[Αγιογραφίες] Καλειδοσκόπια

Η πολιτική κάνει κύκλους. Δεν περνούν από το ίδιο σημείο, αλλά ξαναφέρνουν σε επαφή τα ίδια πρόσωπα. Ο Αντώνης Σαμαράς, ως υπουργός Εξωτερικών, και η Μαρία Δαμανάκη, ως αρχηγός της Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, έχουν συνυπάρξει στα συμβούλια αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, το πολύ μακρινό τώρα έτος 1992. Αν κάτι μένει από το άρωμα εκείνης της εποχής – που έχει εντελώς σχεδόν εξατμισθεί – είναι, κυρίως, η αίσθηση ιστορίας που πρέπει να μοιράστηκαν, έστω και υποσυνείδητα, στη χθεσινή τους συνάντηση. Οι ρόλοι έχουν, βεβαίως, αλλάξει. Ο Σαμαράς είναι Πρωθυπουργός. Η Μαρία είναι επίτροπος στην Κομισιόν των Βρυξελλών.

ΑΜΦΟΤΕΡΟΙ είναι μαραθωνοδρόμοι της πολιτικής. Ξεκινούν από τη δεξιά και την αριστερή αφετηρία της ελληνικής πολιτικής για να συναντηθούν, στην τρέχουσα συγκυρία, κάπου στο κέντρο. Η Δαμανάκη έφυγε το 2004 από τον ΣΥΝ για να πάει στο ΠΑΣΟΚ. Βρέθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2009 με Πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου. Ο Σαμαράς επανήλθε το 2004 ως ευρωβουλευτής στη ΝΔ και οκτώ χρόνια αργότερα έγινε Πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Η πολιτική συγκυρία προσφέρει λοιπόν εύκολο έδαφος – θεσμικό και πολιτικό – για μια συνάντηση. Ο Σαμαράς ξέρει καλά και την Ευρώπη και τις Βρυξέλλες όπου η Μαρία έχει περάσει τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Αλλά η Δαμανάκη έχει ζήσει την – πραγματικά δηλητηριώδη – ατμόσφαιρα του Κολεγίου των Επιτρόπων το 2010, όταν ο Ζοζέ Μπαρόζο είχε γυρίσει την πλάτη στην Ελλάδα. Και η επίτροπος είχε προειδοποιήσει δημοσίως – σε μια δήλωση που, περισσότερο από όλους τους άλλους, σοκάρισε τους έλληνες τραπεζίτες – για τον κίνδυνο της δραχμής. Ως έμπειρη πολιτικός, ήθελε να τα έχει πει – να έχει δηλαδή προειδοποιήσει εγκαίρως. Γιατί; Για να έχει αναλάβει την ευθύνη της έναντι της Ιστορίας.

Η πολύ μακρά πολιτική διαδρομή, η απόλυτη γνώση προσώπων και γεγονότων, η ικανότητα ταχείας αποκρυπτογράφησης είναι το κοινό χαρακτηριστικό εκείνων που μπήκαν στην πολιτική ως εικοσάρηδες τη δεκαετία του ’70 και είναι ακόμη στο παιχνίδι σήμερα. Δεν υπάρχει υποκατάστατο της εμπειρίας στη δημόσια ζωή, ιδίως σε μια φάση όπου οι εκλογές του 2009 και του 2012 αποδεκάτισαν σε πρωτοφανή ποσοστά το πολιτικό προσωπικό πρώτης γραμμής. Από την άποψη αυτή, η χθεσινή κουβέντα θα πρέπει να είχε ενδιαφέρον για τον αόρατο ωτακουστή. Σαμαράς και Δαμανάκη είναι από τους καλύτερους συζητητές της ελληνικής πολιτικής, ενώ σκέφτονται – και καμιά φορά – δρουν χωρίς αναστολές.

ΑΠΟ εκεί και πέρα, ενδιαφέρον έχουν και τα δεδομένα. Εξωτερικά και εσωτερικά. Στο εξωτερικό, το ζητούμενο είναι πόσο μπορεί να χαλαρώσει η θηλιά της τρόικας στον λαιμό της ελληνικής οικονομίας. Αυτό επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών, αλλά και το κλίμα ενόψει των ευρωεκλογών. Σημαντική είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ Κομισιόν και Ευρωκοινοβουλίου, ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι ο Μάρτιν Σουλτς θέλει να γίνει Μπαρόζο στη θέση του Μπαρόζο. Στα εσωτερικά πάλι, το πολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί είναι πρωτοφανές. Τι ρεφλέξ προκαλεί η Χρυσή Αυγή στην εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου; Την ίδια ώρα, η Δαμανάκη έχει άποψη και για τον ΣΥΡΙΖΑ, διαθέτοντας αντίληψη προσώπων και ισορροπιών.

ΕΝ πολλοίς, μια συνάντηση-καλειδοσκόπιο…