[Ενστάσεις] Καλαμάτα

Η Καλαμάτα, για μένα προσωπικά (και συγγνώμη που ανακατεύω μια προσωπική αφήγηση, είναι νομίζω χρήσιμη…), είναι η επαρχία των κλειστών οριζόντων της παιδικής μου ηλικίας. Αδικα, σε μεγάλο βαθμό, αλλά τα σχολικά χρόνια εκεί ήταν ασφυκτικά. Εγκλωβισμένα στην ακινησία μιας κοινωνίας τρομερά απομονωμένης, η ζωή ήταν σπίτι, σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα, κανένα σινεμά… Ακόμα με στοιχειώνει το σύνθημα πλάι στη σκοπιά, στο παλιό πλέον στρατόπεδο: «Π….να Καλαμάτα, εσύ μας τρως τα νιάτα», που έβλεπα κάθε πρωί πηγαίνοντας σχολείο. Ευτυχώς, είχε μια πολύ πλούσια δημόσια βιβλιοθήκη (στο Πανταζοπούλειο), και θάλασσα, και τα νιάτα που αδημονούσαν για περιπέτειες ασκήθηκαν στην ενδοσκόπηση μέσω της γνώσης (κάποιας γνώσης) και στο παιχνίδι στο νερό, ισοδύναμο μιας φανταστικής περιπέτειας που ξεκινούσε από την επερχόμενη φυγή.

Στην πορεία, η πόλη άλλαξε. Με μικρές ενέσεις κοσμοπολιτισμού, με λίγη εξωστρέφεια, με τη βοήθεια κάποιων, ελάχιστων, προσώπων της πολιτικής (ανάμεσά τους, ο Σταύρος Μπένος) που είδαν την Αυτοδιοίκηση όχι ως κομματικό λάφυρο, η πόλη άλλαξε. Προστέθηκαν θεσμοί, όπως το Φεστιβάλ Χορού, που με λίγο κόστος τής έδωσαν παγκόσμιο κύρος, άλλαξε και η δομή της – δημιουργώντας, π.χ., το Πάρκο των Σιδηροδρόμων, το οποίο δυστυχώς εγκαταλείφθηκε στο έλεος της φθοράς και των βανδαλισμών…

Στη θετική εξέλιξη για την Καλαμάτα βοήθησαν και δύο συγκυρίες. Ενας καταστροφικός σεισμός προσανατόλισε πολλά χρήματα στην πόλη για ανακατασκευές και νέες υποδομές. Και η ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της περιοχής (για την καταστροφή της οποίας κάνουν οι πάντες ό,τι μπορούν) έχτισε μια παγκόσμια μυθολογία που, σε συνδυασμό με τις καινούργιες υποδομές, τον αυτοκινητόδρομο και το Κόστα-Ναυαρίνο, της έδωσαν ζωή – και μάλιστα την εποχή της κρίσης.

Προχθές, η Καλαμάτα απέκτησε ένα ακόμα κίνητρο να την αγαπήσεις, είτε είσαι εκεί είτε είσαι ξένος. Η ιδέα, την τελευταία νύχτα του Αυγούστου, να γιορτάζεται η Λευκή Νύχτα, να μένουν όλα τα μαγαζιά ανοιχτά, να αναγγέλλουν εκπτώσεις, να βγαίνουν πλανόδιοι στους δρόμους και να ξεχύνεται ο κόσμος σε ένα ολονύκτιο γλέντι, μου είπαν, λειτούργησε. Και ο ενθουσιασμός ήταν τόσος ώστε το πλήθος να σκεπάσει ακόμα και τις κακογουστιές που, συχνά, τρυπώνουν σε τέτοιου τύπου γιορτές που δεν ξεκινάνε αυθόρμητα. Ηταν πολύ το πλήθος, όλων των τάξεων κι όλων των ηλικιών – δεν ήταν μια γιορτή, π.χ., μόνο για νέους, δεν ήταν γιορτή αποκλεισμού αλλά συνεύρεσης δημοτών που θέλουν μια πόλη ζωηρή, χαρούμενη, οικονομικά ακμαία και ξένων, που χαίρονται με τη χαρά αυτών που τους φιλοξενούν.

Σε καιρούς κρίσης είμαι πάντα με τις κοινωνίες που δεν το βάζουν κάτω. Καλαμάτα, κράτα.