[Ιστορίες] Το μουσείο της μη-αθωότητας

Ανεβαίνεις δυο ετοιμόρροπες σκάλες και ξαφνικά μεταφέρεσαι στο 2063. Οι «Φίλοι της Επανενωμένης Ευρώπης» έχουν οργανώσει την «πρώτη διεθνή έκθεση για τη ζωή στην πρώην Ευρωπαϊκή Ενωση». Είναι αφιερωμένη στα 10 τελευταία χρόνια της ΕΕ – η οποία, όπως σε ενημερώνει η μπροσούρα που παραλαμβάνεις μαζί με το εισιτήριο, κατάρρευσε «υπό το βάρος των αντιφάσεών της το 2018».

Μια σκονισμένη αφίσα θυμίζει την απονομή του Νομπέλ Ειρήνης στην ΕΕ το 2012. Μια στήλη από έγγραφα ξεκινάει από τον πρώτο και φτάνει μέχρι τον τέταρτο όροφο του μουσείου, τρυπώντας οροφές και πατώματα: είναι το κακόφημο «Κοινοτικό Κεκτημένο» που έφτασε, σύμφωνα με την μπροσούρα, τις 311.000 σελίδες το 2017. Οργανογράμματα που παραπέμπουν σε περίπλοκες μαθηματικές εξισώσεις εξηγούν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στην ΕΕ. Εκατοντάδες καρτ βιζίτ, εκτεθειμένες μέσα σε γυάλινα κάδρα, εξηγούν πώς οι Βρυξέλλες έγιναν «η παγκόσμια πρωτεύουσα του λόμπιινγκ». Δυο χάρτες της Ευρώπης περιγράφουν πώς συνδυάστηκαν τα δίδυμα του μίσους για να καταστρέψουν το ευρωπαϊκό όνειρο προς τα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 21ού αιώνα. Ο πρώτος δείχνει την αμείλικτη άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων – του Βλάαμς Μπέλαγκ στη Φλάνδρα, της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, της Λέγκας του Βορρά στην Ιταλία. Ο δεύτερος επιμένει στη διάσπαση των κρατών εθνών που ανεξαρτητοποιήθηκαν υπό την επιρροή αυτονομιστικών κινημάτων: Σκωτία, Κορσική, Καταλωνία. «Στη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης, την περίοδο της αβεβαιότητας, κατέστη θλιβερά σαφές πως οι άνθρωποι δεν είχαν μάθει τίποτε από το παρελθόν, πως είχαν ξεχάσει τι σημαίνει πόλεμος». Στις ευρωεκλογές του 2014, τα εθνικιστικά κόμματα γνώρισαν θεαματική επιτυχία. Από εκείνο το σημείο και μετά, η ΕΕ βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση.

Μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από το αρχηγείο της Κομισιόν, στις Βρυξέλλες, ανεβαίνεις δυο ετοιμόρροπες σκάλες και μεταφέρεσαι στο 2063, στην «Εξόριστη Στέγη της Ευρωπαϊκής Ιστορίας». Η έκθεση είναι πέρα για πέρα αληθινή, τη διοργανώνει το Βασιλικό Φλαμανδικό Θέατρο. Ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Γκι Φέρχοφσταντ τη συνέστησε στο twitter ως «εξαιρετική». Η τελευταία αίθουσα εκθεμάτων που διασχίζεις πριν επιστρέψεις στο 2013 έχει τίτλο «Ο φόβος της απώλειας». Είναι θεοσκότεινη, μόνο μια ακτίνα φωτός δραπετεύει από το κλειστό παράθυρο.