Ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός

Ο ήλιος της Ιβηρικής έκαιγε πάνω από το επιβλητικό Σαντιάγο Μπερναμπέου, που θύμιζε ναό των Αζτέκων πριν από ανθρωποθυσία, περιμένοντας  υπομονετικά το νέο αστέρι να λάμψει. Κάτι μπαμπακιασμένα σύννεφα έτρεχαν από τις ακτές της Αφρικής φουριόζικα να προλάβουν κι αυτά τη γιορτή. Η Μαδρίτη είχε ντυθεί στα καλά της. Κατέφθανε ο πρίγκιπας της Ουαλίας, όχι ο Γουίλιαμ, ο γαλαζοαίματος, ο κύριος της κυρίας Μίντλτον, ο άλλος πρίγκιπας, ο Γκάρεθ Μπέιλ, ο κύριος της Τότεναμ.  

Ο Νεαρός με τα χωριάτικα μάγουλα και τα δυνατά πόδια, για ένα καλοκαίρι πήρε θέση στα (ακόμα και στα ελληνικά) πρωτοσέλιδα των εφημερίδων αφήνοντας χώρο μονόστηλου στις αγοραπωλησίες των Μεγάλων… Ο πρίγκιπας της Ουαλίας «στέφθηκε» εν χορδαίς και οργάνοις στο Παλάτι της Ρεάλ, αλλά  κάτι δεν είχε πάει όπως το σχεδίαζαν οι αυλοκόλακες…

Το καινούργιο πετράδι στο στέμμα της Βασίλισσας έπρεπε με κάθε επισημότητα να επιδειχθεί στους υπηκόους Μαδριδίστας. Ομως οι ταπεινοί οπαδοί δεν ταράχτηκαν. Δεν έτρεξαν όπως άλλες φορές σε ανάλογες στέψεις να αποθεώσουν το νέο απόκτημα. Κάποιοι 20.000 έσπευσαν στο κάλεσμα, ενώ οι υπόλοιποι γύρισαν την πλάτη ενοχλημένοι από τα ντεσιμπέλ των ντελάληδων.

Ο Γκάρεθ Μπέιλ χύθηκε με τη σύριγγα της δημοσιότητας βιαστικά στις φλέβες των φιλάθλων ανά τον κόσμο σαν να επρόκειτο για το φάρμακο που μόνο η Ρεάλ μπορούσε να αποκτήσει. Το φάρμακο το παραισθησιογόνο, που πάσαν νόσον (ψυχολογική κυρίως) θεραπεύει, ήταν πολύ ακριβό για να το «αγοράσουν» ακόμα και οι φίλοι της Ρεάλ. Γιατί; Γιατί ο Μπέιλ είναι γενόσημο, δεν είναι η αυθεντική δραστική ουσία, το επώνυμο φάρμακο.

Οι Μαδριδίστας έχουν γνώση φαρμάκων, έχουν γνώση πριγκίπων, έχουν γνώση τελετών στέψης και το κυριότερο έχουν ποδοσφαιρική παιδεία που δεν τους επιτρέπει, όσο φανατικοί κι αν είναι, να δουν τον Μπέιλ ως τον πανάκριβο, λαμπερό, πρωταγωνιστή που τους προώθησαν οι επιτήδειοι της αγοράς.

Στον θρόνο της Ρεάλ Μαδρίτης έχει καθήσει ο Αλφρέδο ντι Στέφανο, ο Φέρεντς Πούσκας, ο Κοπά, ο Ζινεντίν Ζιντάν, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Ρονάλντο, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο Κριστιάνο Ρονάλντο… Ενα υπερεκτιμημένο χωριατόπαιδο δεν ήταν δυνατόν να σύρει 50.000 οπαδούς στο Παλάτι της Μαδρίτης.

Κι όταν όλοι αυτοί πήγαν στην πρωτεύουσα της Ισπανίας όλο και κάτι έιχαν στις αποσκευές τους… Αλλος Μουντιάλ, άλλος Τσάμπιονς Λιγκ, άλλος Γιούρο, άλλος προσωπικότητα που έκανε για δέκα τίτλους!

Και ο τάλας Ουαλός προσπάθησε να κερδίσει το απαιτητικό κοινό του Μπερναμπέου με κόλπα και τσαχπινιές με μπάλα και φωτογραφίσεις πλάι στον ανοιχτοχέρη Πέρεθ, αγκαλιά με την κορούλα του και τη σύζυγό του, με χαμόγελα και λάμψη και χαιρετισμούς. Ο παίκτης της Τότεναμ το γνώριζε καλά πως οι φιέστες κρατούν μια στιγμή και για να κερδίσει την αιώνια αγάπη των οπαδών πρέπει να δείξει ότι άξιζε το άλμα από το Νησί στην Ιβηρική. Και για να κερδίσει την εύνοια των συμπαικτών του που θα τον κοιτούν… υπό γωνία για τα λεφτά που θα παντελονιάζει, έπρεπε κάτι να πει για να τους γλυκάνει. Και κάτι είπε για τον Βασιλιά  Ρονάλντο, κάτι που ήταν μισή υπόκλιση και μισή ειρωνεία (όπως το πάρει ο καθένας) και τα φώτα έσβησαν και η γιορτή τέλειωσε και οι φτωχοί της Μαδρίτης κάτι σιγομουρμούρισαν, που σε άλλους σαν βρισιά ακούστηκε και σε άλλους σαν αναστεναγμός και το βιβλίο της ιστορίας της Ρεάλ Μαδρίτης απέκτησε ακόμα μια σελίδα με τίτλο: Ο,τι λάμπει μπορεί τελικά να μην είναι και χρυσός.

Κυριακή κοντή γιορτή…