Σενάρια φυσαρμόνικας για τα κυβερνητικά ερείσματα

Τι ‘χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα. Η αποστροφή του Γιάννη Στουρνάρα σε συνέντευξη στο Ρόιτερ για τους «κουρασμένους βουλευτές» αποτελεί κρυφομνησία σε μιαν άλλη εποχή. Την περίοδο Σημίτη όταν η επικοινωνιακή ομάδα του Μαξίμου – με Πανταγιάδες, Πασχαλίδηδες και δεν συμμαζεύεται – έβγαζε σπιναρίσματα για «κάτι κουρασμένους υπουργούς». Τότε την μήνιν των λεγόμενων πρωτοκλασάτων της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ εισέπραττε ο Κώστας Σημίτης ως πρωθυπουργός. Τώρα το παιχνίδι είναι πιο σύνθετο. Η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Αννα-Μισέλ Ασημακοπούλου ανέλαβε να «καδράρει» τον υπουργό που είναι ίσως πιο κοντά στον Πρωθυπουργό και να απονείμει εύσημα στους βουλευτές. Σωστά. Τότε θύμωνε η Βάσω Παπανδρέου. Τώρα η Σοφία Βούλτεψη.

ΣΙΩΠΗΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ. Ασχέτως ορολογίας, πάντως, ο Στουρνάρας – που δεν ενδιαφέρεται να γίνει πολιτικός – είπε δυνατά κάτι που απασχολεί πολλούς υπουργούς της κυβέρνησης. Οτι δηλαδή ο κίνδυνος του δημοσιονομικού ατυχήματος (βλέπε χρεοκοπία) έχει απομακρυνθεί. Αλλά ο κίνδυνος ενός πολιτικού – ή μάλλον κοινοβουλευτικού – ατυχήματος είναι αυτός που ρίχνει σκιά επάνω στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου.

Υπάρχουν οι καραμανλικοί – που κάνουν τσιριμόνιες. Υπάρχει η τάξη των νέων βουλευτών της ΝΔ του 2012, πολλοί από τους οποίους έχουν περάσει κεντρικά το μήνυμα με αφορμή την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου ότι «αυτή είναι η τελευταία φορά». Και υπάρχουν επίσης διάφοροι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που διατηρούν το δικαίωμα να είναι απρόβλεπτοι. Ισως και για να διατηρούν «ζεστή» την προοπτική να μεταπηδήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ, σε περίπτωση που δεν εξελιχθούν καλά τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ. Την ίδια ώρα κάποιοι από τους επανακάμψαντες – η περίπτωση Μαρκόπουλου – αρχίζουν να αναζητούν ρόλο. Και ο Νικήτας Κακλαμάνης αντιμετωπίζεται από το Μαξίμου ως ευκαιρία να δοθεί ένα ηγετικό μήνυμα με μια διαγραφή που να λειτουργήσει παραδειγματικά και να ενισχύσει τη συνοχή της συμπολίτευσης.  

Με άλλα λόγια, το καλοκαίρι αναδεικνύει μια εικόνα κοινοβουλευτικής ασάφειας. Προσέξτε: συνεργάτης του Πρωθυπουργού περιέγραφε κατ’ ιδίαν ως εξής τους ρυθμούς λειτουργίας του συστήματος εξουσίας: «Ο Σαμαράς δουλεύει στο 400%, εμείς στο 120%, η κυβέρνηση στο 85% και η δημόσια διοίκηση στο -10%». Ωστόσο, από αυτή την αξιολόγηση απουσιάζει η Κοινοβουλευτική Ομάδα της συμπολίτευσης. Γιατί; Μα διότι το θέμα είναι πολύ λεπτό. Τόσο λεπτό που να μην το πολυπιάνει κανείς ούτε κατ’ ιδίαν.

ΤΟ ΡΕΖΕΡΒΟΥΑΡ. Το μόνο ενθαρρυντικό στοιχείο είναι ότι η πλειοψηφία που κυβερνά είναι φυσαρμόνικα. Οπως δηλαδή μπορεί να κλείσει απότομα, έτσι μπορεί και να ανοίξει αφού η Βουλή έχει ρεζερβουάρ ανεξάρτητων βουλευτών, επωνύμων (όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος) οι οποίοι όπως μπορεί να καταψηφίσουν, μπορεί και να υπερψηφίσουν. Ταυτόχρονα υπάρχει και το ερωτηματικό της ΔΗΜΑΡ. Με τον Φώτη Κουβέλη να επιχειρεί καθημερινά σχεδόν διαφορετικές προσεγγίσεις μέσω δηλώσεων, είναι προφανές ότι στο κόμμα της Αγίου Κωνσταντίνου ψάχνονται. Θα μπορούσε η αναζήτηση αυτή να τους φέρει πάλι στις πύλες της κυβέρνησης; Ο Κουβέλης, με έναν χείμαρρο από tweets, έδωσε χθες την εντύπωση ότι καίει τις γέφυρες και προς το ΠΑΣΟΚ και προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι μακριά από την εξουσία το ποσοστό της ΔΗΜΑΡ φθίνει.

Αν και οι περισσότεροι υπουργοί λένε εμφατικά ότι «δεν θα υπάρξει άλλος ανασχηματισμός», στο Μαξίμου αντιμετωπίζουν θετικά το ενδεχόμενο μιας επιστροφής Κουβέλη στην κυβέρνηση. «Μακάρι», είναι η απάντηση. Λογικό αφού θα τον διαπραγματευτούν από θέση ισχύος. Ούτως ή άλλως, ένα στοιχείο της πολιτικής ατζέντας της νέας πολιτικής περιόδου – από Σεπτέμβριο και μετά – θα είναι και η προσπάθεια να αυγατίσει η συμπολίτευση.