Προεξοφλώντας τον πολιτικό χρόνο

ΣΤΗΝ πολιτική τα εξωτερικά δεν σου δίνουν ποτέ το πάνω χέρι. Η τελευταία φορά που διαπιστώθηκε αυτό ήταν η τελευταία φορά που η Ελλάδα είχε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δηλαδή το πρώτο εξάμηνο του 2003. Λίγο ο ευρωπαϊσμός και λίγο η αίσθηση ενός πασοκικού imperium που είχε κρατήσει ήδη δέκα χρόνια είχαν ως αποτέλεσμα να έχει το επιτελείο του Κώστα Σημίτη επενδύσει πολλά στην υπόθεση αυτή. Ομολογουμένως, δεν έλειψαν τα μεγάλα γεγονότα. Ακόμη και η αναμνηστική φωτογραφία της διεύρυνσης βγήκε στην Αρχαία Αγορά, ενώ μετά οι Ευρωπαίοι αρχηγοί της εποχής βγήκαν βόλτα στη λιακάδα με αποτέλεσμα διάφοροι στο Ζάππειο να διαπιστώσουν τι φίνος βαψομαλλιάς ήταν ένας Γκέρχαρντ Σρέντερ, καγκελάριος τότε της Γερμανίας.

Δέκα χρόνια αργότερα, ο Σρέντερ «κράζεται» στο Βερολίνο ως υπεύθυνος της εισόδου της αμαρτωλής Ελλάδας στην ΟΝΕ. Η αλήθεια είναι ότι η προεδρία Σημίτη αποσκοπούσε στο να χτίσει το πολιτικό οικοδόμημα της «ισχυρής Ελλάδας» όχι μόνο επάνω στη συμμετοχή μας στην ευρωζώνη, αλλά και στο ότι είχαμε ανοίξει την πόρτα της Ευρώπης στην Κύπρο. Μάλιστα, στη βάση αυτή υπολόγιζε τότε το Μαξίμου να επιτύχει αναστροφή του πολιτικού κλίματος που έδειχνε ήδη πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή σε έναν-ενάμιση χρόνο. Δεν το πέτυχε. Η προεδρία δεν βοήθησε σε τίποτε – δεν βοήθησε καν τον ίδιο τον Κώστα Σημίτη προσωπικά που και στον Γιώργο Παπανδρέου παρέδωσε πριν από τις εκλογές και κάποια καρέκλα στην Ευρώπη δεν βρήκε.

Το καλό με την τρέχουσα πολιτική φάση είναι ότι δεν αφήνει καθόλου χώρο για τέτοιες ψευδαισθήσεις. Αυτό που έχει προφυλάξει τον Αντώνη Σαμαρά τόσο πριν γίνει Πρωθυπουργός – όταν είπε όχι στο Μνημόνιο – αλλά και αφού μπήκε στο Μαξίμου – όταν έβαλε κύριο στόχο την αποφυγή της δραχμής – είναι ο ρεαλισμός του. Ασφαλώς και η προεδρία είναι ένα καλό χαρτί. Πρώτα πρώτα γιατί το πρώτο εξάμηνο του 2014 θα γίνει όλο το παρασκηνιακό παιχνίδι για το ποιος θα είναι ο διάδοχος του Ζοζέ Μπαρόζο και πώς θα στηθεί η πρώτη ομάδα των Βρυξελλών, δηλαδή πώς θα κατανεμηθούν οι καρέκλες που έχουν τώρα ο Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ και η Κάθι Αστον. Και ο μεν πρόεδρος της Κομισιόν θα είναι ο αρχηγός της καμπάνιας του κόμματος – ευρωσοσιαλιστές ή ευρωδεξιοί – που θα κερδίσει τις ευρωεκλογές. Τα υπόλοιπα πόστα όμως είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης – και μάλιστα κορυφής. Πολιτικός που τον εκτιμούν για το savoir faire του οι ομόλογοί του και οι Βρυξέλλες, ο Σαμαράς θα έχει ευκαιρίες να αναδειχθεί. Οπως θα είναι και καλά τοποθετημένος για τις συζητήσεις του 2014 που δεν αφορούν μόνο το χρέος, αλλά και τις ευρωπαϊκές τράπεζες, πραγματικά καυτό θέμα μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου.

Ο Πρωθυπουργός έχει λοιπόν λαμβάνειν από αυτήν την ιστορία που μάλιστα τον πετυχαίνει στον δεύτερο χρόνο της εν Αθήναις θητείας του. Δηλαδή του έρχεται νωρίς και σε καλό timing. Η επίσκεψη την άλλη εβδομάδα στις Βρυξέλλες και οι επαφές κορυφής είναι κομμάτι της προετοιμασίας του Σαμαρά. Δεν είναι όμως άσχετες και με το ελληνικό θέμα. Ακόμη περισσότερο: εκφράζουν την επιθυμία της Αθήνας να κάνει τον πολιτικό χρόνο να τρέξει πιο γρήγορα, φέρνοντας, ει δυνατόν, αυτά που έχουν να γίνουν την άνοιξη του 2014 στο φθινόπωρο του 2013. Εν πολλοίς, η κυβέρνηση θέλει να κάνει τον χρόνο να τρέξει υπέρ της ιδίως στα ευρωπαϊκά που έχουν ψωμί, αφού για παντεσπάνι είναι νωρίς για να μιλήσουμε ακόμη.