[Στην ανάπαυλα] Βλάχο, βλάχο τον καημό μου

Δεν ήξευρα ότι ο κύριος Τσίπρας ήτο τόσο υψηλής κοινωνικής τάξεως που το «Βλάχος» να τον κάνει να ανατριχιάζει συγκρίνοντας τη «βλαχιά» με  τα ολόχρυσα γεννοφάσκια του.

Εμείς πάλι οι απλοί πληβείοι στα μικράτα μας την ως άνω βλαχιά την τραγουδούσαμε στις ασπρισμένες αυλές των σχολείων μας σαν δείγμα ευμάρειας και πλουτοκρατίας.

Μάλιστα δε, θυμάμαι και μια γενικότερη τάση της εποχής που τα ήθελε όλα να γέρνουν προς το βλάχικο, μαγαζιά, ρούχα, τραγούδια, και γενικώς δούλευε πολύ το αξεσουάρ του βουκόλου.

Εβλεπες ταβέρνες με ονόματα όπως «Η Στρούγκα», «Η Στάνη», «Η Καλύβα», τα κορίτσια ρίχναν απάνω τους μια «μπόλια», ένα «σεγκούνι», ένα «κεφαλοδέσι». Το «ταγάρι» επίσης ξεφτίλισε κόσμο και κόσμο.

ΤΟ ΠΛΕΟΝ όμως απαραίτητο στοιχείο της εποχής που ένωνε τον Αθηναίο Γκαγκαρέο με τον Καράβλαχο ήταν η «φλοκάτη». Φλοκάτη και ξερό ψωμί. Την έβλεπες παντού, σε σαλόνια, κρεβατοκάμαρες, ξενοδοχεία, όρθιες σε τοίχους σαν να ‘βγαλε το ντουβάρι μαλλιά. Επίσης αγαπήθηκε πολύ από ταξιτζήδες, που στόλιζαν τις πίσω θέσεις, να ‘ρχεται ν’ ανάβει το μάλλινο τον Αύγουστο και ν’ αναδίδει μια μπόχα να θες να πεθάνεις πάνω στα κρόσσια. Το εν λόγω δε υλικό μάζευε και του κόσμου τη βρώμα μέσα στα πλοκάμια του. Εκεί ήταν, να μη σου πέσει βίδα από τα γυαλιά, φακός επαφής και σκουλαρίκι. Ολοι τα μπρούμυτα να σέρνονται και να προσπαθούν μέσα απ’ τους βοστρύχους της φλοκάτης να βρουν το άβρετο. Το Πάσχα που τινάζαμε τα χαλιά το τι έβγαζε από μέσα της δεν περιγράφεται.

Πολλές φορές δε η φλοκάτη έκανε και χρέη καβάντζας. Είχαμε έναν φίλο λάτρη των παραισθήσεων και όποτε του τέλειωνε το χόρτο, τίναζε καλά καλά και με ό,τι έβγαινε έκανε και δυο τσιγάρα να σου πω λίγα είναι.

Τώρα όλο αυτό το κίνημα Σεγκούνι-ταγάρι-βελέντζα-φλοκάτη-σαντούρι το βαφτίσανε «Επιστροφή στις Ρίζες» με λίγο «Αναζήτηση Ταυτότητας» μέσα, για να μαζεύει τα υγρά.

ΟΛΟΙ ΥΠΟΚΥΨΑΜΕ σ’ αυτή τη μόδα. Ο καθένας με τον τρόπο του βέβαια. Εγώ θυμάμαι είχα ξεθάψει  της γιαγιάς μου το μαντίλι. (Μάλιστα, κύριε Τσίπρα. Η γιαγιά μου ήταν Κουλουριώτισσα, τ’ ομολογώ. Δεν είχε αυτόν τον φαναριώτικο αέρα που εκπέμπει η εξάτμιση της μηχανής σας, πώς να το κάνουμε.) Αρπαζα λοιπόν το νησιώτικο μαντίλι και το φόραγα φουλάρι πάνω από μπλου τζιν, για να το συνδυάσω με το σήμερα. Κι από πάνω ένα γιλέκο προβιά αρνίσα. Μ’ αυτή τη στολή έτρεχα τα βράδια στα κουτούκια, που είχαν κι αυτά το αντίστοιχο ντεκόρ. Στους τοίχους καλαμωτές (που μάζευαν όλα τα ζουζούνια του Θεού εντός τους μαζί με άφθονη τσίκνα) κι απάνω τους κρεμασμένα διάφορα κατσικοκούδουνα, τροκάνια, μια ρόκα (όχι ρόκα-παρμεζάνα, αυτά τότε ούτε στη χώρα της φαντασίας). Τη ρόκα που γνέθουνε οι Βλάχες το μαλλί μαζί με τ’ αδράχτι και πολλά στοιχεία από στάνες, που ούτε πώς τα λέγανε ξέραμε ούτε σε τι χρησιμεύανε, αλλά πολύ μας αρέσανε.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες γνώρισα και την εν Ελλάδι Αριστερά, κύριε Τσίπρα, αν δεν σας χαλάει τη σούπα. Σε αυτό το περιβάλλον του μπουρτζόβλαχου. Συγγνώμη κύριε. Δεν θα το ξανακάνω.

Και να ‘θελα δηλαδή, δεν ξανάρχονται πίσω τα έρημα τα χρόνια. Το μέλλον είναι δικό σας. Εσάς, της γενιάς των Τυδώρ και των Γκριμάλντι.

Αχου κι έρχεται άγριος χειμώναααας.