπλωματία που έμοιαζε με τσαμπουκά, ενώ στην πραγματικότητα αξιοποιούσε κάποιες αδυναμίες της Δύσης: Οτι ο Κάμερον έστησε πρόχειρα την ψηφοφορία στη Βουλή των Κοινοτήτων και την έχασε. Οτι ο Ομπάμα θέλει και δεν θέλει να μπει σε πολεμική περιπέτεια – αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να μη φανεί ότι κάνει πίσω στο θέμα των χημικών. Οτι ο Ολάντ δεν θα κάνει τίποτε χωρίς τον Ομπάμα. Κάπως έτσι, ήρθε η πρόταση Λαβρόφ για ξήλωμα των χημικών της Συρίας χωρίς βομβαρδισμούς. Είναι κάτι που βόλεψε όλους κι έδωσε την εντύπωση ότι η Μόσχα δεν είναι περιθωριοποιημένη.

Αντίστοιχα είναι τα πράγματα στην Ελλάδα. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο από την επίσκεψη Ματβιένκο είναι ότι επιβεβαιώνει την εκδοχή που θέλει την αποχώρηση της Gazprom από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ να μη συνδέεται με κάποια θεωρία συνωμοσίας. Αλλά με το βέτο που θα έβαζε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να εμποδίσει τη δημιουργία ρωσικού ολιγοπωλίου στο αέριο. Στραπατσαρίστηκαν αυτοί. Στραπατσάρισαν λίγο κι εμάς. Τουλάχιστον δημοσίως. Στο παρασκήνιο υπήρξε τηλεφώνημα Σαμαρά – Πούτιν το απόγευμα εκείνης της ημέρας όπου ο έλληνας Πρωθυπουργός – που έχει άνεση στην προσωπική επαφή – ζήτησε να μάθει γιατί τελικά δεν κατέβηκε η Gazprom. Η συζήτηση δεν άφησε περιθώρια για παρεξηγήσεις, έστω κι αν ο Πούτιν είπε δημοσίως δύο κουβέντες παραπάνω στα τέλη Αυγούστου, περίπου αποθαρρύνοντας τις επενδύσεις στην Ελλάδα.

Γιατί; Για να ξαναγίνουν οι Ρώσοι παίκτες; Πώς; Με λίγη τραχύτητα και, κυρίως, τζαρτζάροντας εκεί που πονάει ο άλλος. Εμείς πονάμε στις επενδύσεις, στο να μπουν κεφάλαια στη χώρα. Με τον ίδιο τρόπο που οι αστικές δημοκρατίες της Δύσης πονούσαν στο μέτωπο της κοινής γνώμης και δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν παρεμβατικά στη Μέση Ανατολή όπως στο παρελθόν, καθώς οι κοινωνίες σε ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία ήταν αρνητικές σε κάθε επέμβαση στη Συρία. Πίσω στα δικά μας, η επίσκεψη Ματβιένκο ανταποκρίνεται στο κρύο – ζεστό που χαρακτηρίζει συχνά τη ρωσική πολιτική. Μετά την ψυχρολουσία της εξόδου της Gazprom και των δηλώσεων Πούτιν, ήταν μια πιο φιλική κίνηση. Αλλά και μια υπόμνηση ότι οι Ρώσοι υπάρχουν και δεν πρέπει να το/τους ξεχνάμε. Σύμφωνοι. Παρ’ όλα αυτά, η υποχώρηση στο θέμα της ΔΕΠΑ αλλά και η απουσία κάποιας άλλης ουσιαστικής επενδυτικής προσπάθειας από πλευράς Μόσχας – ο Σκορπιός δεν μετράει! – έρχονται απλώς να επιβεβαιώσουν πως σε ό,τι αφορά τη χώρα μας το βήμα της ρωσικής αρκούδας παραμένει μετέωρο.