Μαθήματα ελληνικής Ιστορίας

Αντε τώρα κάθησε και ξεφύλλισε το βιβλίο της Ιστορίας της ελληνικής. Ψάξε και βρες τους άθλους και τα κατορθώματα. Τι θα καταλάβεις; Πως οι πιο λαμπρές σελίδες γράφτηκαν με το σουγιά καρφωμένο στο κόκαλο, με την πλάτη ίσα με τον τοίχο πίσω της. Ο βιβλικός μύθος του Δαυίδ με τον Γολιάθ θα ‘πρεπε να ‘ταν στην ελληνική μυθολογία…

Παράδειγμα πρώτο: Περσικοί πόλεμοι. Οι λίγοι νίκησαν τους πολλούς, οι φτωχοί τους χρυσοφόρους Μήδους. Μετά ήρθε ο Πελοποννησιακός πόλεμος· λεπτομέρεια…

Παράδειγμα δεύτερο: Αλβανικό έπος. Οι ανυπόδητοι κλώτσησαν τους σκληροτράχηλους. Οι σχεδόν άοπλοι εκτόπισαν τους πανίσχυρους. Μετά ήρθε ο Εμφύλιος· λεπτομέρεια…

Η εθνική μπάσκετ ισοπεδώθηκε από τους Φινλανδούς, τους επονομαζόμενους και ξυλοκόπους, ηττήθηκε κατά κράτος από τους Ιταλούς. Οι αυστηροί κριτές άδραξαν την ευκαιρία για ρίξουν κεραυνούς. Ο Τρινκιέρι χτυπήθηκε ανελέητα (καλώς ή κακώς)· λοιδορήθηκε και παραδόθηκε στην πυρά… των Ισπανών.

Κι όταν ήρθε η ώρα, η εθνική μπάσκετ ύψωσε ανάστημα στον αντίπαλο που επί 15 χρόνια τον έβλεπε κι έτρεμε. Νίκησε την Ισπανία και απάντησε στους βιαστικούς επικριτές, κυρίως.

Η εθνική ομάδα του ποδοσφαίρου συνήθως χάνει πολύτιμους βαθμούς αντιμετωπίζοντας χαμηλής δυναμικότητας αντιπάλους μα σαν έρθει στο «μη περαιτέρω» ανασταίνεται. Οχι πάντα, μα συνήθως.

Οι Ελληνες το ‘χουν στο αίμα τους: αφήνουν πάντα την τελευταία στιγμή να απαντήσουν με λόγια ή με πράξεις κι όταν έρθει αυτή η στιγμή μεγαλουργούν.

Τι σημαίνει αυτό; Η δύναμη υπάρχει, το πάθος συνυπάρχει με τη δύναμη, που με την προσθήκη φιλότιμου (λέξη ελληνική αποκλειστικά που δεν επιδέχεται μετάφρασης σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα) οι αλυσιδωτές αντιδράσεις καταλήγουν σε αλλεπάλληλες εκρήξεις και τότε δημιουργούνται οι επιτυχίες των επικών διαστάσεων.

Τώρα γιατί θα πρέπει να φτάνουμε ώς εκεί, δηλαδή στο χείλος του γκρεμού, για να δείξουμε τη δύναμη και το ταλέντο μας είναι ένα ερώτημα που η απάντησή του θα πρέπει να δοθεί από γενετιστή μάλλον και όχι από απλό παρατηρητή. Η έκρηξη της τελευταίας στιγμής έχει να κάνει με τον κώδικα του DNA μας και όχι με τον απλό κώδικα της εν γένει συμπεριφοράς μας. Αφήνουμε κατά κανόνα τα πάντα στην τύχη και στον έλληνα Θεό, και όταν η πρώτη μας κλείσει την πόρτα κι ο δεύτερος… αυτομολήσει παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας· και πιάνουν τα χέρια μας, είναι η αλήθεια. Την πέτρα την κάνουν Αφροδίτη της Μήλου, το ξύλο καράβια ποντοπόρα, τη ραθυμία επανάσταση, τον τύραννο δούλο, την πίκρα χαμόγελο.

Ετσι και στα γήπεδα. Για τουρισμό πήγε στην Πορτογαλία η αρμάδα του Ρεχάγκελ, ιστορία έγραψε. Για κάτι καλό ταξίδεψε στην Ιαπωνία η ομάδα του Γιαννάκη, τους Αμερικανούς ταπείνωσε.

Και μετά τις δάφνες (όχι πάντα, αλλά πολλές φορές) ακολουθεί ή εμφύλια σύρραξη.

Ο μύθος του Ρεχάγκελ γκρεμίστηκε μέσα σε λίγους μήνες μετά τη δόξα, από αυτούς που τον έχτισαν. Οι μπασκετμπολίστες που αγωνίστηκαν στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με την Ισπανία στιγματίστηκαν (από πολλούς) γιατί δεν γύρισαν με το τρόπαιο.

Αυτά όμως είναι ένα άλλο κεφάλαιο στην Ιστορία μας που έχει να κάνει με τον φθόνο και τη διχόνοια. Επιστροφή στο παρόν κεφάλαιο που μας απασχολεί. Η εθνική ποδοσφαίρου βρίσκεται στη ζώνη των μπαράζ. «Τη Γαλλία θέλουμε αντίπαλο», απεφάνθη ειδικός επί των… εθνικών θεμάτων. «Αν πέσουμε με καμία Βουλγαρία θα την απαξιώσουμε και χαθήκαμε». Πόσο δίκιο έχει! Η εθνική μπάσκετ πέρασε τις συμπληγάδες των Ισπανών και οδεύει για τους Σλοβένους και τους Κροάτες. Φοβάμαι…

Οι Ελληνες τελικά ή ζουν γι’ αυτό που είναι ή γι’ αυτό που δεν θα γίνουν ποτέ. Περίεργη ράτσα, οι άτιμοι…