[Αγιογραφίες] Ξανθιές

ΕΙΝΑΙ λίγο σαν την εκδίκηση της ξανθιάς. O ξεσηκωμός των Κοινοβουλίων είναι η αναπάντεχη συνέπεια της κρίσης στη Συρία. Αρχής γενομένης από το Λονδίνο.

ΟΠΩΣ έγραφαν ωραία οι αναλυτές του «Γκάρντιαν», το φάντασμα του Τόνι Μπλερ πλανιόταν πάνω από τον Ντέιβιντ Κάμερον στην ομιλία του την περασμένη Πέμπτη. Η κοινή γνώμη στην – κανονικά φιλοπόλεμη – Βρετανία δεν είχε ξεχάσει ότι πήγε στον πόλεμο το 2003 στο Ιράκ με ψεύτικες αποδείξεις για χημικά και πυρηνικά όπλα. Λίγο αυτό, λίγο η κόπωση της Δύσης απέναντι σε όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή και ο βρετανός Πρωθυπουργός έπαθε κάτι που δεν έχει συμβεί από τον 18ο αιώνα. Η Βουλή των Κοινοτήτων τού αρνήθηκε τη συμμετοχή σε τιμωρητικό χτύπημα κατά του Aσαντ για τη χρήση χημικών. Βοήθησε, βεβαίως, η κακή κοινοβουλευτική διαχείριση που έκαναν οι Συντηρητικοί. Ενώ στην Ντάουνινγκ Στριτ θεωρούν ότι τους κορόιδεψε ο Εντ Μίλιμπαντ των Εργατικών που, παρά το νέρωμα του ψηφίσματος σύμφωνα με τις επιθυμίες του, δεν πήγαν στην κάλπη. Εξού και οι πρωτοφανείς διαρροές από το πρωθυπουργικό περιβάλλον για «σκ**ό» και μια άλλη που παραπέμπει σε γεννητικά όργανα και δεν γράφεται ακόμη και με αστερίσκους.

Η εξέγερση της βρετανικής Βουλής έκοψε τη φόρα του Ομπάμα. Ξύπνιος πολιτικά και ευαίσθητος στα θεσμικά, ο αμερικανός Πρόεδρος αποφάσισε ότι δεν θα χτυπήσει – έστω και για ένα βράδυ – στη Συρία, αν δεν περάσει προηγουμένως από το Κογκρέσο. Είναι ρίσκο γιατί αν του αρνηθούν την επέμβαση, θα έχει κι αυτός πρόβλημα. Αλλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Το φιάσκο Κάμερον στη Βρετανία δημιουργεί αυτομάτως θέμα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Δεν είναι τυχαίο ότι βρέθηκε εκτεθειμένος και ο Φρανσουά Ολάντ στο Παρίσι, όπου η Δεξιά – και όχι μόνο – ζητάει κι αυτή να εισαχθεί το θέμα στη Βουλή. Ο γάλλος Πρόεδρος – όπως και ο Κάμερον – θεωρούσε ότι έπρεπε να χτυπηθεί η Συρία εφόσον χρησιμοποίησε χημικά για λόγους αρχής και για να δοθεί μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους. Τώρα καλείται κι αυτός να πείσει τους βουλευτές.

ΟΛΑ αυτά δεν σημαίνουν ένα, αλλά πολλά πράγματα. Πρώτον, την κακή κληρονομιά άγονων πολέμων στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν. Δεύτερον, την ηθική, την πολιτική και τη στρατηγική αμφισημία ενός χτυπήματος που θέλει να δώσει μήνυμα στον Aσαντ, όχι όμως να τον ανατρέψει, αφού οι οπλαρχηγοί της Τζιχάντ που τον πολεμούν δεν είναι φίλοι της Δύσης. Τρίτον, τη χειραφέτηση ενός κοινοβουλευτισμού που αισθάνεται διακοσμητικός σε μια φάση κατά την οποία οι κυβερνήσεις αποφασίζουν βομβαρδισμούς ή ανοιγοκλείνουν τράπεζες μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Υποτίθεται ότι στον πόλεμο και στην κρίση η εκτελεστική εξουσία αφήνεται να δράσει γρήγορα και αποτελεσματικά. Δεν υπάρχει χρόνος για πολλές συζητήσεις. Ωστόσο, το «υποτίθεται» αυτό μόλις που στέκει έπειτα από τόσες σταυροφορίες στη Μέση Ανατολή που δεν οδήγησαν πουθενά και μια οικονομική ύφεση που δεν ανατάσσεται με τίποτε.

ΜΕ άλλα λόγια, μπαίνουμε σε ενδιαφέροντες καιρούς για πολιτικούς αναλυτές και ακόμη πιο δύσκολους καιρούς για κυβερνήσεις.