[Αγιογραφίες] Πυρά

ΔΕΝ είναι καθόλου κακό που, πρώτα το ΠΑΣΟΚ και μετά η ΝΔ, εμπιστεύθηκαν τη θέση του κομματικού γραμματέα στην επόμενη γενιά της ελληνικής πολιτικής. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε μια ισορροπημένη παρουσία στην πολυσυζητημένη εκδήλωση του ΙΣΤΑΜΕ για την Κεντροαριστερά. Δεν είναι ευκαταφρόνητο αν σκεφθεί κανείς ποιοι ανέβηκαν στο βήμα εκείνο το διήμερο – ανάμεσά τους δύο πρώην πρωθυπουργοί. Τις τελευταίες ημέρες ακούστηκε και ο Ανδρέας Παπαμιμίκος της ΝΔ. Οσο και αν φαίνεται παράξενο όμως – με δεδομένη την πολιτική καχεξία του ΠΑΣΟΚ -, η δουλειά του Παπαμιμίκου είναι πιο δύσκολη.

ΕΝΑ φάντασμα πλανιέται όχι πάνω αλλά πλάι και δεξιά της ΝΔ. Είναι το φάντασμα της Ακροδεξιάς που φοράει το μαύρο μπλουζάκι της Χρυσής Αυγής. Τις τελευταίες ημέρες τα περιστατικά πολλαπλασιάζονται. Την επίθεση κατά των αφισοκολλητών του ΚΚΕ στο Πέραμα διαδέχθηκε η κατάληψη εξ εφόδου της εκδήλωσης στην Πηγάδα του Μελιγαλά, ενώ επεισόδια – και ναζιστικό χαιρετισμό – είχαμε και στα Γιαννιτσά. Ολα αυτά απλώς εικονογραφούν την αμηχανία του πολιτικού σχεδιασμού της ΝΔ – ιδίως δε του Μεγάρου Μαξίμου – έναντι του κόμματος του Νίκου Μιχαλολιάκου. Η προσέγγιση γίνεται με όρους realpolitik επιπέδου τουλάχιστον Συρίας. Οι επιτελείς της ΝΔ θέλουν να διαχωρίσουν τη Χρυσή Αυγή από τους οπαδούς της – ιδίως δε από όσους συνέρρευσαν εκεί το τελευταίο δωδεκάμηνο. Γιατί; Διότι αυτοί θεωρείται ότι προέρχονται από το απόθεμα συντηρητικών ψηφοφόρων της χώρας. Ο στόχος είναι να επαναπατρισθούν και αυτό, σε πρώτη φάση, περνάει από το να μην αποξενωθούν. Κάπως έτσι αποφεύγεται η πόλωση με τη Χρυσή Αυγή. Οπως απορρίφθηκε μετά βδελυγμίας το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο Ρουπακιώτη που ήταν Δούρειος Ιππος για να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή. Ιδανικά, κάποιοι στο Μαξίμου θα ήθελαν μια εντελώς ανάποδη προσέγγιση: «Να έχει δοθεί, ας πούμε, μια θέση αντιπροέδρου της Βουλής και στη Χρυσή Αυγή, ώστε να δυσκολεύονται να κάνουν σκηνικά στην Ολομέλεια».

ΟΣΟ όμως περνάει ο καιρός όλα αυτά γίνονται και πιο δύσκολα. Ας πούμε, φίλος δεν πιάνεται – πολιτικά – η Χρυσή Αυγή. Μεθυσμένα από τις διψήφιες δημοσκοπήσεις, τα μέλη της πολλαπλασιάζουν τις πολιτικές προκλήσεις και τις ακρότητες σε όλη την επικράτεια. Ηγεσία, βουλευτές και στελέχη αρνούνται την ενσωμάτωση και φέρονται με όρους πολιτικού περιθωρίου. Η ανοχή δημιουργεί χώρο. Οπως δημιουργεί και ερωτηματικά. Κάπως έτσι εξηγείται η έξοδος Παπαμιμίκου στη δημοσιότητα με την καταδίκη του περιστατικού στο Πέραμα και την προσεκτική αναφορά σε «συμμορίες του κοινού εγκλήματος» που η αντιμετώπισή τους εμπίπτει στην ποινική νομοθεσία. Ο Παπαμιμίκος μιλάει επίσης για «δήθεν αντισυστημικό προφίλ». Λογικό. Μαξίμου και Συγγρού αντιλαμβάνονται σιγά σιγά ότι η Ακροδεξιά τούς σκάβει τον ίδιο λάκκο που πήγε να τους σκάψει – με πιο σοφτ όρους – ο Πάνος Καμμένος στις εκλογές του 2012. Δηλαδή πως, αντί οι χρυσαυγίτες να αυτοϋπονομεύονται, υπονομεύουν ευθέως τη ΝΔ. Επιχειρούν δηλαδή να στρέψουν τους δεξιούς ψηφοφόρους που έχουν μετασταθμεύσει στη Χρυσή Αυγή κόντρα στο παραδοσιακό δεξιό κόμμα από το οποίο προέρχονται. Με άλλα λόγια, στη ΝΔ κατάλαβαν ότι η Χρυσή Αυγή τούς στοχοποιεί όπως και την Αριστερά. Αναμενόμενο δεν είναι όμως αυτό σε μια γενική αντιδημοκρατική πλατφόρμα;

ΤΟ συμπέρασμα είναι ότι πρώτη φορά στην ιστορία της η ΝΔ κυβερνά δεχόμενη πυρά και από δεξιά και από αριστερά. Η λύση, βέβαια, είναι στο Κέντρο – το δείχνει και η αναγκαστική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ από τον Ιούνιο.