Το ΠΑΣΟΚ ως «μεκανό» της ελληνικής πολιτικής

Στις καλές του εποχές, το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση μαζί. Ο Σημίτης με τον Παπανδρέου προωθούσαν, ας πούμε, την ελληνοτουρκική προσέγγιση ενώ οι Βερυβάκηδες του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» ξεσπάθωναν. Ετσι γίνεσαι εξουσία…

Με τον ίδιο τρόπο – έστω και σε μικρογραφία – ένα ΠΑΣΟΚ τραυματισμένο από τους πολιτικούς πολέμους της τελευταίας πενταετίας ανοίγει ξανά την έστω και σκισμένη πράσινη βεντάλια του. Προσέξτε: ο Ρέππας θέλει μετεκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Πάγκαλος λέει πως πρέπει να συγκροτηθεί ευρωπαϊκό μέτωπο με τη ΝΔ, αλλά ο Βενιζέλος επισημαίνει ότι στις ευρωεκλογές η Χαριλάου Τρικούπη θα κατέβει ως ΕΣΚ, Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα δηλαδή. Ολα αυτά, ενώ το ΠΑΣΟΚ συμμετέχει στην κυβέρνηση αλλά κρατάει και μια διακριτική απόσταση – ας πούμε Σαχινίδης, Πρωτόπαπας και Σία πήγαν «επίσκεψη γνωριμίας» σε ΤΑΙΠΕΔ και ΤΧΣ χθες. Κερασάκι στην τούρτα, ο Κώστας Σημίτης που ζητάει επιστροφή στο 1974!

Χάος; Οχι ακριβώς. Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν; Πιθανόν – αν και ο μαοϊσμός τους περισσεύει. Στην πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ, έστω και μικρότερο, έχει αυτό που σε κάνει πλούσιο στην πολιτική: επιλογές! Ολα όσα παραθέσαμε συνιστούν κατευθύνσεις που το Κίνημα θα μπορούσε να πάρει. Οχι όλες μαζί – αφού κάποιες αλληλοαποκλείονται. Εν σειρά όμως κάποια πράγματα μπορούν να δοκιμαστούν. Το ωραιότερο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει διλήμματα. Μπορεί, ας πούμε, στις ευρωεκλογές να κατέβει ως ΕΣΚ, κάνοντας κεντροαριστερά πειράματα με άνοιγμα στη ΔΗΜΑΡ ή, αν ο Κουβέλης δεν θέλει, στον κόσμο της. Αλλά στις βουλευτικές μπορεί πράγματι να κατέβει ως ευρωπαϊκό μέτωπο αντι-ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ και εκεί ο Πάγκαλος δεν έχει εντελώς άδικο, κι ας τον ειρωνεύεται ο Κωνσταντινόπουλος.

Από τον Ιούνιο και μετά, το ΠΑΣΟΚ είναι το «μεκανό» της ελληνικής πολιτικής. Κολλάει με όλα και παντού – κάτι όχι ευκαταφρόνητο αν σκεφτεί κανείς ότι είναι πολύγωνο. Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα από την αγωνία της ΔΗΜΑΡ που έχει βρεθεί στα δύο στενά μεταξύ Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη, ενώ ήταν ρυθμιστής; Από την άποψη αυτή, τώρα αρχίζει πραγματικά να ασκεί ηγεσία ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Τώρα γίνεται το παιχνίδι πραγματικό και από τώρα και στο εξής υπάρχουν προκλήσεις. Τον πρώτο χρόνο, ο νέος αρχηγός έπρεπε να αντιμετωπίσει τις Συμπληγάδες των εκλογών και τις αμαρτίες του παρελθόντος – από τον Ακη ώς την οικονομική διαχείριση του κόμματος! – αλλά και να ελέγξει έναν πράσινο στρατό ατάκτων σε μια διαρκή υποχώρηση που το μόνο που έκανε ήταν να ενθαρρύνει ατομικές κινήσεις διάσωσης (ευγενής περίφραση με την οποία αποδίδεται ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός). Από εδώ και στο εξής όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει μερίδιο – ή μάλλον μπορεί να διεκδικήσει το μερίδιό του – σε μια νέα πολιτική εποχή. Εχει ήδη ένα προβάδισμα έναντι των άλλων, έχοντας καταλάβει ότι το κλειδί της πολιτικής είναι πλέον οι συνεργασίες.