[Γνώμη] Απειλώντας να απειλήσουμε

Εάν είσαι ένας μέσος αμερικανός πολίτης και αισθάνεσαι μπερδεμένος και ανήσυχος για τη συμμετοχή στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, απ’ όπου δεν θα αναδειχθεί κανείς νικητής, έχεις δίκιο να ανησυχείς. Σημαίνει ότι δίνεις προσοχή στα όσα συμβαίνουν. Ομως, εάν είσαι μέλος του Κογκρέσου ή γερουσιαστής που ακόμα αντιμετωπίζει το δίλημμα για το εάν θα δώσει στον Πρόεδρο Ομπάμα την εξουσία να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία για να εμποδίσει τον Πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ από το να δολοφονήσει και πάλι εκατοντάδες από τους πολίτες του με χημικά όπλα, ήρθε η στιγμή να κάνεις ένα διάλειμμα. Γιατί αυτό επίσης σημαίνει ότι δίνεις προσοχή στα όσα συμβαίνουν.

Μια νέα κατάσταση έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες δύο ημέρες από τη ρωσική προσφορά να παραδώσει η Συρία το χημικό της οπλοστάσιο σε διεθνή έλεγχο. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Είναι πιθανό οι Ρώσοι και οι Σύροι απλώς να καθυστερούν και στο τέλος να αποδειχθεί ότι κοροϊδεύουν, ενώ ακόμα και εάν ο ένας ή και οι δύο το εννοούν πραγματικά, υπάρχουν τεράστια πρακτικά και πολιτικά προβλήματα για τη γρήγορη, ολοκληρωτική και ασφαλή παράδοση των συριακών χημικών όπλων. Ενα κομμάτι μου αναρωτιέται: Το έχει σκεφτεί κανείς αυτό καλά;

Θα πρέπει πάντως να παραδεχτώ ότι εάν οι Σύροι παραδώσουν πραγματικά το χημικό τους οπλοστάσιο – με έμφαση στο εάν -, θα γίνουμε μάρτυρες ενός καλού τέλους σε αυτή την κρίση. Γι’ αυτό πιστεύω ότι αξίζει ο Ομπάμα και το Κογκρέσο να απειλήσουν με μια ψηφοφορία που θα εγκρίνει την πρόταση για στρατιωτική δράση – εάν Σύροι και Ρώσοι δεν λειτουργήσουν καλή τη πίστει – αλλά να μην ορίσουν τον χρόνο διεξαγωγής της αμέσως. «Απειλώντας να απειλήσει» ο Ομπάμα διατηρεί την ικανότητα να πιέζει Σύρους και Ρώσους για συμφωνία – χωρίς όμως να πρέπει να τεστάρει την προθυμία του Κογκρέσου να τον αφήσει να υλοποιήσει αυτή την απειλή. Διότι, εάν αποτύχει, Ρώσοι και Σύροι δεν θα έχουν κανένα λόγο να συμμορφωθούν.

Εάν όλα αυτά φαίνονται απίστευτα μπερδεμένα, οφείλεται στο ότι έτσι είναι. Και ενώ ο Ομπάμα και η ομάδα του συνέβαλαν σε αυτό το μπέρδεμα καθώς ενεπλάκησαν σε πολλές συζητήσεις, υπάρχει, για να είμαστε δίκαιοι, ένας δομικός λόγος γι’ αυτό. Ο Ομπάμα αντιμετωπίζει έναν αραβικό κόσμο που κανείς σύγχρονος πρόεδρος δεν έχει αντιμετωπίσει. Μέχρι το 2010 η αραβική Μέση Ανατολή είναι σχετικά σταθερή επί 35 χρόνια. Ομως κατόπιν η έκρηξη του πληθυσμού, η ανεργία, η έλλειψη νερού, η πτώση των τιμών του πετρελαίου και η επανάσταση της πληροφόρησης κατέρριψαν καθεστώτα που κάποτε φαίνονταν σταθερά – Αίγυπτος, Τυνησία, Ιράκ, Λιβύη, Υεμένη και Συρία. Και μας ανάγκασε να έρθουμε αντιμέτωποι με νέα και πολύ άβολα ερωτήματα που πια δεν λύνονται μόνο με τη χρήση βίας.